Gino Paoli

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Gino Paoli
Gino Paoli crop.jpg
Gino Paoli (2010)
Imię i nazwisko Gino Paoli
Data i miejsce urodzenia 23 września 1934
 Włochy Monfalcone
Gatunek pop
Zawód piosenkarz, kompozytor
Aktywność od 1959
Wytwórnia płytowa Dischi Ricordi, RCA Italiana, CGD, Durium, Five Record, Fonit-Cetra
Liczba albumów 36
Liczba singli 62
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Gino Paoli (ur. 23 września 1934 w Monfalcone, Gorycja, Friuli-Wenecja Julijska) – włoski piosenkarz, kompozytor i autor tekstów piosenek.

Gino Paoli razem z takimi piosenkarzami jak Umberto Bindi, Fabrizio De André, Bruno Lauzi i Luigi Tenco był reprezentantem tzw. genueńskiej szkoły śpiewających autorów, ugrupowania artystów, którzy postawili sobie za cel gruntowne odnowienie włoskiej muzyki popularnej na przełomie lat 50. i 60.

Gino Paoli należy do najważniejszych reprezentantów włoskiej muzyki popularnej lat 60. i 70.

Ważniejsze przeboje Gino Paolego: Il cielo in una stanza, La gatta, (1960), Senza fine (1961), Sapore di sale (1963), A Milano non crescono fiori, Ieri ho incontrato mia madre (1964)

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Początki[edytuj | edytuj kod]

Gino Paoli jako dziecko przeniósł się z rodzicami z Monfalcone do Genui, której pozostaje wierny do dziś. Jego matka grała na fortepianie i to ona przekazała dzieciom zamiłowanie do muzyki. Gino, mało skłonny do nauki, zaczął brać udział w spotkaniach z przyjaciółmi, którzy podzielali jego zamiłowanie do muzyki i którzy utworzyli pierwszy zalążek tzw. genueńskiej szkoły śpiewających autorów. Byli to: Luigi Tenco, Bruno Lauzi, Umberto Bindi, Giorgio Calabrese, i bracia Gian Piero i Gianfranco Reverberi.

Dwaj ostatni, profesjonalni muzycy, zaprosili pewnego dnia do Mediolanu Gino i jego przyjaciół, Bindiego i Tenco, na przesłuchania w firmie Ricordi, późniejszym wydawnictwie fonograficznym. Pod kierownictwem artystycznym Nanni Ricordiego Gino nagrał w 1959 swoje pierwsze single: La tua mano, Non occupatemi il telefono, Senza parole) ale nie odniosły one sukcesów. Ten sam los spotkał nagrany w 1960 roku autobiograficzny singel La gatta, sprzedany w ciągu 3 pierwszych miesięcy w 119 egzemplarzach. Jednak pewien rozgłos spowodował, iż później nagranie, w zmienionej wersji, weszło na listy przebojów i sprzedało się w ilości 100 tys. egzemplarzy [1], przyciągając uwagę speców z branży; piosenka wzbudziła zainteresowanie samego Mogola, znanego autora tekstów, który zgodził się firmować własnym nazwiskiem dzieło młodego Gino, niebędącego jeszcze wówczas członkiem SIAE (Włoskiego Stowarzyszenia Autorów i Wydawców).

To właśnie Mogol zaproponował Minie, piosenkarce o ustalonej już pozycji, nagranie utworu Il cielo in una stanza, napisanej wprawdzie przez Gina Paolego, ale podpisanej przez Mogola jako autora tekstu i Renato Angioliniego jako kompozytora (pod pseudonimem Toang). Jak wyjaśniał autor, inspiracją do napisania tej piosenki stał się jego pobyt w domu publicznym.[2] Sukces komercyjny tego nagrania, znajdującego się ponad 6 miesięcy na liście przebojów i na pierwszym miejscu najlepiej sprzedawanych singli roku 1960[3] utwierdził ostatecznie pozycję Gina Paolego jako głównego reprezentanta piosenki autorskiej we Włoszech.

