Glaucomys sabrinus

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Glaucomys sabrinus[1]
Shaw, 1801
Glaucomys sabrinus.jpg
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada ssaki żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd gryzonie
Podrząd wiewiórkokształtne
Rodzina wiewiórkowate
Podrodzina wiewiórki
Plemię polatuchy
Rodzaj Glaucomys
Gatunek Glaucomys sabrinus
Synonimy
  • Sciurus sabrinus Shaw, 1801
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Glaucomys sabrinus – gatunek gryzonia z rodziny wiewiórkowatych (Sciuridae)[3].

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Podgatunki[3]:

  • G. sabrinus sabrinus
  • G. sabrinus alpinus
  • G. sabrinus bangsi
  • G. sabrinus californicus
  • G. sabrinus canescens
  • G. sabrinus coloratus
  • G. sabrinus columbiensis
  • G. sabrinus flaviventris
  • G. sabrinusfuliginosus
  • G. sabrinus fuscus
  • G. sabrinus goodwini
  • G. sabrinus gouldi
  • G. sabrinus griseifrons
  • G. sabrinus klamathensis
  • G. sabrinus lascivus
  • G. sabrinus latipes
  • G. sabrinuslucifugus
  • G. sabrinusS macrotis
  • G. sabrinus makkovikensis
  • G. sabrinus murinauralis
  • G. sabrinusoregonensis
  • G. sabrinus reductus
  • G. sabrinus stephensi
  • G. sabrinus yukonensis
  • G. sabrinus zaphaeus

Średnie wymiary[edytuj | edytuj kod]

  • Długość ciała: 23,5–27 cm
  • Długość ogona: 11–18 cm

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Występuje w lasach południowej Kanady i w zachodniej części USA.

Tryb życia[edytuj | edytuj kod]

G. sabrinus w locie ślizgowym

G. sabrinus przebywa zwykle w koronach drzew, zjadając owoce, korę, porosty, grzyby i jagody. Jesienią gromadzi w dziupli zapasy orzechów i wysuszonych jagód, ponieważ nie zapada w sen zimowy. W powietrze rzuca się tylko w celu umknięcia napastnikowi. Podczas skoku rozkłada na boki kończyny, rozpinając w ten sposób fałd skórny, łączący kończyny i boki ciała. Szybuje w ten sposób na sąsiednie drzewo. Może przy tym osiągnąć prędkość dochodzącą do 110 m na minutę.

Rozmnażanie[edytuj | edytuj kod]

W kwietniu, lub nawet później, w miękko wysłanej, bezpiecznej dziupli samica rodzi od 2 do 6 młodych. Ssą one mleko matki około 10 tygodni, a więc wyjątkowo długo, jak na gryzonie. Wiąże się to prawdopodobnie z tym, że młode muszą być bardzo dobrze rozwinięte, zanim odważą się na pierwszy lot ślizgowy.

Przypisy

  1. Glaucomys sabrinus w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Glaucomys sabrinus. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  3. 3,0 3,1 Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Glaucomys sabrinus. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 2013-07-09]