Gończy węgierski
| Gończy węgierski | |
 Gończy węgierski |
|
| Inne nazwy | Hungarianhound, Transylvanian scenthound, gończy siedmiogrodzki, Erdélyi Kopó |
| Kraj patronacki | Węgry |
| Kraj pochodzenia | Węgry[1] |
| Wymiary | |
| Wysokość | 55 - 65 cm, odm. krótkonożna: 45 - 50 cm |
| Masa | 30 - 35 kg |
| Klasyfikacja | |
| FCI | Grupa VI, Sekcja 1.2, nr wzorca 241 |
| Wzorce rasy | |
| FCI • | |
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
Gończy węgierski (gończy siedmiogrodzki) – rasa psów, należąca do grupy psów gończych, posokowców i ras pokrewnych. Zaklasyfikowana do sekcji psów gończych średniej wielkości. Podlega próbom pracy[1].
Rasa ta występuje w dwóch odmianach wielkościowych: krótkonożnej i wysokonożnej. Obydwie odmiany są bliskie wymarcia, na co wskazuje spadek liczby wpisów tych gończych do Węgierskiej Księgi Rodowodowej[2].
Spis treści |
Krótki rys historyczny [edytuj]
Gończy węgierski jako rasa pochodzi od czarnych psów gończych zwanych panońskimi tropowcami oraz od dawnych myśliwskich psów siedmiogrodzkich. Pod koniec XIX wieku gończy węgierski był dość licznie hodowany na terenie Transylwanii oraz Węgier. Oficjalną nazwą rasy, uznaną przez FCI w roku 1963, jest Erdélyi Kopó.
Charakter i użytkowość [edytuj]
Dawniej myśliwi polując konno na jelenie, niedźwiedzie, czy dziki używali kilku gończych węgierskich. Do polowań na mniejszą zwierzynę taką jak zające czy lisy wykorzystywano odmianę krótkonożną tego gończego. Współcześnie nadal są wykorzystywane jako tropowce i płochacze, a także jako psy goniące głosem. Mają dobrze rozwinięty zmysł orientacji, są łatwe w prowadzeniu, a w pracy myśliwskiej wytrzymałe.
Szata i umaszczenie [edytuj]
Umaszczenie występujące u tej rasy to czarne z białymi lub brązowymi znaczeniami. W odmianie krótkonożnej jest dozwolone występowanie brązowego nosa. Włos u obu odmian wielkościowych jest zbity, twardy i obfity. Podszerstek staje się gęstszy w okresie zimowym.
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. s. 249.
- ↑ Hans Räber: Encyklopedia Psów Rasowych. Warszawa: MULTICO Oficyna Wydawnicza, 2001, s. 367. ISBN 83-7073-158-9.
Bibliografia [edytuj]
- Bruce Fogle: Wielka encyklopedia : Psy. Warszawa: MUZA SA, 1996. ISBN 83-7079-672-0.
- Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. Warszawa: Carta Blanca. Grupa Wydawnicza PWN, 2012. ISBN 978-83-7705-179-5.
- Eva Maria Krämer: Rasy psów. Warszawa: Oficyna Wydawnicza MULTICO, 2003, s. 234. ISBN 83-7073-372-7.
- Hans Räber: Encyklopedia Psów Rasowych. Warszawa: MULTICO Oficyna Wydawnicza, 2001, s. 365 - 367. ISBN 83-7073-158-9.