Rok 1961 okazał się bardzo ważny dla Gina Paolego tak pod względem artystycznym jak i prywatnym. Był to rok jego debiutu na Festiwalu w San Remo piosenką Un uomo vivo, śpiewaną w parze ze zwycięzca poprzedniego festiwalu, Tony Dallarą. Piosenka zajęła w finale 10. miejsce [4]. W 1961 roku Gino poznał młodą piosenkarkę Ornellę Vanoni i wdał się z nią w związek uczuciowy, który stał się inspiracją do kilku jego piosenek o miłości: Senza fine, Anche se, Me in tutto il mondo, Che cosa c'è. Piosenka Senza fine doczekała się w latach następnych ok. 300 wersji na całym świecie a Gino Paoli otrzymał za nią gratulacje od samego Herberta von Karajana i Hoagy Carmichaela[1].

8 października ukazał się na rynku debiutancki album Gina Paolego, zatytułowany jego imieniem i nazwiskiem. Zawierał 15 piosenek, z których tylko jedna nie była jego autorstwa. Album miał rozkładaną okładkę i dołączoną 4-stronicową książeczkę z tekstami otworów[5].

W 1962, podczas długiego tournée po Włoszech Gino Paoli spotkał Stefanię Sandrelli, młodziutką wówczas aktorkę, i zakochał się w niej. Z ich związku, okrzykniętego skandalicznym przez prasę i opinię publiczną (jako ze piosenkarz był już żonaty i właśnie spodziewał się syna, a Stefania była jeszcze nieletnia) urodziła się w 1964 Amanda, w wieku dojrzałym również aktorka.

Tymczasem Nanni Ricordi opuścił swoją wytwórnię i przyłączył się do RCA Italiana. Gino Paoli podążył za nim i nagrał największy, jak się później miało okazać, przebój w swojej karierze, zatytułowany Sapore di sale, zaaranżowany przez samego Ennio Morricone; Gino Paoli wyjaśniał, że inspiracją do tego nagrania był jego związek ze Stefanią Sandrelli. Przebój wziął udział w Cantagiro. Przy tej okazji doszło do konfliktu Gino z większością opinii publicznej, a ciąg problemów z tym związanych wpędził młodego artystę w kryzys; w niewyjaśniony sposób usiłował on 13 lipca 1963 popełnić samobójstwo, strzelając sobie w serce. Przeżył, chociaż pocisku, który zaledwie o milimetr minął serce, nie udało się usunąć z klatki piersiowej.

Kryzys[edytuj | edytuj kod]

W 1964 Gino Paoli uczestniczył w Festiwal Piosenki Włoskiej w San Remo z piosenką Ieri ho incontrato mia madre, śpiewaną w parze z Antonio Prieto. Po nagraniu kilku piosenek, tym razem nie własnego autorstwa (Lei sta con te, Rimpiangerai rimpiangerai) Gino Paoli wydał album nagrany w studiu na żywo i z udziałem publiczności (Gino Paoli allo Studio A), kończąc na tym swój kontrakt z RCA. Artysta podpisał umowę z firmą CGD, ale złoty okres w jego twórczości był już zamknięty. Wystartował wprawdzie w 1966 w Festiwalu]] w San Remo z piosenką La carta vincente ale utwór nie dotarł do finału. Tak więc w następnych latach Gino Paoli już nie występował w świetle jupiterów. Zaczął występować za niewielkie pieniądze w salach tanecznych i night-clubach Ligurii, zetknął się też z narkotykami; uwolnił się od nich dopiero po straszliwym wypadku samochodowym, z którego na szczęście wyszedł bez szwanku.

Okres "zaangażowany”[edytuj | edytuj kod]

Po paru latach milczenia Gino Paoli powrócił w 1971 trylogią albumów nagranych dla wytwórni Durium: Le due facce dell'amore, Rileggendo vecchie lettere d'amore i Amare per vivere; lansowane przez Renzo Arbore w jego audycjach radiowych i telewizyjnych albumy świadczyły o bardziej dojrzałej i konkretnej wizji życia artysty, ich powodzenie ograniczyło się jednak tylko do kręgów wielbicieli piosenkarza. W tych latach Gino Paoli utwierdził swoją pozycję jako wydawca muzyczny dzięki nabyciu praw autorskich do twórczości zespołu Bee Gees. Honoraria autorskie, które otrzymał poprzez wydawnictwo Senza Fine zapewniły mu godne przeżycie, nawet jeśli niektóre inne jego przedsięwzięcia jak zarządzanie pewnym lokalem na Riwierze Liguryjskiej skończyły się bankructwem.

