Gończy niemiecki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Gończy niemiecki
DeutscheBracke.jpg
Głowa gończego niemieckiego
Inne nazwy Deutsche Bracke, German Hound
Kraj pochodzenia Niemcy[1]
Wymiary
Wysokość 45 – 53 cm
Masa ok. 20 kg
Klasyfikacja
FCI Grupa VI, Sekcja 1.3,
nr wzorca 299
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Gończy niemiecki – jedna z ras psów, należąca do grupy psów gończych, posokowców i ras pokrewnych, zaklasyfikowana do sekcji psów gończych, w podsekcji małych psów gończych. Podlega próbom pracy[1].

Ogólna charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Niemiecki gończy jest rasą psa wyhodowaną do polowań na drobną zwierzynę, taką jak np. zające. Wzorzec został opracowany i ogłoszony w 1995 roku, pomimo tego, że rasa posiada swoją wcześniejszą historię.

Gończego niemieckiego charakteryzuje spokój, zrównoważenie oraz zapał do pracy na zróżnicowanym terenie łowieckim.

Sylwetka tego gończego jest proporcjonalna, o głowie długiej i suchej, stopie słabo zaznaczonym. Uszy są obwisłe, długie i płasko przylegające. Ogon jest długi i szblasto wywinięty.

Szata posiada włos krótki, przylegający i zwarty. Umaszczenie może być:

  • płowe
  • płowe z czarnym nalotem
  • płowe z czarnym lub ciemnoszarym czaprakiem.

Białe znaczenia występują na czole, grzbiecie nosa, piersiach, łapach oraz końcówce ogona.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. s. 240.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Bruce Fogle: Wielka encyklopedia : Psy. Warszawa: MUZA SA, 1996. ISBN 83-7079-672-0.
  • Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. Warszawa: Carta Blanca. Grupa Wydawnicza PWN, 2012. ISBN 978-83-7705-179-5.
  • Eva Maria Krämer: Rasy psów. Warszawa: Oficyna Wydawnicza MULTICO, 1998, s. 104. ISBN 83-7073-122-8.
  • Encyklopedia Larousse "Psy"