Giampaolo Di Paola

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Giampaolo Di Paola
Giampaolo Di Paola cropped.jpg
Data i miejsce urodzenia 15 sierpnia 1944
Torre Annunziata
Minister obrony Włoch
Okres urzędowania od 16 listopada 2011
do 28 kwietnia 2013
Poprzednik Ignazio La Russa
Następca Mario Mauro
Odznaczenia
Wielki Oficer Wojskowego Orderu Włoch Order Zasługi Republiki Włoskiej I Klasy Medaglia Mauriziana (Włochy) Złoty Medal Zasługi za Długoletnie Dowództwo (Włochy) Medaglia d'onore di lunga navigazione marittima (Włochy) Krzyż Złoty za Długoletnią Służbę Wojskową (Włochy) Komandor Legii Honorowej (Francja) Komandor Narodowego Orderu Zasługi (Francja) Krzyż Wielki Orderu Bernardo O'Higginsa (Chile) Wielki Oficer Orderu Infanta Henryka (Portugalia) Wielki Oficer Orderu Świętej Agaty (San Marino) Legia Zasługi - Commander (USA) Komandor Orderu Świętego Grzegorza Wielkiego (Watykan) Krzyż Wielki Orderu Sacro Militare Costantiniano di San Giorgio
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Giampaolo Di Paola (ur. 15 sierpnia 1944 w Torre Annunziata) – włoski wojskowy, admirał, były szef sztabu Włoskich Sił Zbrojnych oraz szef Komitetu Wojskowego NATO. Od 2011 do 2013 minister obrony w rządzie Mario Montiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1963 rozpoczął karierę wojskową w ramach Marina Militare, włoskiej marynarki wojennej. W 1966 został absolwentem Akademii Marynarki Wojennej (Accademia Navale) w Livorno. W 1967 rozpoczął naukę w szkole kształcącej załogi okrętów podwodnych. Do początku lat 80. służył na tego typu jednostkach.

W 1981 studiował w NATO Defense College w Rzymie. Następnie do 1984 był urzędnikiem w Naczelnym Dowództwie Połączonych Sił Zbrojnych NATO na Atlantyku. W 1984 objął dowództwo jednej z fregat typu Maestrale – MM Grecale. Od 1986 do 1989 objął stanowisko szefa działu planowania i programowania w dyrekcji planowania finansowego marynarki wojennej. Następnie przez rok jako kapitan dowodził okrętem flagowym Marina Miltare – lotniskowcem MM Giuseppe Garibaldi. W 1990 powrócił do sztabu marynarki wojennej, pełniąc kolejno funkcje asystenta wykonawczego zastępcy szefa sztabu, szefa oddziału planowania i – w latach 1993–1994 – asystenta szefa sztabu ds. planowania i operacji wojskowych.

W 1994 w randze kontradmirała wszedł w skład sztabu obrony w Ministerstwie Obrony jako szef dyrektoriatu polityki obronnej. Stanowisko to zajmował do 1998. Następnie do 2001 był szefem gabinetu ministra obrony. W 1999 otrzymał nominację na wiceadmirała. Brał aktywny udział w planowaniu włoskiego udziału w akcjach na Bałkanach w latach 90. W 2001 powołano go na sekretarza generalnego obrony.

10 marca 2004 został mianowany na stopień admirała. Objął wówczas urząd szefa sztabu Włoskich Sił Zbrojnych, który zajmował do 12 lutego 2008. W tym samym roku został powołany na szefa Komitetu Wojskowego NATO.

16 listopada 2011 objął urząd ministra obrony w rządzie, na czele którego stanął Mario Monti[1]. Zakończył urzędowanie 28 kwietnia 2013.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Governo Monti: Giampaolo Di Paola ministro della Difesa (wł.). napolitoday.it, 16 listopada 2011. [dostęp 2011-11-16].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]