Gmina Grzmiąca
| Gmina Grzmiąca | |||
|
|||
| Województwo | zachodniopomorskie | ||
| Powiat | szczecinecki | ||
| Rodzaj gminy | wiejska | ||
| Wójt | Krzysztof Andrzej Sysko (2006) | ||
| Powierzchnia | 204,49 km² | ||
| Liczba sołectw | 15 | ||
| Liczba miejscowości | 31 | ||
| Ludność (2005) • liczba ludności • gęstość |
5.045 24,7 osób/km² |
||
| Strefa numeracyjna | 94 (do 2005) | ||
| Tablice rejestracyjne | ZSZ | ||
Położenie gminy na mapie powiatu |
|||
| TERYT | 4324415052 | ||
|
Urząd gminy
ul. 1 Maja 7 78-450 |
|||
| Strona internetowa gminy | |||
Gmina Grzmiąca położona jest w północno-zachodniej części powiatu szczecineckiego. Sąsiednie gminy:
- Barwice i Szczecinek (powiat szczecinecki)
- Tychowo (powiat białogardzki)
- Bobolice (powiat koszaliński)
Do 31 XII 1998 r. wchodziła w skład województwa koszalińskiego.
Siedzibą gminy jest wieś Grzmiąca.
Miejsce w województwie (na 114 gmin):
powierzchnia 51., ludność 80.
Gmina stanowi 11,6% powierzchni powiatu. Jest ona członkiem Związku Miast i Gmin Dorzecza Parsęty
Spis treści |
[edytuj] Demografia
Gminę zamieszkuje 6,5% ludności powiatu.
[edytuj] Przyroda i turystyka
Gmina leży na Równinie Białogardzkiej oraz pojezierzach: Bytowskim i Drawskim. Niemal całą granicę z gminą Barwice wyznacza rzeka Parsęta, przy której rośnie większość lasów znajdujących się w gminie. Rzeka jest dostępna dla kajaków od skrzyżowania z torami w kierunku Barwic do jej ujścia do Bałtyku. Tereny leśne zajmują 34% powierzchni gminy, a użytki rolne 57%.
[edytuj] Komunikacja
Przez gminę prowadzi tylko jedna droga wojewódzka nr 171 łącząca Grzmiącą z Bobolicami (17 km) i z Barwicami (14 km). Odległość z Grzmiącej do stolicy powiatu, Szczecinka wynosi 29 km.
Grzmiąca uzyskała połączenie kolejowe po wybudowaniu w 1878 r. odcinka linii kolejowej z Białogardu do Szczecinka (wcześniej powstał odcinek do Kołobrzegu), w 1879 r. przedłużoną do Poznania. W 1897 r. otwarto drugą linię do Bobolic, w 1903 r. wydłużoną do Polanowa. Także w 1903 r. powstał odcinek Połczyn-Zdrój – Grzmiąca. 6 lat wcześniej wybudowano fragment do Świdwina. W 1921 r. wydłużono linię Grzmiąca – Polanów do Korzybia. Cała ta linia została rozebrana w 1945 r. W 1988 r. linia Kołobrzeg – Poznań została zelektryfikowana. W 1996 r. zamknięto linię Świdwin – Połczyn-Zdrój, a 3 lata później jej ostatni fragment przez Barwice do Grzmiącej. Obecnie czynne są 4 stacje: Wielanowo, Grzmiąca, Iwin i Przeradz.
W gminie czynny jest 1 urząd pocztowy: Grzmiąca (nr 78-450).
[edytuj] Zabytki
Wieża ciśnień z XIX wieku przy dworcu kolejowym w Grzmiącej, kościół pow. NMP Królowej Polski w Grzmiącej z 1600 r., przebudowany po pożarze, kaplica na cmentarzu komunalnym z 1917 r., zniszczona lodownia z 1711 roku, owczarnia z 1864 r. i zabudowa elewatora z XIX w., pałac rodu von Glasenapp, obecnie siedziba Urzędu Gminy.
[edytuj] Oświata
Na terenie gminy działają 4 szkoły podstawowe (Mieszałki, Iwin, Krosino, Grzmiąca) oraz jedno gimnazjum i przedszkole w Grzmiącej.
[edytuj] Miejscowości
- Sołectwa gminy Grzmiąca
- Czechy, Godzisław, Grzmiąca (wieś gminna), Iwin, Krosino, Lubogoszcz, Mieszałki, Nosibądy, Przeradz, Przystawy, Radomyśl, Radusz, Storkowo, Wielanowo i Wielawino.
- Miejscowości bez statusu sołectwa
- Boleszkowice, Gdaniec, Glewo, Grzmiączka, Kamionka, Klepary, Kłośno, Owczary, Pustkowie, Radostowo, Równe, Sławno, Strzeszyn, Sucha, Świętno, Ubocze, Zwartowo, Żarnowo.
