Gianni Morandi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Gianni Morandi
Gianni Morandi.jpg
Gianni Morandi (2007)
Imię i nazwisko Gian Luigi Morandi
Data i miejsce urodzenia 11 grudnia 1944
 Włochy Monghidoro
Gatunek pop
Zawód wokalista, aktor, prezenter telewizyjny
Aktywność od 1962 roku
Wytwórnia płytowa RCA Italiana
Liczba albumów 36
Liczba singli 73
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Gianni Morandi właśc. Gian Luigi Morandi (ur. 11 grudnia 1944 w Monghidoro, Prowincja Bolonia, region Emilia-Romania) – włoski wokalista, aktor i prezenter telewizyjny, reprezentant Włoch podczas 15. Konkursu Piosenki Eurowizji w 1970 roku z utworem „Occhi di ragazza”.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Początki kariery[edytuj | edytuj kod]

Gianni Morandi przyszedł na świat w niewielkiej miejscowości w Apeninach toskańskich w niezamożnej rodzinie. Żeby podreperować budżet rodzinny imał się jako nastolatek różnych zajęć w rodzinnej miejscowości, m.in. sprzedawał napoje chłodzące i cukierki w miejscowym kinie. W Nowy Rok 1956 stał się gwiazdką w Monghidoro – podczas festynu na placu miejskim zaśpiewał piosenkę Buon anno, buona fortuna; jego chłopięcy głosik wzmocniły megafony. W tym samym roku porzucił szkołę przysposobienia handlowego i przeniósł się do Bolonii.

Tam uczył się pod kierunkiem Aldy Scaglioni, miejscowej łowczyni talentów. Oficjalny debiut młodego wykonawcy miał miejsce w kwietniu 1958 w Casa del Popolo di Alfonsine w prowincji Ravenna. Rozpoczął się twardy okres zmagań edukacyjnych, podczas którego miała miejsce nie tylko nauka gry na gitarze i perkusji ale także, pod kuratelą ojca, edukacja historyczno-polityczna (m.in. Dwa kroki do przodu, jeden to tyłu Lenina, Kapitał Karola Marksa czy Zapiski więzienne Antonio Gramsciego).

W 1961 Gianni Morandi założył swój pierwszy zespół muzyczny, "Gianni Morandi e il suo complesso". Został obwołany włoskim Paulem Anką. W 1962 wygrał Festival di Bellaria dla piosenkarzy-amatorów a jeden z jurorów, niejaki Paolo Lionetti, mający kontakty w świecie fonograficznym, zorganizował dla młodego piosenkarza przesłuchania w wytwórni RCA Italiana. Tam artysta poznał kilku ludzi, którzy mieli w najbliższych latach ogromne znaczenie dla jego dalszej kariery. Byli to m.in. Franco Migliacci, wzięty tekściarz, Luis Bacalov, pochodzący z Argentyny kompozytor i aranżer wielu jego piosenek, i Ennio Morricone, również kompozytor i aranżer wielu piosenek Gianniego Morandiego, zwłaszcza w początkowym okresie kariery. W tym samym 1962 artysta nagrał swój pierwszy singiel Andavo a cento all'ora (Franco Migliacci (ps. Camuccia) – tekst i Tony Dori – muzyka). Przebój, podobnie jak i następny, Go-kart twist, był początkowo grany tylko w jukeboxach, zanim został udostępniony szerszemu audytorium w telewizji w roku następnym. Pojawił się też na ścieżce dźwiękowej filmu Diciottenni al sole.

Sukces artystyczny[edytuj | edytuj kod]

Sukces komercyjny nadszedł z trzecim singlem Fatti mandare dalla mamma a prendere il latte, wraz z którym Gianni Morandi zaczął być postrzegany także jako fenomen obyczajowy a nie tylko muzyczny; razem z Ritą Pavone stał się personifikacją całego pokolenia włoskiej młodzieży lat 60.; brał w tym czasie aktywny udział w programach telewizyjnych począwszy od Alta pressione do Il signore di mezza età Marcello Marchesiego.

