Gianni Meccia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Gianni Meccia (ur. 2 czerwca 1931, Ferrara) – włoski piosenkarz, kompozytor, autor tekstów i producent fonograficzny.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Gianni Meccia na początku zamierzał zostać aktorem filmowym. W tym celu opuścił rodzinną Ferrarę i udał się do Rzymu. Karierę artystyczną rozpoczął jednak od śpiewania własnych piosenek w stołecznych lokalach. Dopiero w 1954 udało mu się wystąpić w programie telewizyjnym Primo applauso.

Zawarł w tym czasie znajomość z autorem tekstów, Franco Migliaccim, z którym później często współpracował; to właśnie Migliacciemu udało się zorganizować dla Gianniego Mecci próbne przesłuchanie w wytwórni płytowej RCA Italiana. Podczas przesłuchania Gianni Meccia śpiewał kilka własnych piosenek: Odio tutte le vecchie signore, Il tarlo, Anche le guardie possono perdere l'equilibrio, Diomira. Usłyszał je przypadkowo prezenter telewizyjny Mario Riva i postanawił zaprosić nieznanego wykonawcę do swojego programu "Il Musichiere".

W 1959 Gianni Meccia wystąpił w tym programie, śpiewając z akompaniamentem gitary własną piosenkę Odio tutte le vecchie signore; występ był na tyle udany, że wytwórnia RCA postanawiła zaproponować młodemu wykonawcy kontrakt (w swej filii RCA Camden). Gianni Meccia przyjął propozycję i jeszcze w tym samym roku nagrał swój debiutancki singiel Jasmine (Franco Migliacci-Gianni Meccia/I soldati delicati (Gianni Meccia) i choć singiel przeszedł niezauważony, to był ważny z innego powodu – to przy jego okazji po raz pierwszy na gruncie włoskiej muzyki rozrywkowej pojawił się termin śpiewający autor – cantautore, jako że Gianni Meccia jest współautorem pierwszej i wyłącznym autorem drugiej piosenki na tym singlu. W tym samym roku skomponował (razem z Enrico Polito) piosenkę Non restare fra gli angeli dla Domenica Modugno.

Sam natomiast odniósł sukces swym drugim singlem, Il barattolo (1960), zaaranżowanym przez Ennio Morricone; dobrze przyjęty został też jego kolejny singiel, Il pullover (Franco Migliacci-Gianni Meccia). W tym samym czasie Gianni Meccia odniósł sukces także jako autor piosenek dla innych wykonawców: S'è fatto tardi (do muzyki Italo Greco), Folle banderuola, śpiewanych przez Minę, Alzo la vela, śpiewaną przez Jenny Luna, Primo sguardo, napisaną dla Nilli Pizzi i Così, a poco a poco, wykonywaną przez Teddy'ego Reno.

W 1961 Gianni Meccia zadebiutował na Festiwalu w Sanremo piosenką Patatina, napisaną razem z Franco Migliaccim i śpiewaną w parze z Wilmą De Angelis; w tym samym roku wystąpił w komedii muzycznej Io bacio... tu baci w towarzystwie takich artystów jak Adriano Celentano, Mina czy Jimmy Fontana; z tym ostatnim śpiewał piosenkę Cha cha dell'impiccato (akompaniuje im zespół The Flippers). W tym samym okresie skomponował też, razem z Piero Umilianim czołówki dźwiękowe: In un mare di guai do filmu Mariti a congresso (w reż. Luigi Filippo D'Amico) oraz (samodzielnie) Un milione per uno do filmu I soliti rapinatori a Milano (w reż. Giulio Petroniego).

W 1962 ponownie obecny na Festiwalu w Sanremo, tym razem jako kompozytor piosenki Cose inutili (z tekstem Ugo Tognazziego) śpiewanej przez Fausto Cigliano i Jenny Lunę; piosenka jednak przepadła w eliminacjach. Sam Gianni Meccia nagrał szereg singli, ale żadnemu z nich nie udało się powtórzyć sukcesu singli Il barattolo czy Il pullover.

Podsumowaniem tamtego okresu twórczości jest longplay Le canzoni d'amore di Gianni Meccia (1963), jedyny jaki piosenkarz wydał w latach 60. Zawarte są na nim jego największe przeboje z lat 1959-1962. Gianni Meccia tymczasem kontynuował pisanie piosenek dla innych wykonawców: I ragazzi vogliono sapere dla Mary Di Pietro, Era la donna mia dla Robertino, Il plip dla Rity Pavone czy Uno dei mods dla Ricky Shayne.

W 1965 odniósł sukces jako współautor tekstu do piosenki Il mondo Jimmy’ego Fontany (drugim współautorem jest sam Jimmy Fontana, muzyka: Carlo Pes). Piosenka stała się światowym przebojem.

W 1967 Gianni Meccia znów uczestniczył (jako kompozytor) w Festiwalu w Sanremo z piosenką Ma piano (per non svegliarmi), wykonywaną przez Nico Fidenco i Cher; piosenka jednak nie zakwalifikowała się do finału konkursu.

Pod koniec lat 60. Gianni Meccia nagrał jeszcze kilka singli, napisał czołówki dźwiękowe do kilku filmów oraz tekst do utworu Concerto per Patty (1969) dla Patty Pravo.

Postanowił jednak zostać producentem fonograficznym i w 1970 założył, razem ze znanym kompozytorem Bruno Zambrinim, wytwornię płytową Pull, pod szyldem której udało mu się wylansować zespół I Cugini di Campagna.

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

Albumy[edytuj | edytuj kod]

  • 1963 Le canzoni d'amore di Gianni Meccia (LP)
  • 1971 Io, chi sono io?
  • 1976 Sul punto di dimenticare
  • 1981 Gianni Meccia
  • 1981 Le canzoni di Gianni Meccia
  • 1983 Il gioco della musica
  • 1984 Super4 – Siglaquattro
  • 1987 I Super4:Belle senza età
  • 1989 Super quattro
  • 1994 Un cantante,un autore (jako CD i następne)
  • 1997 Il pullover
  • 2002 Gianni Meccia, serie Flashback (największe przeboje artysty)
  • 2002 I Super 4:I ragazzi di ieri

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

LInki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]