Godziemba (herb szlachecki)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Godziemba
Godziemba
Alternatywne nazwy Godziąba, Godzięba, Godzięby, Godzyamba, Godzamba
Pierwsza wzmianka 1363 (pieczęć), 1403 (zapis)
Herbowni
Miasta Lubraniec
Gminy

Godziemba (Godziąba, Godzięba, Godzięby, Godzyamba, Godzamba), herb szlachecki.

Opis herbu[edytuj | edytuj kod]

W polu czerwonym sosna barwy naturalnej, o trzech konarach i pięciu korzeniach. W klejnocie pół rycerza w zbroi, trzymającego w prawej ręce taką samą sosnę.

Jan Długosz w swoim herbarzu opisuje herb pod nazwą Godzyamba, podając złoty kolor sosny[1].

W zapisce sądowej z 1487 i przywileju króla Aleksandra z 1505 umieszczono w złotym polu takąż sosnę o trzech wiechach zielonych i pięciu korzonkach[2].

Legenda herbowa[edytuj | edytuj kod]

Interesującą legendą owiane jest powstanie tego herbu. W roku 1094 wojewoda krakowski Sieciech wkroczył na czele polskich wojsk na Morawy. Szybko też doszło do starcia. Polski rycerz Godziemba (Godzamba) stracił w walce broń. Jeden z nieprzyjaciół widząc Polaka bezbronnym skoczył, aby go pojmać. Godziemba nie tracąc ducha podjechał do pobliskiego lasu i wyrwawszy z ziemi młodą sosnę stanął do walki, po czym pokonał wroga i pojmał go w niewolę. W nagrodę za swój czyn otrzymał herb z wizerunkiem sosny.

Najwcześniejsze wzmianki[edytuj | edytuj kod]

  • 1363 najstarsza znana pieczęć Augustyna podsądka ziemi płockiej.[potrzebne źródło]
  • 1403 najstarsza znana wzmianka o herbie w zapiskach sądowych.
  • Pieczęć Jakuba z Zorawicy doktora dekretów i kanonika krakowskiego z roku 1451.
  • W 1413 w wyniku unii horodelskiej przeniesiony na Litwę.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Jan Długosz "Insignia seu Cleinodia Regis et Regni Poloniae", Wydanie: Z. Celichowski, Poznań 1885], opis po łac. "Arborem pinosam trifrondosam in campo rubeo defert (...) Złota sosna z pięcioma złotymi korzeniami i trzema zielonymi gałęziami na czerwonym tle (...)
  2. Franciszek Piekosiński: Heraldyka polska wieków średnich, Kraków, 1899

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]