Gianluca Zambrotta

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Gianluca Zambrotta
Gianluca Zambrotta.jpg
Imię i nazwisko Gianluca Zambrotta
Data i miejsce
urodzenia
19 lutego 1977
Como, Włochy
Pozycja boczny obrońca
Wzrost 181 cm
Masa ciała 76 kg
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1994-1997
1997-1999
1999-2006
2006-2008
2008-2012
2013
Como Calcio
AS Bari
Juventus
FC Barcelona
A.C. Milan
FC Chiasso
50 (6)
65 (8)
296 (10)
58 (3)
84 (2)
3 (0)
Reprezentacja narodowa
Lata Reprezentacja
1998-2000
1999-2010
 Włochy U-21
 Włochy
13 (1)
98 (2)

Gianluca Zambrotta (ur. 19 lutego 1977 w Como) – były włoski piłkarz, boczny obrońca.

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Como Calcio[edytuj | edytuj kod]

Zambrotta urodził się w Como, 19 lutego 1977 roku. Tam też rozpoczął swoją karierę piłkarską. W 1994 roku, w wieku siedemnastu lat, klub z Serie B, Como Calcio, zakontraktował młodego Zambrottę. W swoim debiutanckim sezonie nie mógł zachwycić – zagrał zaledwie jeden mecz. Przez to, iż nie dostawał szans, nie mógł pomóc swojemu klubowi uniknąć spadku z ligi. W następnym sezonie Gianluca zaczął grać regularnie. Spędził w Como trzy sezony, aż do sezonu 1996/1997. W swoich dwóch ostatnich latach w rodzinnym mieście Zambrotta rozegrał czterdzieści siedem meczów i strzelił sześć goli.

AS Bari[edytuj | edytuj kod]

W 1997 zaczęła się kariera Włocha w Serie A. Jego potencjalnie wielki talent wytropił szef ówczesnego beniaminka, AS BariEugenio Fascetti. Gianluca w pierwszym sezonie w Bari grał na lewym skrzydle. W dwudziestu siedmiu występach strzelił dwa gole. Następnie z klubu odszedł Nicola Ventola i Zambrotta eksplodował. Już w pierwszym meczu przeciwko Venezie Gianluca strzelił gola w dziewiątej minucie spotkania. Ku zaskoczeniu wszystkich był kluczową postacią zespołu na początku rozgrywek. W siódmej kolejce Bari wyjechało do Mediolanu na mecz z Interem. Zambrotta strzelił pierwszego gola i mocno przyczynił się do zwycięstwa 3:2.

Juventus[edytuj | edytuj kod]

Pod wrażeniem jego gry, Carlo Ancelotti postanowił go ściągnąć do Juventusu. Za transfer Włocha musieli zapłacić aż 15.85 miliona euro. Po transferze do drużyny Starej Damy Gianluca dalej się rozwijał. W swoim pierwszym sezonie w Turynie Zambrotta zaliczył trzydzieści dwa występy i strzelił jednego gola. W ostatniej kolejce Juventus, po porażce 1:0 z Perugią (Zambrotta dostał czerwoną kartkę) stracił mistrzostwo na rzecz Lazio, które wygrało mecz z Regginą 3:0.

Finał Ligi Mistrzów[edytuj | edytuj kod]

Przez swoją kontuzję Zambrotta musiał opuścić początek sezonu 2002/2003. Z tego powodu został zakupiony Mauro Camoranesi, który zaczął grę na prawym skrzydle. Był w świetnej formie. To skłoniło Lippiego do przesunięcia Gianluki na lewą stronę, gdy ten wyzdrowiał. Zambrotta świetnie zaadaptował się w nowym otoczeniu i zaczął grać regularnie. Sięgnął po drugie mistrzostwo Włoch oraz dotarł do finału Ligi Mistrzów, gdzie Juve zostało pokonane po rzutach karnych przez AC Milan.

Mistrzostwo Włoch[edytuj | edytuj kod]

W sezonach 2004/2005 i 2005/2006 Bianconeri ponownie byli pierwsi w tabeli Serie A. Po licznych kontuzjach na początku sezonu 2005/2006 Gianluca powrócił na prawą stronę obrony. W 2005 roku podpisał też kontrakt z Juventusem aż do 2010 roku. Wtedy też Włoch pozował do kalendarza, z którego dochód przeznaczono na odbudowę centrum macierzyństwa w Afganistanie.