Powodzenie u krytyki dało piosenkarzowi podnietę do kolejnych publikacji innych utworów “autorskich” jak: I semafori rossi non sono Dio, albumu w całości opartego na utworach katalońskiego śpiewającego poety Joan Manuel Serrata, Ciao, salutime un po' Zena, śpiewanego po genueńsku, Il mio mestiere (album podwójny) czy Ha tutte le carte in regola, dedykowanego Piero Ciampiemu.

Mniejszym uznaniem cieszyły się natomiast single Gino; niektóre z nich (Se Dio ti dà, Non si vive in silenzio, Come si fa, Un amore di seconda mano, La ragazza senza nome) wzięły udział w corocznej, letniej imprezie muzycznej "Un disco per l'estate" ale bez powodzenia. Choć były to utwory godne uwagi, starannie opracowane i zaaranżowane, to jednak większość słuchaczy zignorowała je.

Powrót[edytuj | edytuj kod]

Duże powodzenie u fanów przyszło nieoczekiwanie z albumem Una lunga storia d'amore, który Gino Paoli skomponował pierwotnie jako czołówkę dźwiękową do Una donna allo specchio, filmu z 1984 z udziałem Stefanii Sandrelli; album stał się potem hitem piosenkarza, porównywalnym z jego największymi przebojami sprzed lat. W 1985 Gino Paoli i Ornella Vanoni rozpoczęli tournée po Włoszech, uwieńczone później podwójnym, koncertowym albumem Insieme.

W 1989 artysta po raz kolejny uczestniczył w Festiwalu w San Remo z piosenką Questa volta no, po czym nieoczekiwanie zdecydował, że nie nagra tego utworu lecz podaruje go Ornelli Vanoni, która zamieściła go na swoim albumie.

1990 to rok kolejnego sukcesu Gina Paolego – ukazał się jego album Matto come un gatto, z wiodącym przebojem Quattro amici. W nagraniu tym Gino zacytował kilka fraz z Vita spericolata Vasco Rossiego.

W 1992 wyszła natomiast kompilacja Senza contorno, solo... per un'ora, któraś z kolei reedycja starych przebojów z niewydanym dotychczas nagraniem La bella e la bestia, z filmu Disneya pod tym samym tytułem, zaśpiewanego przez artystę w duecie z córką Amandą Sandrelli.

W 1996 wyszedł album Appropriazione indebita , na którym Gino zamieścił własne wersje przebojów Charles'a Aznavoura, Jamesa Taylora, Johna Lennona i innych znanych muzyków.

W 2002 artysta raz jeszcze powrócił na Festiwal Piosenki Włoskiej w San Remo z piosenką Un altro amore, która zajęła trzecie miejsce i zdobyła nagrodę krytyki za najlepszy tekst roku.

W 2004 ukazał się album Ti ricordi? No, non mi ricordo z niewydanymi wcześniej utworami, zrealizowany wspólnie z Ornellą Vanoni; był on częścią ich wspólnego tournée po włoskich teatrach.

W 2007 wydana została kompilacja Milestones – Un incontro in jazz, nagrana z udziałem włoskich muzyków jazzowych: Enrico Rava, Danilo Rea, Flavio Boltro, Rosario Bonaccorso e Roberto Gatto.

Odkrycia, współpraca z innymi artystami[edytuj | edytuj kod]

Jako łowca talentów Gino Paoli mógł pochwalić się odkryciem i wylansowaniem co najmniej dwóch wielkich nazwisk włoskiej piosenki; to Lucio Dalla i Fabrizio De André. W okresie współpracy z wytwórnią RCA Italiana zajmował się też tłumaczeniem i adaptacją piosenek francuskiego śpiewającego poety Alain Barrière.

Wiele piosenek napisanych przez Gino wykonywanych było przez jego kolegów po fachu, niekiedy odległych od jego stylu muzycznego. Poza wymienionymi już Miną i Ornellą Vanoni wspomnieć należy: Claudio Villę, Carlę Boni, Umberto Bindiego, Luigiego Tenco (którego Gino był najlepszym przyjacielem), Gianniego Morandiego, Carmen Villani, Patty Pravo i Franco Battiato.

