Glewia
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Glewia (łac. glavea, glavia) – broń drzewcowa, zaopatrzona w żeleźce w postaci grotu o kształcie szerokiego, jednosiecznego noża, niekiedy odgiętego lekko do tyłu, osadzonego na drzewcu o długości 2-2,5 m. Późniejsze glewie miały jeden lub dwa kolce na grzbiecie noża, czasem wygięte lekko ku dołowi, co upodabniało je do gizarmy. Glewia pojawiła się w XII wieku, powszechnie używana była w XIV - XVI wieku (głównie w Zachodniej Europie) jako broń piechoty. Od XVI wieku służyła jako broń paradna, na wyposażeniu straży pałacowych.
Bibliografia [edytuj]
- PWN Leksykon: Wojsko, wojna, broń, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN 2001, ISBN 83-01-13506-9.
- Michał Gradowski, Zdzisław Żygulski: Słownik uzbrojenia historycznego, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN 2010, ISBN 978-83-01-16260-3.
Linki zewnętrzne [edytuj]
- Polearms used in Nethack - lista broni drzewcowej z rycinami (ang.). Harvard-Smithsonian Center for Astrophysics, październik 2003. [dostęp 08 listopada 2010].
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
