Glomeromycota

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Glomeromycota
Gigaspora margarita
Systematyka[1]
Domena jądrowce
Królestwo grzyby
Gromada Glomeromycota
Nazwa systematyczna
Glomeromycota C. Walker & A. Schüßler[2].
Mycol. Res. 105(12): 1416 (2001)
Typ nomenklatoryczny
Glomus Tul. & C. Tul.
"(systm)" Systematyka w Wikispecies
"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons

Glomeromycota C. Walker & A. Schüßler – gromada (typ) grzybów. Rodzajem typowym dla Glomeromycota jest Glomus Tul. & C. Tul[3]. Znanych jest ok. 200 gatunków zaliczanych do tej gromady, przy czym liczba ta może być wyższa[4].

Biologia i ekologia[edytuj | edytuj kod]

Glomeromycota są szeroko rozpowszechnionymi glebowymi grzybami mikoryzowymi. Szacuje się, że tworzą symbiotyczne układy z co najmniej 80% gatunków roślin lądowych. Jest to specyficzny, obligatoryjny dla grzyba typ relacji zwany mikoryzą arbuskularną[4]. Prawdopodobnie jest to najstarszy typ mikoryzy, a koewolucja Glomeromycota i roślin trwa od 450 mln lat[5]. Świadczą o tym skamieniałości arbuskularnych struktur związanych z aglaofitonem, jedną z najstarszych znanych roślin lądowych[6]. W związku z rozpowszechnieniem i długą historią układy symbiotyczne grzybów z tej grupy w znacznej mierze odpowiadają za produktywność gleby[5]. Wchodzenie w układ mikoryzowy z grzybami arbuskularnymi jest dla roślin kosztowne, gdyż szacuje się, że grzyby mogą pozyskać do 20% asymilowanego przez nie węgla. Jednocześnie jednak grzyby ułatwiając przyswajanie biogenów (zwłaszcza fosforu) i zmniejszając obciążenie metalami ciężkimi lub atakami patogenów i pasożytów, zwiększają wzrost roślin i przewagę konkurencyjną[7].

Grzyby z gromady Glomeromycota rozmnażają się przez różnego typu zarodniki, np. chlamydospory[7].

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Glomeromycota jest taksonem monotypowym. Należy do niego jedna klasa[1]:

W systemach niewyróżniających tej grupy taksonomicznej jej przedstawiciele zaliczani są (byli) do gromady Zygomycota, związani byli z przedstawicielami rodziny Endogonaceae[7].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Bisby, Roskov, Orrell, Nicolson, Paglinawan, Bailly, Kirk, Bourgoin, Baillargeon: 2009 Annual Checklist (ang.). W: Species 2000 & ITIS Catalogue of Life [on-line]. [dostęp 27 listopada 2014].
  2. Index Fungorum (ang.). [dostęp 2012-010-09].
  3. David S. Hibbett i in. A higher level phylogenetic classification of the Fungi. „Mycological Research”, s. 509–47, 2007. doi:10.1016/j.mycres.2007.03.004 (ang.). 
  4. 4,0 4,1 Sławomir Kowalczyk: Grzyby i mikoryzy arbuskularne (Glomeromycota) gleb województwa lubuskiego (praca doktorska). Szczecin: Zachodniopomorski Uniwersytet Technologiczny w Szczecinie, 2008. (pol.)
  5. 5,0 5,1 Katarzyna Turnau, Anna Jurkiewicz, Barbara Grzybowska. Rola mikoryzy w bioremediacji terenów zanieczyszczonych. „Kosmos”. 2 (51), s. 185–194, 2002. Polskie Towarzystwo Przyrodników im. Kopernika (pol.). 
  6. Daniel Schwarzott, Chris Walker, Arthur Schüßler. Glomus, the Largest Genus of the Arbuscular Mycorrhizal Fungi (Glomales), Is Nonmonophyletic. „Molecular Phylogenetics and Evolution”. 2 (21), s. 190-197. Academic Press. doi:10.1006/mpev.2001.1007 (ang.). 
  7. 7,0 7,1 7,2 Janusz Błaszkowski. Przeszłość, teraźniejszość i przyszłość klasyfikacji arbuskularnych grzybów mikoryzowych. „Kosmos”. 1 (53), s. 17–24, 2004. Polskie Towarzystwo Przyrodników im. Kopernika (pol.).