Rok 1964 rozpoczął się mocnym akcentem – Gianni Morandi wygrał wędrowny festiwal piosenkarski Cantagiro piosenką In ginocchio da te. To jego pierwszy przebój i zarazem zwiastun nowego stylu, odmiennego od dotychczasowego, opartego raczej na rock and rollu. Piosenka była utrzymana w wolnym, tanecznym rytmie, a melodia stała się tłem do popisów wokalnych piosenkarza. Styl ten szybko zyskał miano młodzieżowego bel canta. Piosenkę sprzedano w ilości ponad 1 000 000 egzemplarzy; stała się więc najlepiej sprzedawaną płytą roku[1], i to pomimo pojawienia się na Festiwalu Piosenki Włoskiej w San Remo takich indywidualności jak Gigliola Cinquetti czy Bobby Solo. Przebój był zarazem debiutem spółki autorsko-kompozytorskiej Franco Migliacci-Bruno Zambrini. Byli oni autorami następnych, wielkich przebojów Gianniego Morandiego, utrzymanych w podobnym stylu: Non son degno di te (1965, 2. miejsce na włoskiej liście przebojów 1965[2], zwyciężczyni Festiwalu Canzonissima), Se non avessi più te (1965), La fisarmonica (1966 - 2. miejsce na liście najlepiej sprzedawanych singli we Włoszech[3]) czy Notte di Ferragosto (1966 – 7. miejsce na wspomnianej liście). Piosenki te, podobnie jak i płyty długogrające na których się znalazły, (Ritratto di Gianni, Gianni tre), odniosły sukces, rozchodząc się w setkach tysięcy egzemplarzy i zapewniając młodemu wykonawcy już wówczas trwałe miejsce w historii włoskiej piosenki.

Niektóre stały się poza tym tytułami filmów, w których błahy wątek fabularny był jedynie tłem dla popisów wokalnych piosenkarza całość przypominała raczej naprędce zmontowane wideoklipy, aby zdyskontować sukces odnośnych singli. W pierwszym z tych filmów (In ginocchio da te), Gianni poznał Laurę Efrikian, aktorkę, starszą o cztery lata, o ustalonej renomie, córkę znanego dyrygenta. 13 lipca 1966, w tajemnicy (rodzice piosenkarza byli przeciw) wzięli ślub; ciąża Laury umożliwiła Gianniemu chwilowe odroczenie służby wojskowej.

Rok 1966 to także rok drugiego zwycięstwa w Cantagiro wspomnianą już piosenką Notte di Ferragosto. To także rok pewnego przełomu muzycznego: młody, śpiewający autor Mauro Lusini umożliwił Gianniemu wysłuchanie własnego protest-songu, skierowanego przeciwko wojnie w Wietnamie, zatytułowanego C'era un ragazzo che come me amava i Beatles e i Rolling Stones. Gianniemu Morandiemu utwór bardzo się podobał i postanowił go nagrać, i, wbrew niechęci Migliacciego, który był przeciwny pomysłowi śpiewania utworów "zaangażowanych", zaprezentował piosenkę, w parze z Lusinim, na Festiwalu delle Rose. Przyjęcie publiczności było chłodne a utwór ponadto nie był promowany w telewizji z powodu ostrej cenzury, która zabraniała jakiejkolwiek choćby polemicznej wzmianki nt. polityki zagranicznej "zaprzyjaźnionego" kraju.

Na początku 1967 przyszła na świat pierwsza córka artysty, Serena; zmarła jednak po kilku godzinach. Piosenkarz w tym czasie uczestniczył w finale konkursu Canzonissima, gdzie przegrał z Claudio Villą.

Gianni Morandi podczas Konkursu Piosenki Eurowizji w 1970

Po kilku tygodniach, 17 lutego, rozpoczął służbę wojskową i był to krytyczny moment w jego karierze: przerwanie wszelkiej działalności na 15 miesięcy oznaczać mogło, iż jedna z najbardziej lubianych osobowości muzycznych tamtych lat pójdzie w zapomnienie, tym bardziej, że władze wojskowe, nie chcąc być posądzone o taryfę ulgową, nie chciały się zgodzić na żadną przepustkę w pierwszych miesiącach służby wojskowej, którą Gianni Morandi odbywał w różnych miejscach i jednostkach. Towarzyszyła mu Laura. Podczas późniejszych przepustek piosenkarz znalazł czas aby nagrać płytę Gianni quattro un modo d'amore. Pomimo służby wojskowej był obecny w telewizji (a w konsekwencji i w różnych klasyfikacjach), choćby tylko w postaci głosu zarejestrowanego w poszczególnych audycjach Giovani (piosenka Un mondo d'amore), Partitissima (Mezzanotte fra poco) czy Settevoci (Una domenica così). Gianni Morandi oddał się też realizacji ambitnego projektu pod kierunkiem Duccio Tessariego: chodziło o film muzyczny, pół musicalem a pół baśń o Aladynie, zatytułowany Per amore ...per magia; przedsięwzięcie jednak okazało się klapą.