Calciopoli[edytuj | edytuj kod]

Zambrotta powrócił do Włoch, gdzie ludzi mówili nie o zwycięstwie Squadra Azzurra, lecz o skandalu dotyczącym sprzedawania meczów w 5 klubach Serie A, w tym w Juventusie. Gianluca, zdegustowany degradacją Starej Damy do Serie B postanowił odejść z klubu. O Włocha walczyły A.C. Milan, Chelsea Londyn, Real Madryt i FC Barcelona. W końcu Gianluca wraz z kolegą z Juve, defensorem reprezentacji Francji Lilianem Thuramem, przeszedł za czternaście milionów Euro do drużyny z Katalonii.

FC Barcelona[edytuj | edytuj kod]

Gianluca Zambrotta został graczem Barcelony latem 2006 roku. Przybył do klubu wraz z kolegą klubowym z Juventusu, Lilianem Thuramem. Był elementem operacji „rozbiórka Juve” (włoski klub został zdegradowany do Serie B za udział w aferze korupcyjnej). Włoch to niezwykle szybki boczny obrońca, bądź też pomocnik. Carlo Ancelotti mawiał o nim: „Zambrotta może grać na każdej pozycji i zawsze będzie świetny.”

4 sierpnia 2006 roku Zambrotta zameldował się po wakacjach w Los Angeles, gdzie FC Barcelona rozgrywała jeden z meczów tournée po USA. Zambrotta zagrał w Barcelonie 58 spotkań i strzelił 3 bramki.

AC Milan[edytuj | edytuj kod]

Pod koniec maja 2008 roku, Gianluca podpisał kontrakt z włoskim klubem A.C. Milan.

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

Reprezentacja U-21[edytuj | edytuj kod]

Tuż po pierwszych meczach w Serie A, Zambrotta przykuł do siebie wzrok trenera włoskiej młodzieżówki. Zadebiutował w meczu przeciwko Malcie do lat 21 25 marca 1998 roku. Już w swoim drugim występie, z Walią, Zambrotta strzelił bramkę i pomógł w zwycięstwie 2:1. We wszystkich grach z jego udziałem w 1998 roku, reprezentacja młodzieżowa Włoch nie przegrała żadnego spotkania, remisując zaledwie jedno.

Reprezentacja seniorska – debiut[edytuj | edytuj kod]

W lutym 1999 roku Dino Zoff, ówczesny selekcjoner Squadra Azzurra powołał 22-letniego Gianlukę do pierwszej reprezentacji na towarzyskie spotkanie z Norwegami. Tym samym stał się pierwszym od pięćdziesięciu lat reprezentantem Włoch z klubu Bari. W sezonie 1998/1999 Zambrotta zagrał dla Bari trzydzieści dwa razy i strzelił cztery bramki.

Euro 2000[edytuj | edytuj kod]

Swoimi występami Gianluca przekonał Dino Zoffa do zabrania go na mistrzostwa Europy w Belgii i Holandii. Squadra Azzurra wygrała grupę, a Zambrotta zagrał w dwóch pierwszych meczach. Potem pojawił się w podstawowej jedenastce z powrotem w ćwierćfinale i pomógł Italii w zwycięstwie 2:0 nad Rumunami. W półfinale z Holendrami Zambrotta ujrzał 2 żółte kartki już po trzydziestu czterech minutach meczu. Następnie Francesco Toldo obronił cztery jedenastki w serii rzutów karnych i Włosi awansowali do finału, gdzie czekali Francuzi. Pod nieobecność Gianluki Włosi przegrali 2-1 po złotym golu Davida Trezegueta.

Igrzyska Olimpijskie 2000[edytuj | edytuj kod]

Po przegranym Euro 2000, Zambrotta wraz z młodzieżową reprezentacją udał się na Igrzyska Olimpijskie w Sydney. Po dwóch zwycięstwach i zapewnieniu sobie awansu z grupy, przed ostatnim meczem trener posadził Gianlukę na ławce i wprowadził dopiero w osiemdziesiątej minucie. To był jego ostatni występ w zespole młodzieżowym. Bez Gianluki Italia dotarła do finału, gdzie przegrała z Hiszpanią.

Pierwsze mistrzostwo[edytuj | edytuj kod]

W sezonie 2000/2001 w dwudziestu dziewięciu meczach Gianluca strzelił trzy gole. Juve zajęło drugą lokatę na koniec sezonu. Rok później Gianluca sięgnął po swoje pierwsze Scudetto. Wystąpił wtedy w trzydziestu dwóch meczach strzelając jedną bramkę.