Gitarzysta jazzowy Wes Montgomery na swoim albumie z 1967, zatytułowanym Movin' Wes nagrał jazzową wersję Senza fine.

Współpraca z Patty Pravo zaowocowała natomiast wykonaniem przez wenecką piosenkarkę przebojów Gino Non andare via (Ne me quitte pas) w 1970 i Di vero in fondo w 1971.

W 1986 Gino napisał wspólnie z Zucchero piosenki Come il sole all'improvviso i Con le mani.

W 2000 natomiast współpracował z Giuliano Palma and The Bluebeaters nad nowymi wersjami swych starych przebojów: Domani i Che Cosa C'è.

Udział w Festiwalu Piosenki Włoskiej w San Remo[edytuj | edytuj kod]

  • 1961 piosenka Un uomo vivo śpiewana w parze z Tony Dallarą
  • 1964 piosenka Ieri ho incontrato mia madre śpiewana w parze z Antonio Prieto (czwarte miejsce)
  • 1966 piosenka La carta vincente śpiewana w parze z Ricardo
  • 1989 piosenka Questa volta no
  • 2002 piosenka Un altro amore (trzecie miejsce)

Przygoda z polityką[edytuj | edytuj kod]

W 1987 Gino Paoli startował w wyborach parlamentarnych i został wybrany posłem z ramienia Włoskiej Partii Komunistycznej (później Demokratyczna Partia Lewicy). W Parlamencie zajął jednak miejsce w szeregach tzw. Niezależnej Grupy Lewicowej jako poseł niezrzeszony, ponieważ nie chciał się wiązać z żadną partią polityczną. W 1992 pożegnał się z działalnością polityczną. Gino Paoli był również asesorem w gminie Arenzano.

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

Albumy[edytuj | edytuj kod]

  • 1961 Gino Paoli
  • 1962 Le cose dell'amore
  • 1964 Basta chiudere gli occhi
  • 1965 Gino Paoli allo Studio A
  • 1966 Le canzoni per "Emmeti"
  • 1967 Gino Paoli and The Casuals (z The Casuals)
  • 1971 Le due facce dell'amore
  • 1971 Rileggendo vecchie lettere d'amore
  • 1972 Amare per vivere
  • 1974 I semafori rossi non sono Dio
  • 1975 Ciao, salutime un po' Zena
  • 1976 Le canzoni di Gino Paoli (kompilacja)
  • 1977 Il mio mestiere
  • 1978 La ragazza senza nome
  • 1979 Il gioco della vita
  • 1980 Ha tutte le carte in regola
  • 1984 Averti addosso
  • 1984 La luna e il Sig. Hyde
  • 1985 Insieme (na żywo z Ornellą Vanoni)
  • 1986 Cosa farò da grande
  • 1988 Sempre (kompilacja)
  • 1988 L'ufficio delle cose perdute
  • 1989 Gino Paoli '89 dal vivo (na żywo)
  • 1991 Matto come un gatto
  • 1992 Senza contorno solo... per un'ora
  • 1994 King Kong
  • 1995 Amori dispari
  • 1996 Appropriazione indebita
  • 1998 Pomodori
  • 2000 Per una storia
  • 2002 Se
  • 2004 Una lunga storia (kompilacja)
  • 2004 Ti ricordi? no non mi ricordo(z Ornellą Vanoni)
  • 2005 Vanoni Paoli Live (na żywo z Ornellą Vanoni)
  • 2007 Milestones – Un incontro in jazz

Single i EP-ki[edytuj | edytuj kod]

