Gończy fiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Gończy fiński
Nuori-suomenajokoira.jpg
Gończy fiński
Inne nazwy Finnish Hound, Suomenajokoira
Kraj pochodzenia Finlandia[1]
Wymiary
Wysokość 56-62 cm
Masa 25 kg
Klasyfikacja
FCI Grupa VI, Sekcja 1,
nr wzorca 51
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Gończy fiński – jedna z ras psów, należąca do grupy psów gończych i posokowców, zaklasyfikowana do sekcji psów gończych. Podlega próbom pracy[1].

Krótki rys historyczny[edytuj | edytuj kod]

Rasa powstała w XVIII wieku w wyniku krzyżowania gończych angielskich, niemieckich, szwajcarskich i skandynawskich.

Użytkowość[edytuj | edytuj kod]

W lecie jako zwinny i energiczny łowczy wykorzystywany jest do polowań na drobną zwierzynę. W zimie woli być towarzyszem człowieka w domu.

Charakter i temperament[edytuj | edytuj kod]

Pies przyjazny i aktywny.

Wygląd[edytuj | edytuj kod]

Umaszczenie jest trójkolorowe, z czarnym kuprakiem, białą strzałką na pysku i białymi znaczeniami w dolnych partiach ciała. Sierść gęsta i twarda. Charakterystyczny jest tułów, którego długość jest większa niż wysokość psa w kłębie. Inne cechy to duże i opadające uszy, mocne nogi i opuszki oraz długi ogon.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. s. 231.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • David Alderton "Psy", Wiedza i życie, Warszawa 2006
  • Bruce Fogle: Wielka encyklopedia : Psy. Warszawa: MUZA SA, 1996. ISBN 83-7079-672-0.
  • Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. Warszawa: Carta Blanca. Grupa Wydawnicza PWN, 2012. ISBN 978-83-7705-179-5.