Giuseppe Verdi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Giuseppe Verdi
Verdi-photo-Brogi.jpg
Imiona i nazwisko Giuseppe Fortunino Francesco Verdi
Data i miejsce urodzenia 10 października 1813
Le Roncole
Data i miejsce śmierci 27 stycznia 1901
Mediolan
Narodowość włoska
Dziedzina sztuki muzyka poważna
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikicytaty Giuseppe Verdi w Wikicytatach
Strona domowa

Giuseppe Fortunino Francesco Verdi (ur. 10 października 1813 w Le Roncole koło Busseto, zm. 27 stycznia 1901 w Mediolanie) – włoski kompozytor romantyczny.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Giuseppe Verdi urodził się w wiosce Le Roncole w okolicach Busseto w ówczesnym Księstwie Parmy i Piacenzy, w dzieciństwie rodzina przeprowadziła się do Busseto; tam też Verdi zaczął pobierać pierwsze, nieregularne lekcje muzyki od miejscowego organisty[1]. Przyjacielem rodziny był miejscowy kupiec i miłośnik muzyki, Antonio Barezzi, który objął Verdiego mecenatem. W wieku 18 lat Verdi próbował dostać się na studia na konserwatorium w Mediolanie, jednak jego kandydatura została odrzucona z powodu niewłaściwej pozycji dłoni podczas grania oraz wieku[1]. Dzięki wsparciu finansowemu Barezziego, Verdi nawiązał kontakty z muzykami La Scali: był obecny na występach oraz pobierał prywatne lekcje od klawestynisty, Vincenzo Lavigna.

W 1836 wrócił do Busseto, gdzie podjął pracę nauczyciela muzyki, tego samego roku ożenił się z córką swojego mentora, Margheritą Barezzi. Z tego związku urodziło się dwoje dzieci: Virginia (1837-1838) i Icilio (1838-1839) Z przyczyn finansowych Verdi zdecydował się ponownie przenieść się do Mediolanu. Po śmierci żony, w 1840 Verdi ukończył swoją drugą operę, Un giorno di regno, wystawioną w tym samym roku w La Scali.

W 1842 impresario La Scali, Bartolomeo Merelli przedstawił Verdiemu libretto Nabucco, do którego w krótkim czasie Verdi skomponował muzykę. Opera odniosła sukces przynosząc Verdiemu popularność[1], zaś chór z trzeciego aktu, Va, pensiero stał się nieoficjalnym hymnem Włoch. W tym samym roku Verdi poznał Giuseppinę Strepponi, z którą ożenił się w 1859.

W 1843 odbyła się premiera kolejnej opery Verdiego, I Lombardi alla Prima Crociata, która jednak została ocenzurowana ze względu na możliwą interpretację patriotyczną[1]. Kolejne dzieła kompozytora, tworzone w latach 1843-1849 również były dobrze przyjmowane przez publikę. Szczególną popularnością cieszył się Ernani (1844), I due foscari (1844), Macbet (1847), I Masnadieri (1847) oraz Luisa Miller (1849). W 1845 Verdi przeniósł się do Paryża. Dla tamtejszej Opery skomponował Jerusalem, będącą francuską adaptacją I Lombardi.

W 1851 kompozytor przeniósł się do miejscowości Villanova sull'Arda, gdzie skomponował kolejne utwory: Rigoletto (1851), Il Trovatore (1853) oraz La Traviata (1853). W 1861 Verdi zaangażował się w życie polityczne: został wybrany do parlamentu, zaś w 1874 został senatorem.

W wieku 80 lat, w roku 1887 Verdi skomponował Otella, zaś sześć lat później kompozytor napisał muzykę do swej ostatniej opery, Falstaff. W 1897 zmarła druga żona muzyka. Po jej śmierci Verdi skomponował Quattro pezzi sacri: Ave Maria, Stabat Mater, Laudi alla Vergine oraz Te Deum.

Zmarł w 27 stycznia 1901 w hotelu „Grand Hotel” w Mediolanie, gdzie mieszkał w zimie. Jego pogrzeb odbył się, na jego prośbę, bez honorów ani muzyki. Miesiąc po śmierci ciała Verdiego i jego drugiej żony przy akompaniamencie Va, pensiero w wykonaniu chóru La Scali zostały złożone w kaplicy Casa di Riposo per Musicisti[1]..

Pomnik Giuseppe Verdiego w Mediolanie

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 BIOGRAPHY (wł. • ang.). giuseppeverdi.it. [dostęp 2014-02-12].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]