Gnaeus Pompeius Longinus

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Gnaeus Pompeius Longinus (ur. ok. 50[1] - zm. 105 w Dacji) był rzymskim senatorem.

Jest wspomniany w wojskowym awansie (diploma militaria) wydanym przez Domicjana, datowanym na 13 maja 86, jako głównodowodzący w Judei[2], co wskazuje, że pełnił w tym czasie stanowisko legatus Augusti pro praetore Judei. Prawdopodobniee jego kadencja trwała aż do 89, gdyż w roku następnym został konsulem dodatkowym (consul suffectus). Następnie był legatem (legatus Augusti pro praetore) Mezji od 93 do 96, a w 97/98 legatem Panonii.

Na napisie z późniejszego czasu jego imię brzmi Gnaeus Pinarius Aemilius Cicatricula Pompeius Longinus, przypuszczalnie w wyniku adopcji przez Gnaeusa Pinariusa Aemiliusa Cicatricula, który w 79 był konsulem dodatkowym.

Longinus popełnił samobójstwo w 105[3].

Przypisy

  1. Julian Bennet, Trajan, Optimus Princeps, Bloomington 2001, str. 88
  2. Jewish Encyclopedia: PROCURATORS
  3. Julian Bennet, Trajan, Optimus Princeps, Bloomington 2001, str. 98

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • E. Dabrowa, Legio X Fretensis. A Prosopographical Study of its Officers (I-III c. A.D.), Franz Steiner Verlag 1993, str. 32-33 online
  • E.M. Smallwood, The Jews Under Roman Rule. From Pompey to Diocletian, Brill 2001, str. 547 online