Gianluca Vialli

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Gianluca Vialli
Imię i nazwisko Gianluca Vialli
Data i miejsce
urodzenia
9 lipca 1964
Cremona, Włochy
Pozycja napastnik
Wzrost 180 cm
Masa ciała 79 kg
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1980–1984
1984–1992
1992–1996
1996–1999
Cremonese
Sampdoria
Juventus
Chelsea
105 (23)
223 (85)
102 (38)
58 (21)
Reprezentacja narodowa
Lata Reprezentacja
1983–1986
1985–1992
 Włochy U-21
 Włochy
20 (11)
59 (16)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
1998–2000
2001–2002
Chelsea
Watford

Gianluca Vialli (ur. 9 lipca 1964 w Cremonie) – włoski piłkarz, reprezentant kraju, uczestnik mistrzostw świata w Meksyku (1986), mistrzostw Europy w Republice Federalnej Niemiec (1988), mistrzostw świata we Włoszech (1990), król strzelców Serie A (1991). Występował na pozycji napastnika. Po zakończeniu kariery piłkarskiej trener.

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Początkowo był zawodnikiem Cremonese, w którego barwach występował w Serie C1 i Serie B[1]. W 1984 został graczem Sampdorii. W Serie A zadebiutował 16 września w wygranym 1:0 meczu z Cremonese, natomiast pierwszego gola strzelił 16 grudnia w spotkaniu z Avellino, zapewniając swojemu zespołowi zwycięstwo 1:0[1].

W 1991 roku wraz z Sampdorią został mistrzem Włoch. W znacznym stopniu przyczynił się do wywalczenia tytułu – zdobył 19 bramek i został królem strzelców Serie A[2]. Z klubem z Genui wywalczył także trzykrotnie puchar kraju (1985 – w drugim meczu finału z Milanem strzelił gola[3], 1988 – w pierwszym spotkaniu finałowym z Torino zdobył bramkę[4], 1989 – w drugim pojedynku finału z Napoli strzelił gola[5]). Ponadto w 1991 roku sięgnął po Superpuchar Włoch. Wraz z Sampdorią wywalczył również w 1990 roku Puchar Zdobywców Pucharów – w finałowym meczu z Anderlechtem strzelił dwa gole w dogrywce, zapewniając swojemu klubowi zwycięstwo 2:0[6].

W 1992 roku przeszedł do Juventusu, w którym występował przez następne cztery lata. W tym czasie wraz z klubem z Turynu został mistrzem Włoch (1995), wywalczył puchar kraju (1995) i sięgnął po Superpuchar Włoch (1995 – w meczu z Parmą zdobył gola, zapewniając Juventusowi zwycięstwo 1:0[7]). Ponadto w sezonie 1992/1993 zdobył Puchar UEFA, a w sezonie 1995/1996 wygrał rozgrywki Ligi Mistrzów (finałowy mecz z Ajaksem Amsterdam był jego ostatnim występem w barwach Juventusu[8]).

W 1996 roku przeszedł do Chelsea. W angielskiej drużynie zadebiutował 18 sierpnia w zremisowanym 0:0 meczu z Southamptonem, natomiast pierwszego gola strzelił sześć dni później w spotkaniu z Coventry City. Wraz z londyńskim zespołem zdobył puchar kraju (1997), Puchar Ligi Angielskiej (1998), Puchar Zdobywców Pucharów (1998) i Superpuchar Europy (1998). Ponadto od 12 lutego 1998 do 12 sierpnia 2000 pełnił funkcję grającego menadżera[9] – pod jego wodzą Chelsea wywalczyła puchar Anglii (2000) i Tarczę Wspólnoty (2000).

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

W latach 1983–1986 występował w reprezentacji Włoch do lat 21. Wraz z nią uczestniczył w mistrzostwach Europy w 1984 (brązowy medal) i 1986 roku (srebrny medal). W pierwszym meczu finałowym tego drugiego turnieju z Hiszpanią strzelił gola, przyczyniając się do zwycięstwa 2:1[10]. W kadrze seniorskiej zadebiutował 16 listopada 1985 roku w spotkaniu z Polską[11]. W 1986 wziął udział w mistrzostwach świata w Meksyku – zagrał w czterech pojedynkach (m.in. w przegranym meczu 1/8 finału z Francją)[12].

24 stycznia 1987 roku w meczu z Maltą strzelił swojego pierwszego gola w reprezentacji, przyczyniając się do zwycięstwa 5:0[11]. W 1988 roku uczestniczył w mistrzostwach Europy w Republice Federalnej Niemiec, w których Włosi zajęli trzecie miejsce. W turnieju tym wystąpił w czterech pojedynkach i zdobył jedną bramkę – strzelił gola w spotkaniu z Hiszpanią, zapewniając wygraną 1:0[11].

W 1990 roku wraz z reprezentacją zdobył brązowy medal mistrzostw świata we Włoszech. W turnieju tym zagrał w trzech spotkaniach, m.in. w przegranym po serii rzutów karnych półfinałowym meczu z Argentyną[12]. 19 grudnia 1992 w pojedynku z Maltą po raz ostatni wystąpił w barwach narodowych; w spotkaniu tym strzelił także swojego ostatniego gola w kadrze[11].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Gianluca Vialli – Goals in Serie A (ang.). rsssf.com. [dostęp 8 października 2011].
  2. Italy Championship 1990/91 (ang.). rsssf.com. [dostęp 8 października 2011].
  3. Coppa Italia 1984/85 (ang.). rsssf.com. [dostęp 8 października 2011].
  4. Coppa Italia 1987/88 (ang.). rsssf.com. [dostęp 8 października 2011].
  5. Coppa Italia 1988/89 (ang.). rsssf.com. [dostęp 8 października 2011].
  6. Cup Winners’ Cup 1989-90 (ang.). rsssf.com. [dostęp 8 października 2011].
  7. Italy Super Cup Finals (ang.). rsssf.com. [dostęp 8 października 2011].
  8. Gianluca Vialli (wł.). myjuve.it. [dostęp 8 października 2011].
  9. Gianluca Vialli (ang.). soccerbase.com. [dostęp 8 października 2011].
  10. Europe U-21 Championship 1986 (ang.). rsssf.com. [dostęp 8 października 2011].
  11. 11,0 11,1 11,2 11,3 Gianluca Vialli – Goals in International Matches (ang.). rsssf.com. [dostęp 8 października 2011].
  12. 12,0 12,1 Gianluca VIALLI (ang.). fifa.com. [dostęp 8 października 2011].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]