Gil Álvarez de Albornoz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Gil Álvarez Carillo de Albornoz
Kardynał biskup
Gil Álvarez Carillo de Albornoz
Kraj działania  Państwo Kościelne
Data i miejsce urodzenia 1295-1310
Cuenca
Data i miejsce śmierci 23 sierpnia 1367
Bonriposo
arcybiskup Toledo
Okres sprawowania 1338-1350
Wyznanie katolicyzm
Kreacja kardynalska 1350
Klemens VI
Kościół tytularny biskup Sabiny

Gil Álvarez Carillo de Albornoz, Egidio Albornoz (ur. między 1295 a 1310 w Cuenca, zm. 23 sierpnia 1367 w Bonriposo koło Viterbo) – kardynał hiszpański.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Pochodził z rodu spokrewnionego z dynastiami panującymi w Leon i Aragonii. Studiował prawo w Tuluzie. Był doradcą i jałmużnikiem króla Kastylii Alfonsa XI, archidiakonem Calatravy, od 1338 arcybiskupem Toledo. Uczestniczył także w wyprawach wojennych. W 1350 opuścił Kastylię po wstąpieniu na tron Piotra I. Przeszedł wówczas na służbę papieską (już kilka lat wcześniej miał kontakt z kurią w sprawach planowanej krucjaty) i odebrał z rąk Klemensa VI nominację kardynalską z tytułem prezbitera San Clemente. W grudniu 1352 został wielkim penitencjariuszem, a w grudniu 1355 kardynałem biskupem Sabiny. Uczestniczył w konklawe 1352.

Od 1353 był z przerwami legatem w Rzymie. Ogłosił tzw. Constitutiones Aegidianae (Konstytucje Egidiańskie), które porządkowały stosunki prawne na terenie Państwa Kościelnego, podzielonego na siedem części, na czele których miał stać rektor. Przygotowywał powrót papieża Urbana V do Rzymu po kilkudziesięcioletniej rezydencji papieskiej w Awinionie. Tuż przed śmiercią przyjmował Urbana V w Viterbo.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]