Giuseppe Garibaldi (1937)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy krążownika lekkiego. Zobacz też: inne okręty o tej nazwie.
Giuseppe Garibaldi
Historia
Stocznia CRDA, Triest Włochy
Położenie stępki 28 grudnia 1933
Wodowanie 21 kwietnia 1936
 Regia Marina
Wejście do służby 20 grudnia 1937
 Marina Militare
Los okrętu skreślony z listy floty w styczniu 1972
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność standardowa: 9 195 t
pełna: 11 350 t
Długość 188,7 m (171,8 m między pionami)
Szerokość 19,9 m
Zanurzenie 6,1 m
Prędkość 34 węzły
Zasięg 4 125 mil morskich przy prędkości 12,7 węzła
Załoga 692 osoby (etat wojenny)
Napęd
2 zespoły turbin parowych Parsonsa o mocy łącznej 100 000 KM, 8 kotłów wodnorurkowych typu Yarrow, 2 śruby
Uzbrojenie
10 dział 152 mm L/55 (2xIII, 2xII)
8 dział plot. 100 mm L/47
8 działek plot. 37 mm L/54
8 km plot. 13,2 mm
6 wyrzutni torped 533 mm
Wyposażenie lotnicze
2 wodnosamoloty rozpoznawcze
2 katapulty

Giuseppe Garibardiwłoski krążownik lekki typu Duca degli Abruzzi służący w Regia Marina podczas II wojny światowej i we włoskiej marynarce powojennej, przebudowany w latach 1957-1962 na krążownik rakietowy.

Budowa[edytuj | edytuj kod]

Budowany w latach 1933-1937 „Giuseppe Garibaldi” wraz z bliźniaczym „Luigi di Savoia Duca degli Abruzzi” należały do najlepszych krążowników lekkich zbudowanych na świecie przed wybuchem II wojny światowej. Stanowiły piątą grupę włoskich krążowników typu Condottieri, zapoczątkowaną typem di Giussano. W odróżnieniu od poprzedników zainstalowano na nich mocniejsze uzbrojenie i pogrubione opancerzenie, osiągnięte za cenę zmniejszenia prędkości maksymalnej.

Stępkę pod krążownik położono w grudniu 1933 roku w stoczni Cantieri Riuniti dell'Adriatico (C.R.D.A.) w Trieście. Wodowanie okrętu nastąpiło 21 kwietnia 1936 roku a oficjalne zakończenie budowy i wejście okrętu do służby w Regia Marina w grudniu 1937 roku. Był kolejnym okrętem nazwanym na cześć Giuseppe Garibaldiego.

Służba operacyjna[edytuj | edytuj kod]

W 1938 roku okręt operował (wraz z „Duca degli Abruzzi”) na wodach wokół Hiszpanii, w związku z toczącą się tam wówczas wojną domową. Na początku 1939 roku oba okręty popłynęły z wizytą kurtuazyjną do Lizbony. W kwietniu 1939 roku „Garibaldi” wziął udział w podporządkowaniu Włochom Albanii.

II wojna światowa[edytuj | edytuj kod]

Po przystąpieniu Włoch do II wojny światowej po stronie Osi, krążownik uczestniczył w działaniach przeciwko Royal Navy na Morzu Śródziemnym. Brał udział między innymi w bitwie koło przylądka Stilo 9 lipca 1940 roku, gdzie jego artylerzyści trafili jednym pociskiem w brytyjski krążownik lekki HMS „Neptune”[1], bitwie koło przylądka Matapan w marcu 1941 roku i działaniach Regia Marina przeciwko konwojowi MW-11 na Maltę w czerwcu 1942 roku (operacja Vigorous). 28 lipca 1941 roku został storpedowany przez brytyjski okręt podwodny HMS „Upholder” i lekko uszkodzony.

Ogółem „Giuseppe Garibaldi” do 8 września 1943 roku (kapitulacja Włoch) spędził w morzu 1332 godziny, wypełniając 36 zadań bojowych i przepłynął 23 633 mil morskich[2].

Po kapitulacji Włoch okręt znalazł się pod kontrolą Aliantów. Działał głównie na centralnym i południowym Atlantyku, zwalczając niemieckie łamacze blokady płynące na trasie z portów europejskich na Daleki Wschód. Potem krążownik wypełniał głównie zadania szkoleniowe i transportowe. W tym czasie przestarzałe karabiny przeciwlotnicze kal. 13,2 mm zastąpiono 10 działkami kal. 20 mm na pięciu zdwojonych podstawach. Po zakończeniu wojny okręt zwrócono Włochom.

Lata powojenne[edytuj | edytuj kod]

W latach 1945-1946 na „Garibaldim” zdemontowano wyrzutnie torped i wyposażenie lotnicze. W to miejsce zainstalowano dwa dodatkowe działa przeciwlotnicze kal. 100 mm. Na początku lat 50. razem ze swym bliźniaczym okrętem „Garibaldi” stanowił trzon sił nawodnych Marina Militare. Po raz kolejny zmieniono mu wtedy uzbrojenie, demontując dwa kotły, przebudowując pomost bojowy i montując radar. Zdjęto również sześć dział kal. 100 mm i zmieniono lekkie uzbrojenie przeciwlotnicze na 24 działka Bofors kal. 40 mm, produkcji amerykańskiej.

Krążownik rakietowy[edytuj | edytuj kod]

W 1957 roku rozpoczęto przebudowę „Garibaldiego” na krążownik rakietowy. Odbyła się ona w stoczni marynarki wojennej w La Spezia. W trakcie przebudowy usunięto z okrętu całe wyposażenie i uzbrojenie, zabudowano nowe nadbudówki i pomost dowodzenia, przebudowano rufę, poszerzając ją i zmieniając kształt pawęży na prostokątny, zainstalowano pojedynczy szeroki komin. Okręt wyposażono w nowe radary. Krążownik otrzymał cztery wyrzutnie pocisków balistycznych Polaris zamontowane w kadłubie oraz podwójną wyrzutnię pocisków rakietowych woda-powietrze Terrier na nadbudówce rufowej. Pozostałe uzbrojenie obejmowało 4 działa kal. 135 mm w dwóch dwudziałowych wieżach na dziobie okrętu i 8 pojedynczych dział kal. 76 mm[3].

Pierwsze próby odpalenia makiet pocisków przeciwlotniczych i Polarisów odbyły się w pobliżu La Spezia pod koniec 1961 i na początku 1962 roku. Pierwsze zaś prawdziwe pociski wystrzelono na poligonie US Navy na wodach Morza Karaibskiego w listopadzie 1962. Pociski balistyczne nie były zabierane na pokład "Garibaldiego" w czasie normalnej służby, ponieważ Włochy nie dysponowały głowicami jądrowymi. Od końca 1962 roku krążownik został okrętem flagowym Marina Militare. Pływał głównie po otaczających Włochy morzach Tyrreńskim i Adriatyckim, zawijał jednak również do portów greckich i tureckich.

„Giuseppe Garibaldi” pozostawał w aktywnej służbie aż do początku lat 70. XX wieku. W końcu lutego 1971 roku został postawiony w stan rozbrojenia a w styczniu 1972 roku skreślony z listy floty i przekazany na złom.

Przypisy

  1. Regia Marina Italiana [dostęp 5 stycznia 2010]
  2. Andrzej M. Jaskuła Najlepsze włoskie krążowniki
  3. podobnie przebudowano w tym samym czasie np. sześć amerykańskich krążowników typu Cleveland, za: Dictionary of American Naval Fighting Ships [dostęp 29 kwietnia 2009]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]