Gończy Hamiltona
| Gończy Hamiltona | |
 Hamiltonstövare |
|
| Inne nazwy | Hamiltonstövare, Hamilton Hound |
| Kraj patronacki | Szwecja |
| Kraj pochodzenia | Szwecja[1] |
| Wymiary | |
| Wysokość | 53-57 cm |
| Masa | 23-27 kg |
| Klasyfikacja | |
| FCI | Grupa VI, Sekcja 1.2, nr wzorca 132 |
| ANKC | Grupa 4 (Hounds) |
| CKC | Grupa 1 (Sporting) |
| KC(UK) | Hound |
| NZKC | Hound |
| UKC | Grupa 2 – Scenthound (wzorzec wg FCI) |
| Wzorce rasy | |
| FCI • ANKC • CKC • KC(UK) • NZKC • | |
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
Gończy Hamiltona to jedna z ras psów, należąca do grupy psów gończych, zaklasyfikowana do sekcji średnich psów gończych. Podlega próbom pracy[1].
Spis treści |
Rys historyczny[edytuj]
Gończy Hamiltona jest najpopularniejszą rasą szwedzkich psów gończych. Jest on potomkiem angielskich foxhoundów i gończych niemieckich. Gończe te po raz pierwszy pokazano na wystawie w 1886 roku. Swą nazwę zawdzięczają twórcy rasy, hrabiemu Hamilton.
Wygląd[edytuj]
Budowa[edytuj]
Jest to pies o mocno zbudowanej sylwetce
Szata i umaszczenie[edytuj]
Maść jest ruda z czarnym siodłem i białymi znaczeniami. Jego sierść jest latem krótka i gładka, zimą gęsta, z podszerstkiem, obfita między palcami.
Zachowanie i charakter[edytuj]
Gończy Hamiltona jest psem łagodnym, przyjacielskim wobec ludzi i spokojnym. Ze względu na swoje przeznaczenie i użytkowość jest psem aktywnym, wymagającym zaspokojenia tej potrzeby.
Zobacz też[edytuj]
Przypisy
Bibliografia[edytuj]
- Bruce Fogle: Wielka encyklopedia : Psy. Warszawa: MUZA SA, 1996. ISBN 83-7079-672-0.
- Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. Warszawa: Carta Blanca. Grupa Wydawnicza PWN, 2012. ISBN 978-83-7705-179-5.
