Goryczel jastrzębcowaty

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Goryczel jastrzębcowaty
Illustration Picris hieracioides0.jpg
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad Euphyllophyta
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad astrowe
Rząd astrowce
Rodzina astrowate
Podrodzina Cichorioideae
Rodzaj goryczel
Gatunek goryczel jastrzębcowaty
Nazwa systematyczna
Picris hiercioides L.
Sp. pl. 2:792. 1753
"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons
Kwiatostan

Goryczel jastrzębcowaty (Picris hieracioides L.) – gatunek rośliny należący do rodziny astrowatych. Rodzimy obszar jego występowania to Europa i znaczna część Azji[2]. Rozprzestrzenił się jako gatunek zawleczony również w Nowej Zelandii i niektórych rejonach Ameryki Północnej i Afryki[2]. W Polsce jest dość pospolity.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Pokrój
Roślina jednoroczna osiągająca wysokość do 1 m.
Łodyga
Wzniesiona, o wysokości 30-80 cm, w dole porośnięta bardzo szorstkimi, haczykowatymi szczecinkami.
Liście
Ulistnienie skrętoległe. Liście lancetowate, lub jajowatopodługowate o żółtozielonym kolorze i całe szorstko owłosione oraz faliste.
Kwiaty
Zebrane w duże koszyczki (średnica 2,5-4 cm) tworzące wiechę lub baldachogrono. Listki okrywy koszyczka są ciemnozielone lub szare, jasno owłosione, odstające i zachodzą dachówkowato na siebie. Wszystkie kwiaty są języczkowe, złocistożółte, po zewnętrznej stronie zwykle czerwono nabiegłe. Włoski puchu kielichowego są wolne.
Owoc
Silnie pomarszczone niełupki o długości 3-6 mm z bardzo krótkim dzióbkiem i odpadającym puchem kielichowym.

Biologia i ekologia[edytuj | edytuj kod]

Roślina dwuletnia lub bylina, hemikryptofit. Kwitnie od lipca do października. Siedlisko: obrzeża lasów, przydroża, ugory, zarośla. W górach występuje po regiel dolny. W klasyfikacji zbiorowisk roślinnych gatunek charakterystyczny dla rzędu (O.) Onopordetalia[3]. Liczba chromosomów 2n= 10.

Zmienność[edytuj | edytuj kod]

Podgatunki występujące w Polsce:

  • P. hieracioides L subsp. hieracioides. Okrywa koszyczka o długości 10-12 mm oraz szypułki są pokryte sztywnymi, białymi szczecinami. Jest pospolity.
  • P. hieracioides L subsp. grandiflora (Ten.) Arcang. Okrywa koszyczka o długości 12-15 mm oraz szypułki są pokryte ciemnymi, gęstymi szczecinami. Rzadki.

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-04-15].
  2. 2,0 2,1 Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-05-05].
  3. Władysław Matuszkiewicz: Przewodnik do oznaczania zbiorowisk roślinnych. Warszawa. ISBN 83-01-14439-4.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Lucjan Rutkowski: Klucz do oznaczania roślin naczyniowych Polski niżowej. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14342-8.
  2. Jakub Mowszowicz: Flora jesienna. Przewodnik do oznaczania dziko rosnących jesiennych pospolitych roślin zielnych. Warszawa: WSiP, 1986. ISBN 83-02-00607-6.