Gofferowate

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Gofferowate
Geomyidae[1]
Bonaparte, 1845
Goffer
Goffer
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Gromada ssaki
Podgromada ssaki żyworodne
Rząd gryzonie
Podrząd Castorimorpha
Rodzina gofferowate
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Gofferowate, gofery (Geomyidae) – rodzina ssaków z rzędu gryzoni.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Gofery występują w Ameryce Północnej od Kanady do Panamy. W granicach swojego zasięgu spotkać je można w każdym typie środowiska, pod warunkiem oczywiście, że mogą w nim kopać nory.

Tryb życia[edytuj | edytuj kod]

Są to zwierzęta dobrze przystosowane do podziemnego trybu życia - mają krępe ciało, krótkie nogi, i bardzo wrażliwy na bodźce dotykowe krótki ogon, prawie pozbawiony włosów. Ich kończyny przednie są zakończone ostrymi, silnymi, nadającymi się do kopania w ziemi pazurami. Gofery podczas robienia podziemnych korytarzy używają również swoich zakrzywionych siekaczy. Wargi za siekaczami mogą być zamykane, dzięki czemu ziemia nie dostaje się do jamy gębowej; stąd też gofery mają zęby zawsze na wierzchu. Ponieważ w czasie kopania pazury i zęby ścierają się, rosną one w bardzo szybkim tempie - u niektórych gatunków nawet jeden milimetr dziennie. Gofery mają zewnętrzne kieszenie skórne po obu stronach pyszczka, ciągnące się od policzków do ramion. Służą one do przenoszenia pokarmu do nory. Ich podziemne nory są rozbudowane, ciągną się głęboko pod ziemią i są systemem korytarzy i komór o różnym przeznaczeniu - defekacyjnym, gniazdowym i magazynowania zapasów pokarmowych. Niektóre korytarze są usytuowane bardzo płytko pod ziemią - siedząc w nich gofery podgryzają korzenie i bulwy. Gofery są ssakami żyjącymi samotnie, często są agresywne podczas obrony swojego terytorium, w którym znajduje się nora. Wielkość terytorium jest różna, zwykle samce mają większe terytoria niż samice.

Pokarm i sposób odżywiania[edytuj | edytuj kod]

Gofery większość pokarmu zdobywają pod ziemią, mogą czasami zbierać materiał roślinny na powierzchni i wciągać go do nory. W podziemnych korytarzach ssaki te potrafią biegać do tyłu tak szybko jak do przodu, pomaga im w tym ich wrażliwy ogon, będący organem ułatwiającym orientację w terenie.

Rozród i potomstwo[edytuj | edytuj kod]

W chłodniejszych rejonach ich zasięgu w czasie zimy Gofery są prawie nieaktywne, chociaż nie zapadają w sen zimowy. Łączą się w pary na wiosnę, natomiast w innych porach roku żyją samotnie. Zaloty trwają 17-20 dni, liczba rodzonych młodych wynosi od dwóch do jedenastu. Młode są zależne od matki do szóstego tygodnia życia, później rozpraszają się i każde zaczyna kopać swoją norę. Samce osiągają dojrzałość płciową po roku, a samice często już w trzecim miesiącu życia i mogą mieć kilka miotów w jednym roku.

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Do rodziny gofferowatych należą następujące rodzaje[2]:

Przypisy

  1. Geomyidae w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Geomyidae. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 25 października 2009]