Po wyjściu z wojska w 1968 artysta nagrał singel Chimera, który odniósł sukces; również i festiwal Canzonissima ponownie podbił jego notowania – raz jeszcze okazał się zwycięzcą śpiewając piosenkę Scende la pioggia (z repertuaru The Turtles; sukces został powtórzony w roku następnym piosenką Ma chi se ne importa. W tym samym 1968, 14 lutego, przyszła na świat jego córka Marianna.

W 1970 roku Gianni reprezentował Włochy podczas finału 15. Konkursu Piosenki Eurowizji z utworem „Occhi di ragazza”, z którą zajął 8. miejsce na dwunastu uczestników.

Kryzys lat 70.[edytuj | edytuj kod]

Lata 70. były dla Gianniego Morandiego okresem upadku. Pomimo że nie brak było w jego repertuarze modnych wówczas piosenek “zaangażowanych" jak wspomniana już C'era un ragazzo che come me amava i Beatles e i Rolling Stones (nt. dramatu wojny wietnamskiej) czy Al bar si muore, zarzucano mu, że był wykonawcą zachowawczym i sentymentalnym. W 1972 artysta startował w Festiwalu Piosenki Włoskiej w San Remo z piosenką Vado a lavorare zajmując 4. miejsce. 12 lutego 1974 przyszedł na świat syn artysty, Marco. W świecie muzycznym zmiany – zbliżała się era muzyki disco a Gianni najwyraźniej nie potrafił się w niej odnaleźć, choć nagrywał klasyczne przeboje włoskie utrzymane w tym stylu. Bez powodzenia. Gasnącej karierze artystycznej towarzyszyły niepowodzenia w życiu osobistym. W 1979, po 13 latach małżeństwa Gianni i Laura ogłosili separację (rozwody w ówczesnych Włoszech nie były możliwe).

Odrodzenie i powrót sukcesów[edytuj | edytuj kod]

Gianni Morandi poświęcił się wychowywaniu dzieci a w 1980 wystartował w Festiwalu Piosenki Włoskiej w San Remo piosenką Mariù i choć nie odniósł sukcesu, przypomniał o sobie. Przełom stanowiła piosenka Canzoni stonate nagrana w roku następnym. Od niej piosenkarz rozpoczął powolny marsz ku górze. W 1983 ponownie wystartował w Festiwalu w San Remo piosenką La mia nemica amatissima i chociaż nie odniósł sukcesu, to publiczność nagle przypomniała sobie zapomnianego chłopca z lat 60., teraz już dojrzałego mężczyznę i ponownie zaczęła darzyć go sympatią. Gianni poszedł za ciosem. Nagrał piosenki Grazie perché z Amii Stewart, Uno su mille i 1950. Wszystkie odniosły sukces.

W 1984 ukazał się film telewizyjny z jego udziałem, Voglia di volare, który też był sukcesem. Ale ten największy miał dopiero nadejść. W 1987 razem z Umberto Tozzim i Enrico Ruggerim Gianni Morandi zwyciężył na Festiwalu Piosenki Włoskiej w San Remo piosenką Si può dare di più. W 1988 nagrał razem z przyjacielem Lucio Dallą historyczny album Dalla/Morandi na którym wyróżniały się piosenki Chiedi chi erano i Beatles z tekstem Curreri i Norisso oraz Che cosa resterà di me, niewydany utwór Franco Battiato. Album sprzedał się w milionach egzemplarzy a towarzyszące jego promocji tournée we Włoszech i za granicą również okazało się być sukcesem. Gianni Morandi poszedł za ciosem – w 1989 wydał album Varietà, a w 1992 – Banane e lampone.

