Gish

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Gish
okładka
Album studyjny grupy The Smashing Pumpkins
Wydany 28 maja 1991
Nagrywany grudzień 1990 - marzec 1991 w Smart Studios w Madison, Wisconsin
Gatunek rock alternatywny
Długość 45:45
Wytwórnia Caroline Records
Producent Butch Vig, Billy Corgan
Oceny
Płyta po płycie

Gish – pierwszy album studyjny The Smashing Pumpkins. Jego nazwa pochodzi od nazwiska Lillian Gish, gwiazdy kina niemego. W jednym z wywiadów Billy Corgan uzasadniał tę decyzję: "Moja babcia mówiła mi, że jednym z największych wydarzeń w jej życiu był przejazd Lilian Gish pociągiem przez jej miasteczko. Moja babcia mieszkała w zupełnej dziurze, więc to była wielka sprawa.".[2]

Album nagrano między grudniem 1990 a marcem 1991 w należącym do Butcha Viga Smart Studios w Madison w stanie Wisconsin, a wydano 28 maja 1991 poprzez wytwórnię Caroline Records. Po kilku latach zremasterowaną z taśmy analogowej wersję wypuściła wytwórnia Virgin Records.

Znajduje się na nim 10 utworów, z czego 5 jest premierowych. Inna wersja "I Am One" została wydana na singlu w 1990, wersje demo "Daydream" i "Rhinoceros" wydane zostały w 1989 na demie Moon, wszystkie wymienione razem z "Bury Me" wyszły także na promo 5 Song Sampler, a "Tristessa" ukazała się na singlu dla Sub Pop w 1990. Pod koniec utworu "Rhinoceros" słychać kilkanaście ścieżek gitarowych sprzężeń imitujących przelatujące samoloty. Album promowały single "Siva" (1991), "Rhinoceros" (wydany samodzielnie w 1991 i jako epka Lull w 1992) oraz "I Am One" (wersja płytowa w 1992). Do wszystkich powstały teledyski, "I Am One" był niepublikowany aż do 2000. z powodu niezadowolenia zespołu z rezultatu.

Gish osiągnął w Stanach Zjednoczonych status platynowej płyty, do maja 2005 rozchodząc się w ilości 1,1 miliona egzemplarzy.

Historia[edytuj | edytuj kod]

"Rhinoceros" z tego albumu, napisany we wczesnym 1989 roku, był punktem zwrotnym w karierze zespołu. Do momentu jego napisania grali nowofalowa muzykę spod znaku The Cure. Większość nowego, bardziej psychodelicznego materiału została zarejstrowana w lipcu 1989 roku podczas sesji z producentem Markiem Ignoffo. Nagrane podczas tej sesji 17 utworów użyte zostało na 9-utworowe demo Moon, singiel dla wytwórni Limited Potential i posłużyło jako wczesna baza albumu Gish.

Styl[edytuj | edytuj kod]

Album znacznie różni się od późniejszych wydawnictw zespołu. Posiada już charakterystyczne dla Corgana gitarowe melodie, ale piosenki mają bardziej rozbudowane konstrukcje bez podziału na zwrotki i refreny, w dużej mierze opierając się na kontrastach głośno/cicho, a teksty zamiast osobistej introspekcji poruszają się po rejonach symboliki i surrealizmu. Brzmienie jest bardzo psychodeliczne i żywe, pozbawione późniejszej ciężkości i agresji. Kontrastował też z ówczesnymi zespołami ery grunge będąc bliżej wczesnego Neila Younga i Blue Cheer niż inspirowanego Black Sabbath, heavy metalem i punkiem dokonaniami Soundgarden i Pearl Jam. Jest to też najkrótszy album zespołu, trwający zaledwie niewiele ponad 40 minut, późniejsze wydawnictwa nie trwały krócej niż godzinę. Jest to też jedyny album zespołu wydany dla wytwórni niezależnej Caroline, będącej oddziałem wytwórni Virgin. Inicjalnie sprzedał się w około 100tys. egzemplarzy, pokrywając się ostatecznie platyną po sukcesie następnego albumu - Siamese Dream z roku 1993.

Lista utworów[edytuj | edytuj kod]

Wszystkie utwory Billy Corgan, poza podpisanymi inaczej.

  1. I Am One (Corgan/Iha)
  2. Siva
  3. Rhinoceros
  4. Bury Me
  5. Crush
  6. Suffer
  7. Snail
  8. Tristessa
  9. Window Paine
  10. Daydream

Po ostatnim utworze pojawia się krótki utwór-żart o nazwie "I'm Going Crazy".

Inne utwory zarejstrowane podczas sesji do Gish[edytuj | edytuj kod]

  • "Blue" (wydany na epce Lull, 1992)
  • "Bullet Train to Osaka" (wydany na singlu I Am One, 1992)
  • "Jesus Loves His Babies" (wydany w boksie Mashed Potatoes, 1994)
  • "Obscured" (wydane na składance Pisces Iscariot, 1994)
  • "Slunk" (wydany na epce Lull, 1992)
  • "Why Am I So Tired?" (wydane na płycie Earphoria, 1994/2002)
  • "La Dolly Vita" (wersja z Gish nie została nigdy wydana, wcześniejsza jest dostępna na singlu * Tristessa i kompilacji Pisces Iscariot)

Pozycje na listach[edytuj | edytuj kod]

Album[edytuj | edytuj kod]

Rok Notowanie Pozycja
1991 Top Heatseekers 6
1991 The Billboard 200 195

Single[edytuj | edytuj kod]

Rok Singel Notowanie Pozycja
1991 "Rhinosceros" Modern Rock Tracks 27
1992 "I Am One" UK Singles Chart 73

Twórcy[edytuj | edytuj kod]

Nieznana jest tożsamość flecisty w utworze "Suffer".

Przypisy

  1. allmusic ((( Gish > Overview )))
  2. Mark Caro, "Smashing Pumpkins Finds a New Home at Caroline Records", Chicago Tribune, 28 grudnia 1990.