Giorgio La Malfa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Giorgio La Malfa
Giorgio La Malfa.jpg
Data i miejsce urodzenia 13 października 1939
Mediolan
Sekretarz Włoskiej Partii Republikańskiej
Przynależność polityczna Włoska Partia Republikańska
Okres urzędowania od września 1987
do października 2001
Poprzednik Giovanni Spadolini
Następca Francesco Nucara

Giorgio La Malfa (ur. 13 października 1939 w Mediolanie) – włoski polityk, były minister, wieloletni parlamentarzysta.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1961 ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie w Pawii, a w 1964 ekonomię na Uniwersytecie Cambridge. Przez kilka lat pracował jako wykładowca na uczelniach w Stanach Zjednoczonych i we Włoszech.

Wkrótce jednak zajął się polityką, rozpoczynając działalność w kierowanej przez swojego ojca, Ugona La Malfę, Włoskiej Partii Republikańskiej (PRI). W latach 1972–1994 zasiadał w Izbie Deputowanych VI, VII, VIII, IX, X i XI kadencji. Od 1987 do 2001 pełnił funkcję sekretarza republikanów.

W latach 1989–1992 i 1994–1999 sprawował mandat posła do Parlamentu Europejskiego III i IV kadencji[1].

W pierwszej połowie lat 90. jego ugrupowanie również zostało uwikłane w serię afer korupcyjnych, (tzw. Tangentopoli). Sam Giorgio La Malfa został oskarżony w postępowaniu dotyczącym defraudacji (w ramach tzw. sprawy Enimont), w procesie karnym skazano go za to na karę sześciu miesięcy pozbawienia wolności[2].

PRI nie została rozwiązana, lecz znalazła się praktycznie poza parlamentem. Po wyborczej porażce w 1994 Giorgio La Malfa powrócił na stanowisko sekretarza PRI, którą wprowadził do centrolewicowej koalicji Drzewo Oliwne. W 1996 ponownie został posłem, od tego czasu nieprzerwanie zasiada w niższej izbie parlamentu (XIII, XIV, XV i od 2008 do 2013 jako poseł XVI kadencji z listy Ludu Wolności).

W 2001 został przewodniczącym Włoskiej Partii Republikańskiej, w tym samym roku doprowadził do przejścia PRI centroprawicowej koalicji Dom Wolności, kierowanej przez Silvia Berlusconiego. Do 2005 przewodniczył Komisji Finansów w Izbie Deputowanych. Od kwietnia 2005 do maja 2006 sprawował urząd ministra ds. europejskich w trzecim rządzie Silvia Berlusconiego. W tym samym roku zrezygnował z kierowania republikanami.

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]