Giovanni Coppa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Giovanni Coppa
Kardynał diakon
Giovanni Coppa
Herb Giovanni Coppa Sobria ebrietas spiritus
Trzeźwe upojenie ducha
Kraj działania  Włochy
Data i miejsce urodzenia 9 listopada 1925
Alba
Nuncjusz apostolski w Czechach
Okres sprawowania 1990-2001
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 2 stycznia 1949
Nominacja biskupia 1 grudnia 1979
Sakra biskupia 6 stycznia 1980
Kreacja kardynalska 24 listopada 2007
Benedykt XVI
Kościół tytularny S. Lino
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 6 stycznia 1980
Miejscowość Watykan
Miejsce bazylika św. Piotra
Konsekrator Jan Paweł II
Współkonsekratorzy Eduardo Martínez Somalo
Ferdinando Maggioni

Giovanni Coppa (ur. 9 listopada 1925 w Albie) – włoski duchowny katolicki, dyplomata watykański.

Po studiach w seminarium diecezjalnym w Alba przyjął święcenia kapłańskie 2 stycznia 1949 i został inkardynowany do diecezji Alba, gdzie pracował jako kapelan sióstr zakonnych oraz Akcji Katolickiej. W lutym 1954 ukończył studia z zakresu filologii nowożytnej i filozofii na Katolickim Uniwersytecie Sacro Cuore w Mediolanie i obronił doktorat na podstawie rozprawy o ikonografii Trójcy Świętej do XIV wieku. 1 maja 1952 rozpoczął pracę w Kancelarii Apostolskiej, a 1 stycznia 1958 w Sekretariacie Stanu w Watykanie. Uczestniczył w pracach Soboru Watykańskiego II, gdzie był ekspertem ds. języka łacińskiego. W 1965 został mianowany honorowym kanonikiem kapituły bazyliki watykańskiej, a w 1968 kierownikiem biura Sekretariatu Stanu. 1 listopada 1975 został mianowany asesorem Sekretariatu Stanu.

1 grudnia 1979 został mianowany arcybiskupem tytularnym Serta (do czasu kreacji kardynalskiej tą tytularną stolicę biskupią zajmował Polak Władysław Rubin); sakry biskupiej udzielił mu 6 stycznia 1980 papież Jan Paweł II, z towarzyszeniem arcybiskupa Eduardo Martíneza Somalo i biskupa Ferdinando Maggioniego. Został wówczas delegatem ds. papieskich przedstawicielstw. W czerwcu 1990 został powołany na stanowisko nuncjusza apostolskiego w Czechosłowacji, a po rozpadzie tego państwa był od 1 stycznia 1993 nuncjuszem w Czechach i na Słowacji; pracę na Słowacji pełnił do marca 1994 (zastąpił go arcybiskup Luigi Dossena), natomiast w Czechach pracował do 2001, czyli do osiągnięcia wieku emerytalnego (przekazując nuncjaturę w Czechach Niemcowi Erwinowi Enderowi). 30 maja 2001 został mianowany kanonikiem Bazyliki św. Piotra. 29 października tegoż roku został konsultorem Sekretariatu Stanu. Był członkiem Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych (2002-2005), kapelanem sióstr franciszkanek w rzymskim kościele Maryi Niepokalanej na Monte del Gallo (1952-1980), a w latach 1970-1976 pierwszym asystentem kościelnym Stowarzyszenia Świętych Piotra i Pawła, założonego przez Pawła VI dla byłych członków Gwardii Palatyńskiej.

Na konsystorzu z dnia 24 listopada 2007, z nominacji Benedykta XVI, został włączony do grona kardynałów. Nie może jednak brać udziału w konklawe, ponieważ ukończył już wiek 80 lat.

Jest autorem wielu ważnych prac poświęconych zwłaszcza Soborowi i św. Ambrożemu. Opublikował też wiele artykułów, m.in. o Ojcach Kościoła, na łamach „L'Osservatore Romano”, „Latinas”, „Studi Romani” i innych, również w czasopismach religijnych w Czechach i na Słowacji.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]