Glenn McCrory

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Boxing pictogram.svg Glenn McCrory
Pseudonim Gentleman
Data i miejsce urodzenia 23 września 1964
Annfield Plain
Obywatelstwo  Wielka Brytania
Kategoria wagowa junior ciężka
Bilans walk zawodowych
Liczba walk 39
Zwycięstwa 30
Przez nokauty 12
Porażki 8
Remisy 1

Glenn McCrory (ur. 23 września 1964 w Annfield Plain) - brytyjski bokser, były mistrz IBF w wadze junior ciężkiej

Kariera zawodowa[edytuj | edytuj kod]

zadebiutował 6 lutego 1984 roku nokautując w pierwszej rundzie Barry Ellisa. swoją pierwszą porażkę poniósł 3 września 1985 w swoim trzynastym pojedynku przegrywając przez nokaut w czwartej rundzie z Johnem Westgarthem. trzy miesiące później pokonał na punkty Roya Skeldona a następnie zanotował serię czterech porażek z rzędu którą przerwał 25 listopada 1986 pokonując niedoświadczonego Joe Adamsa (1-2) na punkty.

Po czterech kolejnych zwycięstwach pokonał 4 września 1987 Chisanda Mutti na punkty odbierając mu pas Wspólnoty Brytyjskiej. W swojej kolejnej walce 21 stycznia 1987 pokonał na punkty brytyjskiego pięściarza Tee Jaya broniąc swój pas równocześnie zdobywając pas mistrza Wielkiej Brytanii. 22 kwietnia 1988 Obronił pasy nokautując w ósmej rundzie Lou Genta.

Po stoczeniu czterech kolejnych zwycięskich pojedynków został wytypowany do walki o wakatujący pas IBF o który 3 czerwca 1989 zmierzył się z Patrickiem Lumumbą pokonując go jednogłośnie na punkty, 21 października 1989 obronił swój pas nokautując w jedenastej rundzie Size Makathiniego. Swój pas stracił w następnej obronie gdy 22 marca 1990 został znokautowany już w trzeciej rundzie przez Jeffa Lampkina[1].

Po stracie tytuły przeniósł się do wagi ciężkiej gdzie w pierwszej walce 16 lutego 1991 znokautował niezbyt wymagającego Terry’ego Armstronga (legitymującego się wówczas rekordem 9-12) a następnie został znokautowany już w drugiej rundzie 30 września 1991 przez Lennoxa Lewisa który bronił pasów Wspólnoty Brytyjskiej oraz EBU w wadze ciężkiej[2]. Po tej porażce powrócił do wagi junior ciężkiej gdzie po stoczeniu trzech pojedynków podjął nieudaną próbę odzyskania pasa IBF przegrywając jednogłośnie na punkty z obrońcą tytułu Alfredem Cole.

Zakończenie kariery[edytuj | edytuj kod]

Po tej porażce zakończył karierę zostając szanowanym wieloletnim komentatorem brytyjskiej telewizji Sky. Uzyskał również licencję trenera boksu i otworzył szkołę boksu w Newbiggin. Złożył również propozycję na wykorzystanie jego ośrodka na ewentualny obóz treningowy dla bokserów Brytyjskich przygotowujących się do Igrzysk Olimpijskich w 2012 roku[3].

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Poprzednik
Evander Holyfield
(zwakował)
Mistrz świata wagi junior ciężkiej IBF
3 czerwca 1989 - 22 marca 1990
Następca
Jeff Lampkin