Giuseppe Garibaldi (C551)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
MM Giuseppe Garibaldi (C551)
MM Giuseppe Garibaldi (C551)
Historia
Stocznia Fincantieri (Genua)
Położenie stępki 26 marca 1981
Wodowanie 11 czerwca 1983
 Marina Militare
Wejście do służby 30 września 1985
Los okrętu w służbie
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność standardowa: 10.100 ton

pełna: 13.370 ton

Długość 180,0 m
Szerokość 33,4 m
Zanurzenie 6,7 m
Prędkość 30,0 węzłów
Napęd
siłownia w układzie COGAG złożona z 4 turbin gazowych GTDLM 2500, moc 80 000 KM
Zasięg 7000 mil morskich przy prędkości 20 węzłów
Uzbrojenie
patrz w tekście
Wyposażenie lotnicze
patrz w tekście
Załoga 780 (w tym 230 osób personelu lotniczego)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

MM Giuseppe Garibaldi (C551)włoski współczesny lekki lotniskowiec przystosowany do transportu samolotów i śmigłowców, flagowy okręt włoskiej marynarki wojennej (wł. Marina Militare) w latach 1985 - 2009[1].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Włoska marynarka wojenna (Marina Militare) do lat 80. XX wieku nie posiadała lotniskowców (wyłączywszy niewcielony do służby lotniskowiec „Aquila”). W związku z tym, że współczesne działania na morzu wymagają takiego sprzętu, w 1979 roku podjęto prace projektowe nad budową lotniskowca. Miał to być lotniskowiec dla samolotów kategorii V/STOL (pionowego startu i lądowania).

W marcu 1981 roku w stoczni Fincantieri - Cantieri Navali Italiani w Genui położono stępkę pod nowy okręt, jego wodowanie nastąpiło w 1983 roku, a przyjęcie na stan marynarki – 30 września 1985 roku. Otrzymał on nazwę MM „Giuseppe Garibaldi” i numer taktyczny C551. We Włoszech okręt klasyfikowany jest jednak także jako krążownik lotniczy (Incrociatore Portaeromobili).

Ponieważ zachodziła potrzeba przeszkolenia załogi oraz pilotów samolotów i śmigłowców, które miały stacjonować na tym lotniskowcu oraz zakupu samolotów i śmigłowców, osiągnął on gotowość operacyjną dopiero w 1989 roku. Stał się wtedy okrętem flagowym włoskiej marynarki wojennej. Bazą lotniskowca jest Tarent.

W październiku 2002 roku lotniskowiec wziął udział w działaniach zjednoczonych sił morskich w Zatoce Perskiej w ramach operacji „Freedom”, bombardowania irackich urządzeń wojskowych.

Dane techniczno-taktyczne oraz wyposażenie[edytuj | edytuj kod]

  • Wymiary
    • pokład lotniczy:
      • długość: 173,8
      • szerokość: 30,4 m
  • Uzbrojenie:
    • obronne:
      • 4 wyrzutnie dla rakiet przeciwokrętowych MBDA Otomat-Teseo Mk 2
      • 2 wyrzutnie przeciwlotniczych rakiet kierowanych MBDA Albatros Mk 2 dla rakiet typu Aspide
      • 3 dwulufowe działka OTO Melara Compact kal. 40 mm
      • 2 wyrzutnie torped WASS (Whitehead Alenia Sistemi Subaqua) typ ILAS 3 kal. 324 mm dla torped ATK (Alliant TechSystems) Mk 46 lub Whitehead A-290
    • lotnicze(warianty):
  • Wyposażenie dodatkowe:
    • trójwspółrzędny radar dozoru powietrznego Hughes AN/SPS-52C
    • radar dozoru powietrznego MBDA MM/SPS-768 (RAN 3L)
    • radar dozoru nawodnego i powietrznego MBDA MM/SPS-774 (RAN-10S)
    • radar dozoru nawodnego Galileo Avionica MM/SPS-702
    • radar nawigacyjny Galileo Avionica MM/SPN-749
    • radar kontroli lądowań Galileo Avionica MM/SPN-728
    • 2 radary MBDA SPG-75 (RTN-30X) do kierowania rakiet Aspide, współpracujące z systemem NA-30 (Dardo E)
    • 3 radary MBDA SPG-74 (RTN-20X) do kierowania ogniem działek 40 mm, współpracujące z systemem NA-21 (Dardo)
    • hydrolokator kadłubowy aktywny MBDA/Raytheon DE-1160
    • system przeciwdziałania elektronicznego i wykrywania emisji sygnałów radarowych i elektronicznych Elettronica SLQ-732 Nettuno
    • 2 wyrzutnie pułapek termicznych OTO Malera SCLAR
    • holowany system celów pozornych Euroslat SLAT (Systeme de Lutte Anti-Torpilles) dla torped

Przypisy

  1. Marina Militare [dostęp 25 sierpnia 2014]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Paweł Wieczorek. Włoski śmigłowcowiec klasy Garibaldi. „Żołnierz Polski”, s. 30, kwiecień 1992. Warszawa: Wydawnictwo "Czasopisma Wojskowe". ISSN 0044-4979. 

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Zdjęcia