Gieorgij Lwow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Książę Gieorgij Jewgieniewicz Lwow
GeorgiLvov--fallofromanoffsh00londrich.jpg
Data i miejsce urodzenia 2 listopada 1861
Drezno
Data i miejsce śmierci 7 marca 1925
Paryż
Przewodniczący Rządu Tymczasowego Rosji
Przynależność polityczna Partia Konstytucyjno-Demokratyczna (Kadeci)
Okres urzędowania od 15 marca 1917
do 21 lipca 1917
Poprzednik Michał II Romanow (Wielki Książę, głowa państwa)
Mikołaj Golicyn (Premier)
Następca Aleksander Kiereński

Książę Gieorgij Jewgienjewicz Lwow (ros. Георгий Евгеньевич Львов, ur. 21 października?/2 listopada 1861 w Dreźnie, zm. 7 marca 1925 w Paryżu) – rosyjski polityk o orientacji liberalnej, członek partii kadetów, z wykształcenia prawnik. Pierwszy premier Rządu Tymczasowego w postcarskiej Rosji i minister spraw wewnętrznych od 23 marca do 21 lipca (7 lipca s.s.) 1917, po obaleniu caratu.

Książę Lwow pochodził z rodu Rurykowiczów, z linii potomków książąt jarosławskich. Wychowywał się w miejscowości Popowka niedaleko Tuły. W młodości ukończył wydział prawa Uniwersytetu Moskiewskiego, później od 1886 - 1893 pracował w służbie cywilnej - w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych. W l. 1902 - 1905 przewodniczący zarządu ziemstwa gubernialnego tulskiego, uczestniczył z zjazdach ziemstw przed rewolucją 1905. Organizator pomocy przez ziemstwa rannym w wojnie rosyjsko-japońskiej 1904 - 1905. W czasie rewolucji 1905 wstąpił do powstałej wówczas Partii Konstytucyjno-Demokratycznej (kadeci)), z ramienia której został wybrany do Dumy w 1906 roku. W lipcu 1915 został współprzewodniczącym Wszechrosyjskiego Związku Ziemstw i Miast (tzw. Ziemgor), ogólnorosyjskiej organizacji samorządowej utworzonej w celu pomocy państwu rosyjskiemu w organizacji zaopatrzenia i zaplecza szpitalnego dla armii.

W trakcie rewolucji lutowej został pierwszym szefem liberalnego Rządu Tymczasowego, powołanego 15 marca 1917 przez Komitet Tymczasowy Dumy w porozumieniu z Piotrogrodzką Radą Delegatów Robotniczych i Żołnierskich. Uczestniczył w opracowaniu deklaracji Rządu Tymczasowego z 30 marca 1917 o uznaniu prawa Polski do niepodległości. Rząd Lwowa wprowadził reformy o charakterze liberalnym (ogłosił amnestię, wolność prasy, swobodę zrzeszania) lecz nie podjął problemu reformy rolnej ani nie zdołał opanować rozprężenia spowodowanego zmęczeniem wojną. 1 lipca 1917 armia rosyjska rozpoczęła ostatnią ofensywę na froncie wschodnim w I wojnie światowej, która po kilku dniach zakończyła się porażką. Po nieudanej próbie bolszewickiego zamachu stanu (tzw. dni lipcowe) Gieorgij Lwow ustąpił, przekazując 21 lipca 1917 funkcję premiera Aleksandrowi Kiereńskiemu, dotychczasowemu ministrowi sprawiedliwości i wojny w swym rządzie.

Po przejęciu władzy przez Lenina i bolszewików w wyniku rewolucji październikowej, wyjechał na Ural do Tiumeni. Tam został zimą 1918 aresztowany przez Czeka i wywieziony do Jekaterynburga. Uwolniony po trzech miesiącach wiosną 1918, z zakazem opuszczania miejsca pobytu, zdołał zbiec do Omska zajętego przez Korpus Czechosłowacki. Na polecenie Dyrektoriatu Ufijskiego wyjechał przez Syberię z misją dyplomatyczną do Stanów Zjednoczonych. Dotarł tam w październiku 1918.

Wobec zakończenia I wojny światowej udał się do Paryża, gdzie rozpoczęła się właśnie paryska konferencja pokojowa i gdzie wyjechał prezydent USA Thomas Woodrow Wilson. W czasie konferencji paryskiej i trwającej wojny domowej w Rosji (1918-1920) uczestniczył w Rosyjskiej Naradzie Politycznej w Paryżu (ros. Русское политическое совещание), politycznej reprezentacji ruchu Białych wobec państw Ententy. Na emigracji w Paryżu spędził resztę życia.

Bibliografia, literatura, linki[edytuj | edytuj kod]