W 1994 artysta dał koncert charytatywny dla chorych w Lourdes, a w 1995 powrócił na Festiwal w San Remo w parze z Barbarą Cola. Ich piosenka In amore e arriva zajęła drugie miejsce. Następnie dał z Lucio Dallą koncert w Nowym Jorku, po czym, kilka miesięcy później, został dziadkiem – jego córka Marianna i piosenkarz Biagio Antonacci dali mu wnuka, Paolo. W październiku 1996 ukazał się album Morandi (wyróżniające się piosenki to: Giovane amante mia, Fino alla fine del mondo i La Regina dell'ultimo tango) a po nim nastąpił program telewizyjny "La voce del cuore”, z Marą Venier (10 milionów telewidzów, Canale 5). Rok 1996 to także triumfalne tournée Tour Morandi 1996, które obejrzały tysiące telewidzów na stadionach i halach sportowych całych Włoch. Telewizja RAI na zakończenie tournée przeprowadziła bezpośrednią transmisję z ostatniego koncertu z Teatro delle Vittorie w Rzymie (8 milionów telewidzów), który stał się kolejnym sukcesem artysty.

Powodzeniu w życiu artystycznym towarzyszyły pomyślne wydarzenia w życiu prywatnym – Gianni Morandi spotkał Annę Dean i związał się z nią. Było to pierwsze jego zaangażowanie uczuciowe od czasu separacji z Laurą. 9 sierpnia 1997 przyszedł na świat ich syn Pietro. W 1998 ukazał się podwójny album 30 volte Morandi, z wiodącym przebojem Canzone Libera, napisanym przez Erosa Ramazzottiego. W tym samym roku jego syn, Marco, również piosenkarz, uczestniczył w Festiwalu w San Remo z zespołem Percentonetto.

Sam Gianni Morandi w 2000 po raz kolejny wystartował w Festiwalu w San Remo prezentując piosenkę Innamorato, powszechnie typowaną na zwycięzcę, ale ostatecznie uplasowaną na 3 miejscu.

W 2002, po 40 latach kariery, powstał pierwszy oficjalny fan club artysty, "MorandiMania Fan Club". W tym samym roku artysta prowadził w telewizji program Uno di noi (7-8 milionów telewidzów), wydał album L'amore ci cambia la vita (200 000 sprzedanych egzemplarzy), a w 2004 kolejny, A chi si ama veramente któremu towarzyszył show telewizyjny Stasera Gianni Morandi (Canale 5) z takimi gośćmi jak Adriano Celentano czy Fiorello, popularnym parodystą (6 milionów telewidzów). Następnie artysta udał się w długą trasę koncertową, gdzie wszystkie bilety były z góry wyprzedane.

Stabilizacja[edytuj | edytuj kod]

Od 28 września 2006 Gianni Morandi poprowadził w Rai 1 program muzyczny pod tytułem Non facciamoci prendere dal panico. Program został doceniony przez krytykę i miał niezłą oglądalność, i to w czasach, gdy uważano, iż telewizja publiczna przechodziła kryzys. Gianni oferował w nim udaną mieszankę przeszłości, teraźniejszości i przyszłości bawiąc publiczność m.in. "duetami" z artystami dawno nieżyjącymi, jak Anna Magnani, Lucio Battisti, Giorgio Gaber czy Fred Buscaglione.

6 października 2006 okazał się kolejny album Gianniego Morandiego, Il tempo migliore, 34. w jego karierze. 8 listopada tego samego roku wyszła autobiografia artysty o historii wiecznego chłopca i Włoch końca lat 60., zatytułowana: Diario di un ragazzo italiano, napisana wspólnie z Michele Ferrarim; inni autorzy poświęcili natomiast artyście 6 książek biograficznych. 19 października 2007 wydana została kompilacja Grazie a tutti zawierająca 50 najbardziej znaczących w karierze artysty piosenek, z dotychczas niewydaną, Stringimi le mani, skomponowaną przez Pacifico i ze specjalnym duetem z Claudio Baglionim opartym na motywach Un mondo d'amore. Nad projektem czuwał Rudy Zerbi, znany od lat dyrektor artystyczny wydawnictw fonograficznych Gianniego Morandiego.

