Glory (satelita)
| Glory | |
 |
|
| Zaangażowani | NASA  |
| Indeks COSPAR | 2011-F01 |
| Rakieta nośna | Taurus XL 3110 |
| Miejsce startu | Vandenberg Air Force Base, Stany Zjednoczone |
| Orbita (docelowa, początkowa) |
|
| Czas trwania | |
| Wymiary | |
| Masa całkowita | 545 kg |
Glory – planowana na 2011 rok misja satelitarna NASA do badań stałej słonecznej i aerozoli atmosferycznych. Satelita miał zostać umieszczony na orbicie kołowej o wysokości 705±2 km, jednak w trakcie wynoszenia na orbitę z bazy wojskowej Vandenberg nie odłączyła się osłona aerodynamiczna ładunku powodując utratę urządzenia[1].
[edytuj] Wyposażenie sondy
- Aerosol Polarimetry Sensor, APS – polarymetr aerozoli
- Przyrząd do zbierania informacji o polaryzacji i intensywności światła widzialnego, bliskiej podczerwieni i podczerwieni krótkofalowej, rozproszonego na aerozolach atmosferycznych i chmurach
- Total Irradiance Monitor (TIM) – monitor irradiancji całkowitej
- Radiometr do rejestrowania całkowitego strumienia świetlnego padającego na Ziemię. Składa się z czterech bliźniaczych radiometrów, co zapewnia redundancję i poprawia dokładność pomiaru. TIM znajduje się na platformie umożliwiającej skierowanie go w kierunku Słońca niezależnie od położenia samego satelity.
- Cloud Camera - kamera monitoringu pokrywy chmur
Dwupasmowa kamera rejestrująca światło w paśmie niebieskim i bliskiej podczerwieni. Składa się z nieskanujących detektorów podobnych do stosowanych w szukaczach gwiazd, ale skierowanych w kierunku Ziemi. Pole widzenia kamery wycentrowane jest na śladzie naziemnym satelity i pokrywa się z polem widzenia APS
[edytuj] Budowa i działanie
Satelita Glory został zbudowany przez firmę Orbital Sciences Corporation, w oparciu o platformę LEOStar.
Aluminiowy korpus statku miał kształt graniastosłupa o podstawie ośmiościanu. Na jedynym jego końcu znajdował się moduł napędowy z silniczkami hydrazynowymi (4×4N), z zapasem paliwa (45 kg) na co najmniej 36 miesięcy. Posiadał dwa rozkładane panele ogniw słonecznych, sterowalne w dwóch osiach. Zapewniały one ok. 400 W energii elektrycznej, przy średnim zużyciu 150 W. Był stabilizowany trójosiowo, z dokładnością dziesiątek sekund łuku.
Statek miał pracować z orbity tworzącej A-Train, konstelację współobserwujących amerykańskich satelitów środowiskowych i teledetekcyjnych.
Niektóre podzespoły satelity cechowały się nadmiarowością.
[edytuj] Zobacz też
Przypisy
- ↑ NASA's Glory Satellite Fails To Reach Orbit. NASA. [dostęp 2011-03-05].
[edytuj] Bibliografia
M. I. Mishchenko, B. Cairns, G. Kopp, i inni. Precise and accurate monitoring of terrestrial aerosols and total solar irradiance: Introducing the Glory mission. „Bulletin of the American Meteorological Society”. 88, s. 677-691, 2007. doi:10.1175/BAMS-88-5-677. [1]
[edytuj] Linki zewnętrzne
- GSFC BASA – strona NASA projektu Glory (ang.)
- Orbital Sciences - dokumentacja platformy LEOStar (ang.)
