Gnuśni królowie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Gnuśni królowie (fr. les rois fainéants) – określenie używane w stosunku do ostatnich królów państwa frankijskiego z dynastii Merowingów. Na skutek oddolnego rozkładania się jedności państwa tracili oni powoli rzeczywistą władzę. Sprzyjała temu procesowi postępująca degeneracja dynastii – Merowingowie często nie dożywali pełnoletności, umierając młodo.

Za lata panowania gnuśnych królów przyjmuje się okres od 639 do 751 roku. Otwiera go koronacja Sigeberta III, a kończy detronizacja Childeryka III. W większości królowie z tego okresu byli słabi. Domena królewska w tym czasie została znacznie ograniczona, a wszystkie prerogatywy monarchy wraz z kompetencjami wojskowymi i sądowniczymi przejęła arystokracja. Pierwszą nieudaną próbę detronizacji merowińskiego gnuśnego króla podjął w 656 roku majordom Austrazji Grimoald I. Jedność państwa utrzymał Pepin II z Heristalu, który od 687 roku rządził jako majordom całego królestwa Franków, dając początek dynastii nieformalnych władców państwa Franków. Od 737 roku siła majordoma Karola Młota była tak duża, że rządził pomimo bezkrólewia. W 751 dynastia Karolingów została zalegalizowana przez papieża Zachariasza. Jednocześnie tronu pozbawiony został ostatni merowiński gnuśny król Childeryk III, którego zamknięto w klasztorze. Goląc tonsurę pozbawiono go ostatniego atrybutu króla frankijskiego – długich włosów – w których według wierzeń kryła się magiczna moc.

Niektórzy gnuśni królowie[edytuj | edytuj kod]