Oprócz życia artystycznego Gianni Morandi oddawał się też działalności społecznej – był jednym z założycieli charytatywnej Nazionale italiana cantanti (reprezentacja piłkarska artystów włoskich), w której wystąpił 321 razy i strzelił 53 gole. Jest poza tym zapalonym biegaczem, uczestniczył w wielu maratonach.

Dyskografia[4][edytuj | edytuj kod]

Albumy[edytuj | edytuj kod]

Albumy studyjne i koncertowe[edytuj | edytuj kod]

  • 1963Gianni Morandi
  • 1964Ritratto di Gianni
  • 1966Gianni tre
  • 1967Gianni 4 – Un mondo d'amore
  • 1967Per amore ..per magia (soundtrack)
  • 1968Gianni 5
  • 1970Gianni 6
  • 1970Gianni Morandi (Gianni 7)
  • 1971Un mondo di donne
  • 1972Il mondo cambierà
  • 1973Jacopone
  • 1975Il mondo di frutta candita
  • 1976Per poter vivere
  • 1978Old parade
  • 1978Gianni Morandi (Gianni Morandi 2)
  • 1979Abbracciamoci
  • 1980Cantare (live)
  • 1982Morandi
  • 1983La mia nemica amatissima
  • 1984Immagine italiana
  • 1985Uno su mille
  • 1986/1987Morandi in teatro (live)
  • 1987Le italiane sono belle
  • 1987Amici miei
  • 1988Dalla/Morandi
  • 1989Varietà
  • 1992Morandi Morandi
  • 1995Morandi
  • 1996Morandi (nowa wersja)
  • 1997Celeste azzurro e blu
  • 199830 volte Morandi (+ piosenki wcześniej niewydane)
  • 2000Come fa bene l'amore
  • 2002L'amore ci cambia la vita
  • 2004A chi si ama veramente
  • 2006Il tempo migliore

Albumy kompilacyjne[edytuj | edytuj kod]

  • 1965Gianni 1-2
  • 1972Gianni 8 milioni
  • 1976Tutti i successi di Gianni Morandi vol. 1
  • 1976Tutti i successi di Gianni Morandi vol. 2
  • 1982Morandi hit parade international
  • 1983Alla maniera di Gianni Morandi
  • 1984I più grandi successi di Gianni Morandi
  • 1984L'album di Gianni Morandi (box 3 lp)
  • 1986The Best of Gianni Morandi
  • 1988Gianni Morandi
  • 1989Dalla-Morandi in Europa
  • 1990Tutti i successi di Gianni Morandi vol. I
  • 1990Tutti i successi di Gianni Morandi vol. II
  • 1991Questa è la storia
  • 1993Ritratto di Gianni (wydanie limitowane)
  • 1994Questa è la storia "Andavo a 100 all'ora"
  • 1994Questa è la storia "Scende la pioggia"
  • 1994Questa è la storia da "Canzoni stonate" a "banane e lampone"
  • 1994Il meglio di Gianni Morandi
  • 1994Classic collection-Gianni Morandi & Mino Reitano
  • 1994Il meglio di Gianni Morandi & Rita Pavone
  • 1994I successi di Gianni Morandi
  • 1994Gianni Morandi "In ginocchio da te"
  • 1994Gianni Morandi 1 cd
  • 1994Gianni Morandi
  • 1994Morandi: I singoli 1962/1969
  • 1996Gianni Morandi-superbest
  • 1997I grandi successi di Gianni Morandi vol. I
  • 1997I grandi successi di Gianni Morandi vol. II
  • 1997Tutti i successi di Gianni Morandi vol. I
  • 1997Tutti i successi di Gianni Morandi vol. II'
  • 1998Gianni Morandi
  • 1998Gli anni settanta
  • 1998I miti musica: Gianni Morandi
  • 1999Gianni Morandi
  • 1999Morandissimo (box 6 cd)
  • 2000Morandissimo 2 (box 9 cd)
  • 2000Gianni Morandi (box 3 cd)
  • 2001I mitici 45
  • 2001I concerti live@rtsi gianni morandi
  • 2001Gli anni sessanta
  • 2001Gli anni settanta
  • 2001Golden collection
  • 2002C'era un ragazzo
  • 2002White collection (box 3 cd)
  • 2003I numeri uno
  • 2007Grazie a tutti

