Giovanni Battista Bononcini

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Giovanni Bononcini

Giovanni Battista Bononcini (18 lipca 1670 - 9 lipca 1747) – włoski kompozytor epoki późnego baroku , pochodzący z muzycznej rodziny Bononcini. Jego ojciec, Giovanni Maria Bononcini, był również skrzypkiem i kompozytorem.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Bononcini młodszy urodził się w Modenie.

Jego dzieła to przede wszystkim opery, msze i marsz pogrzebowy (Funeral anthem for the Duke of Marlborough). Jedną z jego oper był Xerse (Kserkses), zaadaptowany potem przez Jerzego Fryderyka Händla. Bononcini grał na wiolonczeli i opublikował w 1685 roku pierwszy zbiór utworów na ten instrument (Bolonia).

Bononcini był w latach 1687-1691 kapelmistrzem w kościele San Giovanni in Monte w Bolonii. Następnie jego kariera wiodła przez: Mediolan, Rzym, Wiedeń, Berlin i od 1720 do 1732 Londyn, gdzie konkurował z Händlem. Wspólnie z nim i Filippem Amadeim skomponował operę pasticcio Mucjusz Scaevola, wystawioną w Royal Opera House w 1721 roku.

Oskarżono go o plagiaty muzyczne i dowiedziono mu winy, z tego więc powodu opuścił Londyn. Zmarł w Wiedniu w biedzie. Jego młodszy brat Antonio Maria Bononcini, także był kompozytorem.

Opery[edytuj | edytuj kod]

Astianatte, c. 1727
  • Il trionfo di Camilla (1696)
  • Astarto (1720)
  • L'odio e l'amore (1721)
  • Muzio Scevola – akt II (1721)
  • Griselda (1722)
  • Erminia (1723)
  • Astianatte (1727)

Inne dzieła[edytuj | edytuj kod]

  • Messe brevi (1688)
  • Divertimenti da camera (1722)
  • XII Sonate camerali (1732)
  • Lidio, schernito amante (cantata)

Linki[edytuj | edytuj kod]