MŚ 2002[edytuj | edytuj kod]

Wraz z zakontraktowaniem nowego selekcjonera, Giovanniego Trapattoniego, Zambrotta zaczął częściej występować w drużynie narodowej. Tuż przed mundialem miał już na swoim koncie dwadzieścia trzy reprezentacyjne mecze. W fazie grupowej mistrzostw w Korei i Japonii, Gianluca zagrał pełne dwieście siedemdziesiąt minut. W 1/8 finału Italia natrafiła na współgospodarzy – Koreę Południową. W siedemdziesiątej drugiej minucie Zambrotta został sfaulowany przez koreańskiego obrońcę. Doznał bolesnej kontuzji uda i został zniesiony na noszach z boiska. Włosi przegrali ten mecz po dogrywce i odpadli z turnieju.

Euro 2004[edytuj | edytuj kod]

Po rezygnacji z gry w reprezentacji Włoch Paolo Maldiniego, Zambrotta przejął jego pozycję w drużynie. 30 maja 2004 roku, w meczu z Tunezją, strzelił swojego pierwszego gola dla pierwszej reprezentacji. Gianluca uderzył piłkę z woleja po główce Corradi’ego. Następnie Zambrotta udał się z drużyną Italii na mistrzostwa Europy do Portugalii. Squadra Azzurra rozczarowała, odpadając już w fazie grupowej. Jednym z niewielu, którzy nie zawiedli był Zambrotta.

MŚ 2006[edytuj | edytuj kod]

W reprezentacji zaszła zmiana – selekcjonerem został Marcello Lippi, który przesunął Gianlukę na prawą stronę obrony. W kadrze pojawiło się wiele nowych twarzy, lecz nadal było w niej miejsce dla Zambrotty. Gianluca pomógł drużynie w awansie do niemieckiego mundialu, występując w ośmiu z dziesięciu meczów kwalifikacyjnych. Przed mundialem na jego koncie były już pięćdziesiąt dwa reprezentacyjne mecze. Zambrotta został wybrany do 23-osobowego składu na Weltmeisterschaft 2006. Podczas przygotowań do mistrzostw, Gianluca doznał kontuzji lewego uda na dwanaście dni przed meczem otwarcia w sparingu z San Giminiano. Na szczęście, później okazało się, iż kontuzja nie jest bardzo poważna i Zambrotta będzie mógł zagrać już w drugim meczu Włoch. Gianluca zagrał w meczu z USA na lewej pozycji, jednak nie błyszczał. Na mecz z Czechami oraz 1/8 finału z Australią, Zambrotta został przesunięty na prawą obronę. Mimo to, także niczym nie zachwycił. Lecz później było już lepiej. Gianluca ćwierćfinał z Ukrainą zaczął na prawej stronie. Już w szóstej minucie trafił do siatki. Była to jego druga i jak na razie ostatnia bramka w kadrze. Następnie został przesunięty na lewą pomoc, skąd asystował przy drugiej bramce Luki Toniego. Włosi pewnie zwyciężyli 3:0. Półfinał z gospodarzami i Gianluca znów na prawej obronie. W meczu wyróżnił się mocnym strzałem sprzed pola karnego, który nie trafił do siatki. Po dogrywce Włosi zwyciężyli 2:0. Finał z Francją był dla Zambrotty pierwszym finałem od kiedy gra w reprezentacji. Mecz zakończył się zwycięstwem Italii w karnych 5:3. Zambrotta nie wykonywał jedenastki. Do tego momentu Gianluca Zambrotta zaliczył w kadrze pięćdziesiąt osiem spotkań oraz dwa trafienia.

Euro 2008[edytuj | edytuj kod]

Gianluca Zambrotta był także w kadrze Włoch na Euro 2008. Squadra Azzurra doszła do ćwierćfinału.

Statystyki kariery[edytuj | edytuj kod]

Sezon Liga Puchar krajowy Europejskie puchary
Występy Gole Występy Gole Występy Gole
Calcio Como (1994-97) (50 występy, 6 goli)
1994-95 Serie B, 1995-97 Serie C1
1994-95 1 0 0 0
1996-96 14 2 1 0
1996-97 33 4 1 0
AS Bari (1997-99) (65 występy, 8 goli)
1997-98 27 2 2 2
1998-99 32 4 4 0
Juventus (1999-2006) (296 występy, 10 goli)
1999-00 32 1 2 0 12 2
2000-01 29 3 0 0 0 0
2001-02 32 1 6 1 9 0
2002-03 26 1 3 0 13 0
2003-04 30 1 7 0 5 0
2004-05 36 0 0 0 12 0
2005-06 32 0 2 0 8 0
Barcelona (2006-2008) (81 występów, 3 gole)
2006-07 29 3 5 0 6 0
2007-08 29 0 5 0 7 0
Milan (od 2008) (70 występów, 1 gol)
2008-09 33 1 1 0 6 0
2009-10 23 0 1 0 5 0

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]