Gilbert Yvel

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
MMA pictogram.svg Gilbert Yvel
{{{nazwa}}}
Pseudonim The Hurricane (Huragan)
Data i miejsce urodzenia 30 czerwca 1976
Amsterdam
Obywatelstwo  Holandia
Wzrost 188 cm
Masa ciała 113 kg
Styl walki kick-boxing, boks tajski, brazylijskie jiu-jitsu
Klub Vos Gym
Zwycięstwa 38
Przez nokauty 33
Przez poddania 5
Porażki 16
Remisy 1
Nieodbyte 1

Gilbert Ramon Yvel (ur. 30 czerwca 1976 w Amsterdamie) − holenderski zawodnik mieszanych sztuk walki wagi ciężkiej. Walczył m.in na japońskich galach PRIDE FC, Rings Holland, Affliction oraz UFC. Posiadacz purpurowego pasa w BJJ.

Kariera sportowa[edytuj | edytuj kod]

Yvel w czasie zawodowej kariery MMA stoczył dwa kick-bokserskie pojedynki. Pierwszą walkę stoczył w 2002 roku na gali K-1 World Grand Prix 2002 in Fukuoka, przegrał wtedy przez nokaut z Nowozelandczykiem Rayem Sefo. Drugi pojedynek stoczył 5 lat później na japońskiej gali Shoot Boxing Battle Summit Ground Zero w Tokio. Yvel wygrał przez techniczny nokaut z Japończykiem Yujim Sakuragim.

Zawodowa kariera MMA[edytuj | edytuj kod]

Yvel swoją zawodową karierę MMA rozpoczął 2 lutego 1997 roku na gali Rings Holland: The Final Challenge. Jego przeciwnikiem w debiutanckiej walce był Rob van Leeuwen. Po czterech minutach pierwszej rundy narożnik van Leeuwena poddał swojego zawodnika i tym samym zwycięzcą pojedynku przez techniczny nokaut został ogłoszony Yvel.

W ciągu niecałych dwóch lat stoczył osiem pojedynków, wszystkie wygrywając przed czasem. Pierwszą zawodową porażkę doznał 12 kwietnia 1998 roku. Na gali IMA: KO Power Tournament Yvel został znokautowany w pierwszej rundzie przez Boba Schrijbera.

W latach 1998-2000 walczył głównie na japońskich i holenderskich galach Rings. W tym czasie zanotował kilka znaczących zwycięstw m.in. nad Valentijnem Overeemem, Tsuyoshi Kohsaką(dwukrotnie) oraz Semmy Schiltem.

PRIDE FC[edytuj | edytuj kod]

4 czerwca 2000 roku stoczył swój pierwszy pojedynek w japońskiej organizacji PRIDE. Przeciwnikiem Yvela na gali PRIDE 9 był zawodnik UFC Vitor Belfort. Po dwurundowym pojedynku sędziowie jednogłośnie ogłosili zwycięzcą Belforta. Yvel po porażce z Belfortem na drugą walkę w PRIDE nie musiał długo czekać. Na gali PRIDE 10 która odbyła 27 sierpnia 2000 roku, szybko znokautował wysokim kopnięciem Kanadyjczyka Gary'ego Goodridge'a. Po tym efektownym zwycięstwie na następnej gali PRIDE 11 zestawiono go z zawodnikiem UFC Wanderleiem Silvą. Walka została przerwana po niecałej minucie wskutek nieprzepisowego kopnięcia w krocze rywala przez Yvela i ogłoszona no-contest (nieodbyta). Yvel następne sześć walk w PRIDE przegrał, kolejno z Kazuyuki Fujitą, Ihorem Wowczanczynem, Donem Frye, Jeremy Hornem, Ikuhisą Minową i Romanem Zentsowem. Dopiero w 2007 roku na ostatniej gali PRIDE 34 (japońska organizacja PRIDE została kupiona w 2007 roku przez ZUFFA - właściciela UFC i w tym samym roku rozwiązana) wygrał swój drugi pojedynek w japońskiej organizacji pokonując Akira Shojiego przez TKO.

Yvel w latach 2000-2007 nie tylko walczył w PRIDE. Walczył m.in na holenderskich galach 2 hot 2 handle, It's Showtime oraz rosyjskim M-1 Global. Zanotował wtedy zwycięstwa m.in nad Ibragimem Magomedowem i Cheickiem Kongo.

Lata 2007-2008[edytuj | edytuj kod]

Po rozwiązaniu PRIDE przez ZUFFA Yvel został wolnym agentem. W tym czasie walczył na mniejszych galach i imprezach MMA. Walczył m.in na gali K-1 World Grand Prix 2007 w Amsterdamie, gdzie wygrał nokautując Marokańczyka Hakima Gourama oraz na Gentlemen Fight Night na której zwyciężył przez nokaut Polaka Michała Kite. 24 stycznia 2009 roku stoczył walkę na gali Affliction: Day of Reckoning. Jego przeciwnikiem był zawodnik UFC oraz PRIDE Josh Barnett. W trzeciej rundzie Barnett po nawale ciosów zmusił Yvela do poddania się. Na gali Ultimate Chaos: Lashley vs. Sapp która odbyła się 27 czerwca 2009 roku Yvel znokautował byłego mistrza UFC Pedro Rizzo.

