Gofferowate

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Gofferowate
Geomyidae[1]
Bonaparte, 1845
Okres istnienia: miocenholocen
Goffer
Goffer
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Gromada ssaki
Podgromada ssaki żyworodne
Rząd gryzonie
Podrząd Castorimorpha
Rodzina gofferowate
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Gofferowate, goffery (Geomyidae) – rodzina ssaków z rzędu gryzoni przystosowanych do życia podziemnego[2].

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Goffery występują w Ameryce Północnej i Ameryce Środkowej od Kanady do północnej Kolumbii[2]. W granicach swojego zasięgu spotkać je można w każdym typie środowiska, pod warunkiem oczywiście, że mogą w nim kopać nory.

Tryb życia[edytuj | edytuj kod]

Są to zwierzęta dobrze przystosowane do podziemnego trybu życia - mają krępe ciało, krótkie nogi, i bardzo wrażliwy na bodźce dotykowe krótki ogon, prawie pozbawiony włosów. Ich kończyny przednie są zakończone ostrymi, silnymi, nadającymi się do kopania w ziemi pazurami. Goffery podczas robienia podziemnych korytarzy używają również swoich zakrzywionych siekaczy. Wargi za siekaczami mogą być zamykane, dzięki czemu ziemia nie dostaje się do jamy gębowej; stąd też goffery mają zęby zawsze na wierzchu. Ponieważ w czasie kopania pazury i zęby ścierają się, rosną one w bardzo szybkim tempie - u niektórych gatunków nawet jeden milimetr dziennie.

Goffery mają zewnętrzne worki policzkowe po obu stronach pyszczka, ciągnące się od policzków do ramion. Służą one do przenoszenia pokarmu do nory[3]. Ich podziemne nory są rozbudowane, ciągną się głęboko pod ziemią i są systemem korytarzy i komór o różnym przeznaczeniu - defekacyjnym, gniazdowym i magazynowania zapasów pokarmowych. Niektóre korytarze są usytuowane bardzo płytko pod ziemią - siedząc w nich goffery podgryzają korzenie i bulwy. Goffery są ssakami żyjącymi samotnie, często są agresywne podczas obrony swojego terytorium, w którym znajduje się nora. Wielkość terytorium jest różna, zwykle samce mają większe terytoria niż samice.

Pokarm i sposób odżywiania[edytuj | edytuj kod]

Goffery większość pokarmu zdobywają pod ziemią, mogą czasami zbierać materiał roślinny na powierzchni i wciągać go do nory. W podziemnych korytarzach ssaki te potrafią biegać do tyłu tak szybko jak do przodu, pomaga im w tym ich wrażliwy ogon, będący organem ułatwiającym orientację w terenie.

Rozród i potomstwo[edytuj | edytuj kod]

W chłodniejszych rejonach ich zasięgu w czasie zimy goffery są prawie nieaktywne, chociaż nie zapadają w sen zimowy. Łączą się w pary na wiosnę, natomiast w innych porach roku żyją samotnie. Zaloty trwają 17-20 dni, liczba rodzonych młodych wynosi od dwóch do jedenastu. Młode są zależne od matki do szóstego tygodnia życia, później rozpraszają się i każde zaczyna kopać swoją norę. Samce osiągają dojrzałość płciową po roku, a samice często już w trzecim miesiącu życia i mogą mieć kilka miotów w jednym roku.

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Do rodziny gofferowatych należą następujące rodzaje[4]:

Przypisy

  1. Geomyidae w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. 2,0 2,1 2,2 Kazimierz Kowalski (redaktor naukowy), Adam Krzanowski, Henryk Kubiak, G. Rzebik-Kowalska, L. Sych: Mały słownik zoologiczny: Ssaki. Wyd. IV. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1991. ISBN 83-214-0637-8.
  3. 3,0 3,1 Dr. hab. Maria Ogielska. Układ pokarmowy i moczowo-płciowy. „BUDOWA I EWOLUCJA UKŁADU MOCZOWOPŁCIOWEGO KRĘGOWCÓW”. Zakład Biologii Ewolucyjnej i Ochrony Kręgowców - Uniwersytet Wrocławski (pol.). 
  4. Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Geomyidae. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 25 października 2009]