Gospodarka Francji

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Gospodarka Francji
La Défense pod Paryżem, serce francuskiej gospodarki.
La Défense pod Paryżem, serce francuskiej gospodarki.
Informacje ogólne
Waluta Euro
Rok podatkowy Rok kalendarzowy
Organizacje gospodarcze UE, OECD, WTO
Dane statystyczne
PKB (nominalny) 2,080 bln USD (2011)
PKB (ważony PSN) 2,214 bln USD (2011)
PKB per capita 35 000 (2011)
Wzrost PKB 1,7% (2011)
Struktura PKB rolnictwo: 1,8%
przemysł: 18,7%
usługi: 79,5% (2011)
Inflacja 2,3% (2011)
Wymiana handlowa
Eksport 578 mld $ (2011)
Główni partnerzy Niemcy (16,4%), Włochy (8,2%), Belgia (7,7%), Hiszpania (7,6%), Wielka Brytania (6,8%), USA (5,1%), Holandia (4,2%) (2009)
Import 684 mld $ (2011)
Główni partnerzy Niemcy (19,3%), Belgia (11,4%), Włochy (8%), Holandia (7,5%), Hiszpania (6,8%), Chiny (5,1%), Wielka Brytania (5%) (2009)
Zatrudnienie
Siła robocza 27,88 mln
Struktura zatrudnienia rolnictwo 3,8%
przemysł 24,3%
usługi 71,8%
Przeciętne wynagrodzenie 2875€ (2008)
Płaca minimalna 1321€
Stopa bezrobocia 10,6% (2012)[1]
Wskaźniki jakości życia
Ludność poniżej progu ubóstwa 6,2% (2004)
Współczynnik Giniego 32,7 (2008)
Wskaźnik rozwoju społecznego 0,955
Finanse publiczne
Dług publiczny 85,5% PKB (2011)
Deficyt budżetowy 5,8% PKB (2011)
Przychody budżetowe 1383 mld $ (2011)
Wydatki budżetowe 1547 mld $ (2011)
Główne źródło
Portal Portal Ekonomia

Gospodarka Francji sytuuje się na piątym miejscu na świecie (w 2008 roku Francja wyprzedziła Wielką Brytanię w wyniku niskiego kursu funta szterlinga względem euro) i drugim w Europie pod względem wysokości nominalnego produktu krajowego brutto oraz na dziewiątym miejscu pod względem produktu krajowego brutto ważonego parytetem siły nabywczej[2]. Wśród największych gospodarek świata wyróżnia się jednym z najniższych poziomów ubóstwa, najmniejszą nierównością dochodów oraz stojącym na wysokim poziomie systemem usług społecznych (opieka zdrowotna, system edukacji, system emerytalny) oraz usług publicznych (transport, bezpieczeństwo). W sektorze publicznym pracuje 21% pracowników (ok. 5,2 mln osób)[3]. Wydatki publiczne sięgają 56,3% PKB, co stawia Francję na drugim miejscu wśród krajów rozwiniętych (za Danią)[4].

Francja jest członkiem G8 i G20. Według OECD, Francja była w 2004 r. piątym eksporterem i czwartym importerem dóbr przemysłowych. W 2008 r., z 117,5 mld USD inwestycji bezpośrednich, Francja została największym beneficjentem inwestycji zagranicznych w UE wyprzedzając Wielką Brytanię, i największym na świecie po USA (316 mld USD)[5]. Francja zajmuje pierwsze miejsce wśród krajów G8 pod względem wydajności pracy (mierzonej jako stosunek PKB per capita do liczby przepracowanych godzin)[6]. W roku 2004 PKB na przepracowaną godzinę wynosił 47,7 dol. (USA – 46,3; Niemcy 42,1; Wielka Brytania 39,6; Japonia 32,5)[7].

Główne gałęzie przemysłu[edytuj | edytuj kod]

Największe znaczenie dla gospodarki francuskiej posiadają przemysły: spożywczy, chemiczny i motoryzacyjny. Przemysł motoryzacyjny zatrudnia bezpośrednio około 700 tys. osób, a pośrednio 2,5 mln osób[8]. W 2011 we Francji wyprodukowano 2,29 milionów aut[9].

Gospodarka energetyczna[edytuj | edytuj kod]

W 2007 całkowita podaż energii pierwotnej (ang. TPES) we Francji wynosiła 263,72 Mtoe, z czego 135,45 Mtoe wytwarzano na terenie Francji[10]. W 2001 energia jądrowa odpowiadała 41% TPES Francji, ropa naftowa 35%, gaz ziemny 14%, węgiel 5%, biomasa 4%, hydroenergetyka 2%, geotermia 0,4%, a pozostałe odnawialne źródła energii około 0,03%.[11] W wyniku polityki rządu francuskiego podjętej w reakcji na szok naftowy z 1973 r. większość energii elektrycznej (77,6% w 2003)[12] produkuje się w elektrowniach jądrowych. Dzięki rozbudowanej energetyce jądrowej Francja jest największym eksporterem energii elektrycznej w Europie - eksportuje 13% wytworzonej energii elektrycznej[11].

Gospodarka odpadami[edytuj | edytuj kod]

We Francji przetwarza się średnio 42 kg opakowań na osobę rocznie (26 kg przypada na mieszkańca miast, 41 kg na mieszkańca terenów semizurbanizowanych i 59 kg na mieszkańca terenów wiejskich)[13].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy