Gloria Gaynor
| Gloria Gaynor | |
 Gloria Gaynor, 2003 |
|
| Imię i nazwisko | Gloria Fowles |
| Data i miejsce urodzenia | 7 września 1949 Newark, New Jersey,  Stany Zjednoczone |
| Instrument | wokal |
| Gatunek | dance-pop, disco, Hi-NRG, house, urban contemporary, współczesny rhythm and blues, adult contemporary, jazz |
| Zawód | wokalistka, aktorka, autorka tekstów |
| Aktywność | od 1965 |
| Wytwórnia płytowa | MGM (1965-76), Polydor Records (1976-83), Chrysalis (1984-85), Stylus (1986-88), Hot Productions (1996-97), Logic Records (2000-04), Radikal Records (od 2005) |
| Zespół | |
| The Soul Satisfiers | |
| Strona internetowa | |
Gloria Gaynor, właśc. Gloria Fowles[1] (ur. 7 września 1949 w Newark, New Jersey[1]) – amerykańska wokalistka ery disco lat 70.
Śpiewać zaczynała na początku lat 70. w zespole The Soul Satisfiers. W 1965 roku nagrała swój pierwszy solowy singel "She'll Be Sorry/Let Me Go Baby". W 1975 wydała przełomowy longplay Never Can Say Goodbye, który był pierwszym w historii albumem 'do użytku' klubowego – piosenki przechodziły płynnie jedna w drugą. Po wielkim sukcesie tego albumu jeszcze w tym samym roku Gloria nagrała kolejny album Experience. Jej kariera rozwijała się burzliwie utwierdzając jej pozycję jako królowej disco. Rozpoczyna liczne koncerty w USA, Europie, Azji, Kanadzie, Izraelu i wielu innych częściach świata. Rozpoczyna prowadzić nocne życie Nowego Jorku. W 1979 Gloria osiągnęła szczyt popularności dzięki singlowi – "I Will Survive", za który otrzymała nagrodę Grammy.
W 1981 roku nagrała piosenkę "I Am What I Am", którą, podobnie, jak "I Will Survive" środowiska homoseksualne okrzyknęły swoim hymnem. W 1984 roku Gloria przechodzi religijną metamorfozę, zwraca się w kierunku Kościoła katolickiego i ku muzyce gospel, zrywa ze swoim dawnym "grzesznym życiem" jak to określiła w autobiograficznej książce I Will Survive napisanej w latach 90. Kwestionuje również owiany już legendą swój tytuł feministki i królowej gejowskiego disco. Ostatni longplay The Answer piosenkarka nagrała w 2006, jednak na scenie jest aktywna cały czas i wciąż koncertuje.
Dyskografia [edytuj]
- Never Can Say Goodbye (1975)
- Experience Gloria Gaynor (1975)
- I've Got You (1976)
- Glorious (1977)
- Park Avenue Sound (1978)
- Love Tracks (1978)
- I will survive (1979)
- I Have A Right (1979)
- Stories (1980)
- I Kinda Like Me (1981)
- Gloria Gaynor (1983)
- I Am Gloria Gaynor (1984)
- The Power of Gloria Gaynor (1986)
- I Wish You Love (2002)
- The Answer (2006)
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 Greg Prato: Biografia Glorii Gaynor na stronie allmusic.com (ang.). allmusic.com. [dostęp 2011-05-23].
