Gilles Villeneuve

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Gilles Villeneuve
Gilles Villeneuve przy Ferrari na torze Imola w 1979
Gilles Villeneuve przy Ferrari na torze Imola w 1979
Pełne imię i nazwisko Joseph Gilles Henri Villeneuve
Kraj  Kanada
Data i miejsce urodzenia 18 stycznia 1950
Berthierville (Kanada)
Data i miejsce śmierci 8 maja 1982
Heusden-Zolder (Belgia)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Joseph Gilles Henri Villeneuve (ur. 18 stycznia 1950, zm. 8 maja 1982) – kanadyjski kierowca wyścigowy. Ojciec Jacques'a Villeneuve'a.

Urodzony w niewielkiej miejscowości Berthierville (Quebec, Kanada), Villeneuve karierę rozpoczynął m.in. od udziału w wyścigach "Formula Atlantic". Wkrótce został dostrzeżony przez Europejczyków i od 1977 r. rozpoczęła się jego kariera w wyścigach Formuły 1, jako kierowcy McLarena.

Pod koniec pierwszego sezonu w F1 Kanadyjczyk dostał propozycję przejścia do Ferrari i zgodził się (później miał stwierdzić: "Gdyby ktoś mi powiedział – masz trzy życzenia to pierwszym byłoby: chcę się ścigać, drugim: chcę się ścigać w F1, trzecim: chcę się ścigać w F1 dla Ferrari").

Dzięki swojej charyzmie i widowiskowym wyścigom zdobył rzesze fanów, lecz często uszkadzał przydzielane mu bolidy i nie kończył wielu wyścigów. W 1978 Scuderia musi uznać wyższość Lotusa. Szef stajni – Enzo Ferrari był tym faktem rozczarowany. Odbywa krótką rozmowę z młodym kierowcą, ganiąc go za częste zniszczenia bolidów. W rzeczywistości Enzo Ferrari bardzo lubił Villeneuve'a, który przypominał mu tragicznie zmarłego syna Dino.

Rok 1979 należał do Ferrari i rewelacyjnego bolidu 312T4. Co prawda Villeneuve musiał uznać wyższość swojego kolegi z teamu – Jody'ego Schecktera (w klasyfikacji generalnej mistrzostw uplasował się na drugim miejscu ze stratą 4 pkt.), jednak wreszcie pokazuje na co go stać. Do historii przeszedł jego zwycięski pojedynek z Francuzem René Arnoux (Renault) o drugie miejsce na podium, podczas Grand Prix Francji.

Sezon 1980 jest przeciwieństwem wcześniejszego – słaby samochód nie pozwala Kanadyjczykowi na osiągnięcie znaczących sukcesów.

Sytuacja nieco się zmieniła w 1981 roku, wraz z wprowadzeniem przez Ferrari silnika turbo. Villeneuve wygrywa na torach w Monako i Hiszpanii, bierze również udział w zorganizowanym przez stajnię, pokazowym wyścigu ze startującym myśliwcem, w którym również odnosi zwycięstwo.

Sezon '82 zaczął się dobrze, Gilles jest w formie. Wkrótce doszło jednak do kontrowersyjnego incydentu, który, jak się później okazało, miał fatalne konsekwencje. Villeneuve prowadził w GP San Marino rozgrywanym na torze Imola. Pod koniec wyścigu, m.in. z powodu wycofania się ekipy Renault, szef teamu nakazał zwolnić wszystkim Ferrari. Gilles, pewny zwycięstwa, zastosował się do tego zalecenia. Inaczej postąpił jednak inny kierowca włoskiego zespołu – Didier Pironi, który, tuż przed linią mety, wyprzedził Kanadyjczyka wygrywając tym samym wyścig. Villeneuve poczuł się zdradzony i obiecał, że już więcej nie odezwie się do Pironiego. Rzeczywiście obaj kierowcy już nigdy więcej nie zamienili ze sobą słowa. Dwa tygodnie po tym wydarzeniu na torze Zolder podczas piątkowych kwalifikacji do GP Belgii, Gilles chciał udowodnić, że to on jest "numerem jeden" w zespole. Jednak na jedno okrążenie przed końcem sesji jego czas wciąż był gorszy od tego, który uzyskał Pironi. Będąc pod ogromną presją, Kanadyjczyk popełnia błąd. Wchodząc z dużą prędkością w zakręt, najechał na koło jadącego przed nim bolidu Niemca Jochena Massa. Bolid Villeneuve'a "wystrzelił" w powietrze i wielokrotnie "koziołkując", z wielką siłą, wyrzucił ciało kierowcy na zewnątrz. W wyniku odniesionych obrażeń Villeneuve zmarł.

W latach 80. Kanadyjczycy na cześć swojego wielkiego kierowcy tor w Montrealu nazwali "Circuit Gilles Villeneuve", zaś w 1997 roku ukazała się seria znaczków pocztowych z jego podobizną.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]