Goldie Hawn

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Goldie Hawn
Goldie Hawn w 1970 roku
Goldie Hawn w 1970 roku
Imię i nazwisko Goldie Jeanne Hawn
Data
i miejsce urodzenia
21 listopada 1945
Waszyngton
Zawód Aktorka, reżyser, producent filmowy
Współmałżonek Gus Trikonis (1969–1976)
Bill Hudson (1976–1980)
Lata aktywności 1967-2002
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Goldie Hawn w 2008 roku

Goldie Jeanne Hawn (ur. 21 listopada 1945 w Waszyngtonie) – amerykańska aktorka, reżyserka i producentka, laureatka Oscara dla najlepszej aktorki drugoplanowej. Jest najbardziej znana z ról w popularnych filmach komediowych z lat 70., 80. i 90.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wczesne lata[edytuj | edytuj kod]

Urodziła się w żydowskiej rodzinie. Jej ojciec Edward Rutledge Hawn był piosenkarzem i potomkiem Edwarda Rutledge'a (1749-1800) - delegata Karoliny Południowej na Kongresie Kontynentalnym w Filadelfii w 1776 roku, na którym przyjęto Deklarację Niepodległości Stanów Zjednoczonych. Jej matka Laura Hawn (z domu Steinhoff) była córką Maxa Steinhoffa i Fanny Weiss, również wyznania mojżeszowego. Goldie ma siostrę Patricię, brat Goldie - Edward zmarł przed jej urodzeniem.

Goldie dorastała w Takoma Park, w stanie Maryland. Gdy miała 10 lat tańczyła z Ballet Russe de Monte Carlo w inscenizacji Dziadek do orzechów (1955), była też Julią w Romeo i Julia w wykonaniu Virginia Stage Company.

W 1964 ukończyła Montgomery Blair High School i zaczęła karierę jako tancerka kankana przy Texas Pavilion w Nowym Jorku. Potem tańczyła w klubie go-go w Nowym Jorku, a następnie w Las Vegas. Szybko trafiła na scenę musicalową, tworząc błyskotliwe sylwetki w broadwayowskich musicalach, takich jak Pocałuj mnie Kate (Kiss Me Kate) czy Chłopcy i lalki (Guys and Dolls).

Kariera[edytuj | edytuj kod]

lata 60.[edytuj | edytuj kod]

Serial TV Dzień dobry, świecie (Good Morning, World, 1967-1968), w którym zadebiutowała jako Sandy Kramer, pokazał, że jest nie tylko fotogeniczna – wielkie niebieskie oczy pod burzą platynowych włosów – ale inteligentna i dowcipna. Na kinowym ekranie debiutowała w komedii Jedyna oryginalna orkiestra rodzinna (The One and Only, Genuine, Original Family Band, 1968). Niedługo potem jako Toni Simmons okazała się rewelacją komedii Kwiat kaktusa (Cactus Flower, 1969), za którą otrzymała nagrodę Oscara i Złotego Globu.

lata 70.[edytuj | edytuj kod]

Słynny komik Peter Sellers zabrał ja do Europy, czyniąc swoją filmową partnerką w brytyjskiej komedii Dziewczyna inna niż wszystkie (There's a Girl in My Soup, 1970). W 1975 wystąpiła jako jedna z klientek wziętego hollywoodzkiego fryzjera (zagrał go Warren Beatty) w komedii Szampon (Shampoo, 1975). Jednak to nie role komediowe pozwoliły w pełni ukazać jej aktorskie możliwości. Zyskała pochlebne recenzje po dramatach: Sugarland Express (1974) Stevena Spielberga i Motyle są wolne (Butterflies Are Free, 1972) Miltona Katselasa.

lata 80.[edytuj | edytuj kod]

W latach 80. stała się także popularną gwiazdą telewizyjną, która tańczyła, śpiewała i bawiła publiczność dowcipami w programie Goldie i Liza razem (Goldie and Liza Together, 1980), zdobywając nominację do nagrody Emmy.