  • 1959 “La tua mano” (EP) I cavalieri/Senza parole/Dormi/Non occupatemi il telefono (Gino Paoli & I Cavalieri)
  • 1959 Dedicato a te/Senza parole
  • 1959 Dormi/Non occupatemi il telefono
  • 1959 La notte/Per te
  • 1959 La tua mano/Chiudi
  • 1960 Come un bambino (Je t'appartiens)/? (Gino Paoli/Ricky Gianco)
  • 1960 Grazie/Volevo averti per me
  • 1960 Il cielo in una stanza/Però ti voglio bene
  • 1960 “Io vivo nella luna” (EP) La gatta/Maschere/Io vivo nella luna/Co-eds
  • 1960 La gatta/Io vivo nella luna
  • 1960 Maschere/Co-eds
  • 1960 Sassi/Maschere
  • 1960 Sassi/Maschere ( wznowienie)
  • 1961 Gli innamorati (sono sempre soli)/Senza Fine
  • 1961 “Il cielo in una stanza” (EP) Il cielo in una stanza/Un uomo vivo/ Grazie/Sassi
  • 1961 Un delitto perfetto d'amore/Me in tutto il mondo
  • 1961 Un uomo vivo/In un caffè
  • 1961 Un vecchio bambino /Tu prima o poi
  • 1962 Devi sapere (Il faut savoir)/Non andare via (Ne me quitte pas)
  • 1962 Le cose dell'amore/Due poveri amanti
  • 1962 Una di quelle/Anche se
  • 1963 Basta chiudere gli occhi/Domani
  • 1963 Che cosa c'è/Sarà così
  • 1963 Sapore di sale/La nostra casa
  • 1963 Solo te/La storia di un ricordo
  • 1964 Ieri ho incontrato mia madre/Ricordati
  • 1964 Lei sta con te (Your other love)/Vivere ancora
  • 1964 Prima di vederti/Sarà lo stesso
  • 1965 La gatta/Il cielo in una stanza
  • 1965 Rimpiangerai, rimpiangerai/Il poeta
  • 1965 Sassi/Grazie
  • 1965 Un uomo che vale/Sempre
  • 1966 A che cosa ti serve amare/Due ombre lunghe
  • 1966 La carta vincente/La vita è un valzer
  • 1967 Il mondo in tasca/Io che sarei
  • 1968 I giorni senza te/La vita è come un ring
  • 1968 Se Dio ti dà/Dormi
  • 1969 Albergo a ore (Les amants d'un jour)/Il tuo viso di sole
  • 1969 Come si fa/Monique
  • 1970 Un pò di pena/Accade così
  • 1971 Invece no/Addio
  • 1971 Mamma mia/Con chi fai l'amore, Mimì
  • 1972 Col tempo (avec le temps)/Una canzone buttata via
  • 1972 Donna di balera/Bozzoliana
  • 1972 Non si vive in silenzio/Amare per vivere
  • 1973 Un amore di seconda mano/Amare inutilmente
  • 1974 Il manichino (De carton piedra)/Chopin (Tio Alberto)
  • 1974 Nonostante tutto (Que va a ser de ti)/La donna che amo (La mujer que yo quiero)
  • 1974 Sassi/La gatta
  • 1975 La ragazza senza nome/E' facile amarti
  • 1976 Indolence/Quando ti amo
  • 1977 67 parole d'amore/Madama Malinconia
  • 1981 Camminando e cercando/Zena
  • 1981 Tu no/Livorno
  • 1984 Una lunga storia d'amore/I cinque sensi
  • 1985 Ti lascio una canzone/Coppi
  • 1986 Come il sole all'improvviso/Una ragione per vivere
  • 1986 Da lontano/Tema di Anna
  • 1990 Per te Armenia/Sono caduti
  • 1991 Quattro amici (extended mix)/Quattro amici (ATJ version)
  • 1992 La bella e la bestia/Beauty and the beast (Angela Lansbury, Gino Paoli/Amanda Sandrelli)
  • 2003 La gatta/La gatta (strumentale)

Przypisy

  1. 1,0 1,1 musicalstore.it: Gino Paoli. Biografia (wł.). [dostęp 2010-01-19].
  2. Paolo Grugni w: Madre Pennuta: CANZONI SEMPREVERDI (wł.). [dostęp 2010-01-19].
  3. Hit Parade Italia: I singoli più venduti del 1960 (wł.). [dostęp 2009-09-28].
  4. San Remo Story: Festival 1961 (wł.). [dostęp 2009-10-06].
  5. Discografia Nazionale della canzone italiana: Gino Paoli (wł.). [dostęp 2009-10-06].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]