Single[edytuj | edytuj kod]

  • 1962Andavo a 100 all'ora / Loredana
  • 1962Go-kart twist / Donna da morire (Tony Del Monaco)
  • 1962Fatti mandare dalla mamma a prendere il latte / Meglio di Madison
  • 1962Twist dei vigili (Edoardo Vianello) / Corri, corri
  • 1963Ho chiuso le finestre/Sono contento
  • 1963il primo whisky / Che me ne faccio del latino
  • 1963Il ragazzo del muro della morte / La mia ragazza
  • 1964In ginocchio da te / Se puoi uscire una domenica sola con me
  • 1964Non son degno di te / Per una notte no
  • 1965Se non avessi più te / I ragazzi dello Shake
  • 1965Si fa sera / È colpa mia
  • 1965In ginocchio da te / Al microfono di Sandro Ciotti (wydanie specjalne)
  • 1966Mi vedrai tornare / La fisarmonica
  • 1966Notte di ferragosto/Povera piccola
  • 1966C'era un ragazzo che come me amava i Beatles e i Rolling Stones / Se perdo anche te
  • 1966Un mondo d'amore / Questa vita cambierà
  • 1966Un mondo d'amore Questa vita cambierà (wydanie specjalne)
  • 1967Gianni Morandi presenta il film:Per amore...per magia 1° parte / Gianni Morandi presenta il film: Per amore...per magia 2° parte (wydanie specjalne)
  • 1967Dammi la mano per ricominciare / Mille e una notte
  • 1967Tenerezza / Israel
  • 1967Questa vita cambierà / Come alive (wydanie specjalne)
  • 1967Mezzanotte fra poco / Una domenica così
  • 1967Marianna del Grand'Hotel / Prendi prendi
  • 1968Chimera / Una sola verità
  • 1968Non siamo le pantere / Ciao Pavia
  • 1968il Giocattolo / La mia ragazza sa
  • 1968Tu che m'hai preso il cuor / Prendi prendi
  • 1968Scende la pioggia / Il cigno bianco
  • 1969Parlami d'amore / Torna e ritorna
  • 1969Ma chi se ne importa/Isabelle
  • 1969Belinda / Non voglio innamorarmi più
  • 1970 – „Occhi di ragazza” / „Ti amo con tutto il cuore”
  • 1970Al bar si muore / Delirio
  • 1970Capriccio / Chissà però
  • 1971Ho visto un film / com'è grande l'universo
  • 1971Buonanotte Elisa / A quel concerto di Chopin
  • 1972Vado a lavorare / Una ragazza di nome Mariarosa
  • 1972Principessa / Sta arrivando Francesca
  • 1972Parla più piano / Rosabella
  • 1972il mondo cambierà / L'ospite
  • 1973Vidi che un cavallo / Prendi me
  • 1974Come ogni sera / Bambolina Fatta a pezzi
  • 1975Il mondo di frutta candita / La caccia al bisonte
  • 1976È già mattina / Giorni migliori
  • 1976Sei forte papà / Sei già qui
  • 1978La Befana trullallà / In cambio che daimi
  • 1979Abbracciamoci / Come l'aria
  • 1980Mariù / Non mi dire di no
  • 1981Canzoni stonate / Immaginandov
  • 1981Marinaio / Solo all'ultimo piano
  • 1982Fumo negli occhi / Canzoni stonate
  • 1983La mia nemica amatissima / Tu o non tu
  • 1983Nel silenzio splende / Mi manchi
  • 1983Grazie perchè/Magari
  • 1985Uno su mille/1950
  • 1987Si può dare di più/1950
  • 1988Dimmi dimmi/Pomeriggio in ufficio
  • 1989Varietà/Occhi chiusi
  • 1989Bella signora/Un pugno in faccia
  • 1990Animale/ Ti comunico amore / Animale (mix version) / Animale (radio version) Bella signora (live EP)
  • 1992Banane e lampone (versione pop) / Banane e lampone (radio edit version) / Banane e lampone (Max Matrix dance remix) / Banane e lampone (Club club remix) / Banane e lampone (versione karaoke, EP)
  • 1996CD d'amore (Angelita / Che cos'è / Domani) (EP)
  • 2000Non ti dimenticherò (radio version) / Canzone libera / Volevo farti innamorare/ Non ti dimenticherò (album version, EP)
  • 2002L'amore ci cambia la vita / L'amore ci cambia la vita (wersja instrumentalna)
  • 2002Uno di noi (radio version) / Uno di noi (extended version)
  • 2002Dedicato a te (wydawnictwo limitowane, przeznaczone tylko dla członków Fan clubu "Morandimania", zawiera 3 utwory z ostatniego albumu: L'amore ci cambia la vita, Una vita normale i Dimmi adesso con chi sei)
  • 2003Il mio amico / Il mio amico (video)
  • 2004Solo chi si ama veramente / Questo grande pasticcio (z Federicą Cambą)
  • 2005Al primo sguardo
  • 2005Corre più di noi / Corre più di noi (video)