UFC[edytuj | edytuj kod]

2 stycznia 2010 roku Yvel zadebiutował w UFC na gali 108. Jego przeciwnikiem był Junior dos Santos. Yvel przegrał pojedynek przez TKO w pierwszej rundzie. Następną walkę stoczył 12 czerwca 2010 roku na gali UFC 115, a przeciwnikiem Yvela był Ben Rothwell. Po trzy-rundowym pojedynku sędziowie orzekli zwycięstwo Rothwella. Swój trzeci pojedynek stoczył 23 października 2010 roku przeciwko Jonowi Madsenowi. Yvel przegrał pojedynek przez TKO w pierwszej rundzie. Po trzech porażkach z rzędu, włodarze UFC nie przedłużyli kontraktu z Yvelem.

RFA[edytuj | edytuj kod]

Po zwolnieniu z UFC Yvell związał się z nowo powstałą organizacją Resurrection Fighting Alliance. Na inauguracyjnej gali która odbyła się 16 grudnia 2011 roku pokonał przez TKO Damiana Dantibo. Na kolejnej gali która odbyła się 30 marca 2012 pokonał byłego zawodnika UFC Houstona Alexandra przez nokaut w 1. rundzie.

Następny jego pojedynek w RFA był planowany na 2 listopada z Brazylijczyk Marcio Cruz mającym na swoim koncie zwycięstwa m.in. nad Frankiem Mirem i Rafaelem Cavalcante ale ostatecznie nie doszło do ich starcia.

30 czerwca 2013 roku, w dzień swoich urodzin Yvel poinformował media o zakończeniu kariery zawodnika MMA[1].

Kontrowersyjne zachowanie[edytuj | edytuj kod]

Yvel podczas swojej dotychczasowej kariery zanotował kilka skandalicznych zachowań. W 1998 roku podczas pojedynku ugryzł swojego rywala Karimule Barkalewa w ucho i został zdyskwalifikowany (po tym zajściu Yvel jest porównywany do Mike Tysona który w 1997 roku odgryzł kawałek ucha Evanderowi Holyfieldowi)[1]. W 2001 roku na gali PRIDE 16 włożył palec do oka Amerykaninowi Donowi Frye. Po tym zajściu został zdyskwalifikowany[1]. W listopadzie 2004 roku na fińskiej gali Fight Festival stoczył pojedynek z Atte Backmanem. Pojedynek głównie toczył się w klinczu, sędzia ringowy kilkukrotnie rozdzielał zawodników i wznawiał walkę. Przy jednej z interwencji sędziego by rozdzielić obu zawodników Yvel niespodziewanie uderzył pięścią sędziego w twarz, a następnie kopnął gdy leżał na ziemi. Po tym pojedynku Yvel został zdyskwalifikowany na sześć lat.

W 2007 roku miał stoczyć pojedynek z Sergiejem Kharitonowem na gali PRIDE 33, ale pojedynek został odwołany z powodu odmówienia wydania licencji przez amerykańską komisję licencyjną Nevada State Athletic Commission (NSAC) ze względu na jego niesportowe zachowania w przeszłości[2].

W 2009 roku Yvel miał stanąć do walki z Joshem Barnettem na gali Affliction. Ponownie rozpoczęła się debata czy wydać Yvelowi licencję na walkę. Zrobiono niezwykły krok, zorganizowano prywatne spotkanie Yvela z naczelnym asystentem Billem Douglasem oraz głównym inspektorem komisji Deanem Lohuisem z California State Athletic Commission (CSAC). Po rozmowie nie przyznano licencji Yvelowi. Po ponownych próbach uzyskania licencji kalifornijska komisja CSAC przyznała na trzy dni przed walką z Barnettem licencję Yvelowi.

W październiku 2009 roku ponownie komisja NSAC odmówiła przyznania standardowej licencji w stanie Nevada, ale przyznała mu ograniczoną ze względu na dobre zachowanie od pamiętnego wydarzenia z 2004 roku. Ograniczona licecja pozwalała Yvelowi na stoczenie tylko jednej walki w roku w stanie Nevada[3].

Poza sportem[edytuj | edytuj kod]

Yvel próbował swoich sił jako sędzia ringowy. Sędziował m.in. rosyjskie gale M-1.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Jakub Madej: Gilbert Yvel kończy karierę! (pol.). mymma.pl, 30 czerwca 2013.
  2. Sam Caplan: Sources: CSAC allows Gilbert Yvel to move one step closer to getting licensed (ang.). fiveouncesofpain.com, January 6, 2009. [dostęp January 6, 2009].
  3. John Morgan: Gilbert Yvel granted one-fight license in Nevada; Cole Province issued nine-month suspension (ang.). mmajunkie.com, Oct 16, 2009. [dostęp Oct 16, 2009]. [zarchiwizowane z tego adresu 2012-07-10].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]