Giovanni Battista Rubini

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Giovanni Battista Rubini
Giovanni Battista Rubini Portrait.jpg
Imię i nazwisko Giovanni Battista Rubini
Data i miejsce urodzenia 7 kwietnia 1794
Romano di Lombardia
Data i miejsce śmierci 3 marca 1854
Romano di Lombardia
Typ głosu tenor
Gatunek opera
Zawód solista operowy
Aktywność 1814-1845

Giovanni Battista Rubini (ur. 7 kwietnia 1794, zm. 3 marca 1854) – włoski tenor. W swoich czasach był sławny tak wielce, jak Enrico Caruso w swoich. Jego donośny, pełen ekspresji i koloratury w najwyższym rejestrze głosu tenorino, inspirował twórców ról operowych. Jako śpiewak Rubini był głównym przedstawicielem stylu romantycznego Vincenzo Belliniego oraz Gaetano Donizettiego. Rubini pozostał w pamięci jako nadzwyczajny śpiewak bel canto, jeden z najbardziej znanych śpiewaków w Europie w latach 30. i 40. XIX w.[1]

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Rubini urodził się w Romano di Lombardia, karierę muzyczną rozpoczął w wieku dwunastu lat jako skrzypek, w Teatro Riccardi w Bergamo. Po raz pierwszy jako śpiewak wystąpił w 1814 w Pawii w Le lagrime d'una vedova Pietro Generaliego. Po dzięsięciu latach w Neapolu (1815-1831), podczas których odnosił również spektakularne sukcesy w Paryżu (1825-26), w operach Gioacchino Rossiniego, wyjechał na stałe do Paryża. Występował tam w operach Rossiniego - Kopciuszek, Otello, i La donna del lago, dzieląc czas pomiędzy Paryżem (jesień i zima) oraz Londynem (wiosna). Jego specjale relacje z Vincenzo Bellinim rozpoczęły się z Bianca e Gernando (1826) i kontynuowały do I puritani (1835). Karierę zakończył w roku 1845.

Zmarł w domu rodzinnym w Romano w 1854.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Giovanni Battista Rubini, 1794 - 1854. everynote.intissite.com. [dostęp 2006-07-03].
Wikimedia Commons