Występy z innymi artystami[edytuj | edytuj kod]

  • Z Amii Stewart: Grazie perché (pierwsza włoska wersja We've got tonight, Roberta "Bob" Segera)
  • Z Lucio Dallą: Dimmi dimmi – Vita'
  • Z Lucio Dallą i Francesco Guccinim: Emilia
  • Z Enrico Ruggerim i Umberto Tozzim: Si può dare di più (na Festiwalu Piosenki Włoskiej w San Remo)
  • Z Barbarą Cola: In amore (na Festiwalu Piosenki Włoskiej w San Remo)
  • Z Emmą Shapplin: Vento (w: 30 Volte Morandi 1998)
  • Z Danieą Nicol: Grazie Perché (w: 30 Volte Morandi 1998)
  • Z Pierą Pizzi: Dimmi dimmi (w: 30 Volte Morandi 1998)
  • Z Andrea Mingardi: Fat mandèr da to mama a tór dal lat (w: Ciao Ràgaz di Andrea Mingardi, 2000)
  • Z Elio e le Storie Tese: Fossi figo (w: Cicciput, Elio e le Storie Tese, 2003)
  • Z Mariellą Nava: Questi figli (w Condivisioni, Marielli Nava, 2004)
  • Z Claudio Baglionim: Un mondo d'amore (w: Grazie a tutti, a nuova raccolta che festeggia i 45 anni di musica, 19 Ottobre 2007)

Filmografia – kino i telewizja[edytuj | edytuj kod]

  • 1960Totò ciak
  • 1963Totò sexy
  • 1964I ragazzi dell'Hully Gully
  • 1964In ginocchio da te (jako Gianni Traimonti)
  • 1965Non son degno di te (jako Gianni Traimonti)
  • 1965Questo pazzo, pazzo mondo della canzone
  • 1966Altissima pressione
  • 1966Se non avessi più te
  • 1966Mi vedrai tornare (jako Gianni Aleardi)
  • 1967Per amore... per magia... (jako Aladino)
  • 1968Chimera (jako Gianni Raimondi)
  • 1969Faccia da schiaffi
  • 1970Le Castagne sono buone (jako Luigi Vivarelli)
  • 1971Il provinciale
  • 1972La cosa buffa (jako Antonio)
  • 1973Società a responsabilità Molto limitata
  • 1984Voglia di volare (TV) (jako Davide)
  • 1985Voglia di cantare (serial TV)
  • 1987La voglia di vincere (serial TV) (jako Marco Besson)
  • 1988Diventerò padre (TV)
  • 1993In fuga per la vita (serial TV) (jako Michele)
  • 1995La voce del cuore (serial TV) (jako Daniele Montero)
  • 1998La forza dell'amore (serial TV) (jako Fabrizio)
  • 2004Natale a casa Deejay (TV) – A christmas carol (jako Maratończyk #01)

Przypisy

  1. Hit Parade Italia: I singoli più venduti del 1964 (wł.). [dostęp 2009-09-28].
  2. Hit Parade Italia: I singoli più venduti del 1965 (wł.). [dostęp 2009-09-28].
  3. Hit Parade Italia: I singoli più venduti del 1966 (wł.). [dostęp 2009-09-28].
  4. morandimania: Discografia (wł.). [dostęp 2010-02-03].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]