Gog i Magog
Gog i Magog – postać oraz kraina lub naród występujące w Biblii w kontekście apokaliptycznym. Przy końcu świata mają one najechać i spustoszyć Izrael. Nawiązania do Goga i Magoga obecne są także w mitologii i folklorze różnych krajów.
Historycznie chodzi prawdopodobnie o żyjącego w VII w. p.n.e króla Lidii, Gygesa[1].
Spis treści |
Relacja biblijna [edytuj]
Gog w Księdze Ezechiela jest apokaliptyczną postacią przybywającą z północy, władcą krainy Meszek i Tubal, która niszczy Izraela, ale potem zostaje sam pokonany przez Boga. Opis napaści Goga oraz jego klęski nawiązuje do "nieprzyjaciela z północy" przepowiadanego przez Jeremiasza[2] oraz motywu klęski wrogów Izraela w górach obecnego u Izajasza[3].
Kraina Magog (Ez 38,2) oznacza prawdopodobnie akadyjskie mat Gog (ziemia Goga)[1].
Gog i Magog pojawiają się ponownie w Nowym Testamencie w 20 rozdziale Apokalipsy świętego Jana, gdzie zostają zebrani przez Szatana, a ostatecznie rozbici przez Boga:
- "I wyjdzie, aby uwodzić narody z czterech stron świata, Goga i Magoga, aby ich zgromadzić na bój. " (Ap 20, 8)[4].
Same określenia pojawiają się również w innych miejscach Biblii:
- Gog - jeden z potomków Rubena: Synowie Joela: jego synem Szemajasz, jego synem Gog, jego synem Szimei[5]
- Magog - jeden z synów Jafeta w genealogiach Księgi Rodzaju oraz Księgi Kronik[6].
W Koranie [edytuj]
Gog i Magog występują również w Koranie (Sura 18).
Nawiązania kulturowe [edytuj]
Ta sekcja jest niekompletna. Jeśli możesz, rozbuduj ją.
Ta sekcja jest niekompletna. Jeśli możesz, Wątek ten za pośrednictwem syryjskiego cyklu legend o Aleksandrze Wielkim przedostał się do arabskiej literatury eschatologicznej. U geografów arabskich terminy Jāġūġ i Māġūġ oznaczały mało znane im ludy zamieszkujące północne krańce ekumeny, na obszarze środkowej i północnej Azji, jak i północnej Europy. Od przełomu IX i X wieku nazwa ta przeszła na Półwysep Skandynawski i jego mieszkańców. Z syryjskiego cyklu legend o Aleksandrze Wielkim pochodzi też podanie, że miał on zamknąć te groźne ludy za spiżową bramą[7]
W Historii królów Brytanii Geoffreya z Monmouth występują olbrzymy z rodu Gogmagog, które zostały wytępione przez Brutusa, potomka Eneasza i przodka Brytyjczyków[8].
Do postaci Goga i Magoga nawiązano również w powieści Ania ze Złotego Brzegu autorstwa Lucy Maud Montgomery. Gog i Magog są dwiema porcelanowymi figurami psów, które Ania Shirley otrzymała od panny Patty podczas swoich studiów uniwersyteckich.
Do postaci Goga odwołuje się Jordanes - historyk i kronikarz gocki, nadworny pisarz gockiego króla Gunthigisa. W księdze spisanej ok. 551 r. "O pochodzeniu i czynach Gotów", umieszcza powiedzenie "Gog iste Gothus est", co należy rozumieć jako "Gog jest Gotem", jako forma odwołania do biblijnego Goga.
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 Encyklopedia Biblijna, op.cit.
- ↑ Jr 1,14; 4,5; 6,1.22; 10,22; 13.20
- ↑ Iz 14,24-25; 17,12-14; 31,8-9
- ↑ Ap 20,8 w przekładach Biblii. (cyt za: Biblia Warszawsko-Praska)
- ↑ 1 Kron 5,4
- ↑ Rdz 10,2; 1 Kron 1,5
- ↑ Ibn Fadlān, Kitāb, oprac. A. Kmietowicz, F. Kmietowicz, T. Lewicki, Ossolineum 1985, przyp. 380 i 386 (ze str. 179 i 181).
- ↑ Peter Calovcoressi: Kto jest kim w Biblii. Łódź: Wydawnictwo Łódzkie, 1992, s. 123, seria: Prymasowska Seria Biblijna. ISBN 83-7146-213-1. (pol.)
Bibliografia [edytuj]
- Paul Achtemeier (red. naukowa): Encyklopedia Biblijna. Wyd. trzecie poprawione. Warszawa: Oficyna Wydawnicza "Vocatio", 2004, s. 351, seria: Prymasowska Seria Biblijna. ISBN 83-7146-213-1. (pol.)
- Arne Sby Christensen: "Cassiodorus, Jordanes and the History of the Goths: Studies in a Migration Myth", ISBN 8772897104 (strony 43 - 47)