Sukces odniosła również komedia Szeregowiec Benjamin (Private Benjamin, 1980), w której zagrała nominowaną do nagrody Oscara i Złotego Globu tytułową rolę 28-letniej Judy Benjamin, która zaciąga się do wojska i trafia do kompanii 'Alfa' dowodzonej przez kobietę. Do dalszych osiągnięć aktorki zaliczyć należy komedię Najlepsi przyjaciele (Best Friends, 1982), w której z Burtem Reynoldsem tworzyła parę scenarzystów, których długoletni związek nie wytrzymuje próby małżeństwa.

lata 90.[edytuj | edytuj kod]

W filmie Ptaszek na uwięzi (Bird on a Wire, 1990) jej partnerem był Mel Gibson. W czarnej komedii Ze śmiercią jej do twarzy (1992) Roberta Zemeckisa z Bruce'em Willisem i Meryl Streep, zagrała zjadliwą rudą harpię o świdrującym spojrzeniu, rozbuchanym libido, pogrążoną w apatii i maniakalnych marzeniach o pozbyciu się znienawidzonej eks-przyjaciółki.

W latach 1992-1994 opiekowała się swoją chorą matką (zm. 1994), a na ekran powróciła w komedii Zmowa pierwszych żon (The First Wives Club, 1996) u boku Bette Midler i Diane Keaton, a za rolę jednej z tytułowych bohaterek odebrała nagrodę Blockbuster Entertainment i wraz z całą obsadą została nagrodzona National Board of Review.

XXI[edytuj | edytuj kod]

Po raz ostatni na ekranie pokazała się w komedii Siostrzyczki u boku Susan Sarandon i Geoffreya Rusha z 2002 roku. W roku 2005 ukazała się jej autobiografia A Lotus Grows in the Mud.

Życie osobiste[edytuj | edytuj kod]

Po rozwodzie z reżyserem i aktorem Gusem Trikonisem (od 16 maja 1969 do 1 maja 1976) oraz nieudanym związku małżeńskim z Billem Hudsonem (od 3 lipca 1976 do 2 stycznia 1980), z którym ma dwoje dzieci: Oliver (ur. 7 września 1976) i Kate (ur. 19 kwietnia 1979), w 1982 związała się z aktorem Kurtem Russellem. Mają syna Wyatta Russella (ur. 10 lipca 1986).

Goldie i Kurt zagrali razem w trzech filmach: Jedyna oryginalna orkiestra rodzinna (The One and Only, Genuine, Original Family Band, 1968), nostalgicznym obrazie lat wojennych w Ameryce Szybka zmiana (Swing Shift, 1984) o konfliktach wśród załogi fabrycznej i komedii Dama za burtą (Overboard, 1987).

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Filmy fabularne[edytuj | edytuj kod]

Seriale telewizyjne[edytuj | edytuj kod]

  • 1967-1968: Good Morning, World jako Sandy Kramer
  • 1968-1970: Rowan & Martin's Laugh-In

Reżyser[edytuj | edytuj kod]

  • 1997: Nadzieja (Hope)

Producent wykonawczy[edytuj | edytuj kod]

  • 1980: Szeregowiec Benjamin (Private Benjamin)
  • 1984: Protokół (Protocol)
  • 1986: Dzikie koty (Wildcats)
  • 1990: Moje błękitne niebo (My Blue Heaven)
  • 1995: Miłosna rozgrywka (Something to Talk About)
  • 1997: Nadzieja (Hope)
  • 2001: Kiedy Bille pokonała Bobby'ego (When Billie Beat Bobby)
  • 2002: The Matthew Shepard Story

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

  • Jest buddystką
  • W 1991 roku magazyn Empire uznał ją za jedną ze 100. najseksowniejszych gwiazd w historii kina.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jan Słodowski, Andrzej Roman: Gwiazdy światowego kina. Leksykon. Warszawa: Editions Spotkania, 1992, s. 99. ISBN 83-85195-83-1.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Nagrody
Poprzednik
Ruth Gordon
za Dziecko Rosemary
Oscar dla Najlepszej aktorki drugoplanowej
1970
za Kwiat kaktusa
Następca
Helen Hayes
za Port lotniczy
Poprzednik
Ruth Gordon
za Dziecko Rosemary
Złoty Glob dla Najlepszej aktorki drugoplanowej
1970
za Kwiat kaktusa
Następca
Karen Black za Pięć łatwych utworów
oraz Maureen Stapleton za Port lotniczy