[edytuj] Grzmiąca i sąsiednie miejscowości w opisie Ludwiga Wilhelma Brüggemanna z 1784 roku
Dobra szlacheckie powiatu szczecineckiego;
28. Grzmiąca - pokaźna wioska. 1 milę na północny wschód od Barwic, 2 mile albo wg dokonanych w roku 1752 pomiarów 6428 prętów na północny wschód od Szczecinka, 2 mile na wschód od Połczyna i podobnie daleko na południowy zachód od Bobolic, w dolinie, blisko Parsęty, przy drodze z Bobolic do Barwic, posiada 3 folwarki, 2 młyny wodne, kaznodzieję, kościelnego, który jest równocześnie organistą, 15 gospodarzy, 25 wspólników, 2 zajazdy, 2 kuźnie, 1 osadnictwo kaznodziejskie, 2 dzierżawy w lesie Grzmiącej i w Goldbeck (?) zapisane w bobolickim Synodzie nazwane Zewkenkathen, 96 kominów (domostw), kościół należący do synodu szczecineckiego, do którego przynależą wioski Lubogoszcz, Storkowo, Przystawy (Flakenheide ?), Sucha, Mieszałki, Czechy i Kusowo, urodzajna ziemia, dobre pastwiska i drzewostany, rybactwo na Parsęcie składające się z 3 udziałów. Wójt Gerd Wedig z Glassenappów posiadał lenno Grzmiąca oraz udziały w Lubogoszczy, w Storkowie i Przystawach i dawne lenno Kleistów Mieszałki i pozostawił je swojemu najbliższemu spadkobiercy marszałkowi Kaspar Otto z Glassenappów. Ten odstąpił je 7 lipca 1742 swoim następcom braciom Adamowi Kazimierzowi, Henrykowi Krzysztofowi i Pawłowi Wedig z Glassenappów. Ostatni po ugodzie z pierwszymi w dniach 4 lutego i 14 sierpnia 1743 r. przejął wszystkie. Po śmierci ojca radnego i sędziego Białogardu Ottona Kazimierza z Glassenappów przypadło mu również stare lenno Glassenapów Balsanz i Zuelkenhagen (?). Po śmierci swojego kuzyna marszałka Kaspra Ottona z Glassenappów otrzymał również dzięki losowi lenno Glassenappów Bernsdorf (?) i Suchą wraz z należącą do tego majątku owczarnią Janikowo i kilkoma gospodarzami z Przystaw. Stare lenno Grzmiąca, część Przystaw, Kusowo, Lubogoszcz, Storkowo, Wruckenhuetten (?), Czechy i Sucha po śmierci Joachima Reinholda Glassenapp przeszły na jego synów, którzy 31 lipca 1734 r. pogodzili się w ten sposób, że Lubogoszcz wraz z kilkoma gospodarzami ze Storkowa, folwark w Wruckenhuetten (?) przydały Ernstowi Joachimowi Glassenapp, pozostałe dobra jego bratu kapitanowi Leopoldowi Kazimierzowi Glassenapp. Ten ostatni w dniu 8 lutego 1748 r. kupił dobra, które przypadły bratu. Ponieważ w r. 1758 poległ pod Świdnicą dobra jego przypadły bratankowi, najbliższemu dziedzicowi Ottonowi Reinholdowi Glassenapp. Po jego śmierci poniesionej pod Torgau (?) dobra przypadły kapitanowi Kasprowi Ottonowi Glassenapp. Z wdową po nim Kunegundą Zofią Agnieszką rozprawił się 12 sierpnia 1769 r. porucznik Joachim Reinhold Glassenapp i przejął jego dobra. Po porozumieniu z 11 maja 1771 r. sprzedał je Pawłowi Wedig z Glassenapów. Grzmiąca wraz z kilkoma gospodarzami z Przystaw, Lubogoszcz wraz z kilkoma gospodarzami ze Storkowa, Sucha, folwark w Czwartowie i Czechy były kiedyś lennem rodziny Lodenów. Po wygaśnięciu rodu otrzymał je pułkownik Fryderyk Kazimierz Bolzheim, a po jego śmierci porucznik Joachim Ewald Massow. Ten ostatni sprzedał je 18 października 1746 r. dyrektorowi sądowemu i tajnemu radcy finansowemu Fryderykowi Dreger, którego dzieci Fryderyk i Karolina Filipina po mężu Menzel przejęli je 26 sierpnia 1750. Po ugodzie 20 stycznia 1760 sprzedali je Pawłowi Wedig z Glassenappów. Po jego śmierci jego syn i 3 córki pogodzili się 17 lutego 1777 następująco; Grzmiąca, Balsanz (?) Zuelkenhagen (?) cała wieś Przystawy, Bernsdorf (?) Mieszałki, Schoffhuetten (?), Steinburg (?), Neuhof (?) i Neuhuetten (?) przypadły kapitanowi Joachimowi Kazimierzowi Glassenapp a po jego śmierci po ugodzie 1 marca 1782 jego synom Jerzemu Wedig i Henrykowi Frydrykowi, dobra Kusowo, Storkowo, Wruckenhuetten (?) i Czechy kapitanowej z Kleistów na Smęcinie, Zofii Luizie z Glassenappów, a po jej śmierci jej dzieciom, Pawłowi Berndowi Augustowi, Jerzemu Joachimowi Wilhelmowi, Barbarze Jadwidze Magdalenie, Katarzynie Amalii Fryderyce, Karolinie Henriecie Zofii, Auguście Ulryce Filipinie i Juliannie Antoninie Joannie z Kleistów, reskryptem z dnia 24 kwietnia 1780 Lubogoszcz przypadła żonie kapitana Karola Fryderyka Ingersleben, Helenie Amalii z Glassenappów, Sucha i folwark Czwartowo Małgorzacie Wilhelminie z Glassenappów.[1]
Przypisy
- ↑ Ludwig Wilhelm Brüggemann: Ausführliche Beschreibung des gegenwärtigen Zustandes des Königlich-Preußischen Herzogtums Vor- und Hinterpommern. Teil II, Band 2, Stettin 1784, S. 751-753, Nr. 28
[edytuj] Linki zewnętrzne
|
||||||||||||||
|
||||||||||||||||
|
||||||||||||||
