Gostynińsko-Włocławski Park Krajobrazowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Gostynińsko-Włocławski Park Krajobrazowy
Logo parku
Logo parku
Położenie gminy: Baruchowo, Kowal, Włocławek, Gostynin, Łąck, Nowy Duninów
Data utworzenia 5 kwietnia 1979
Powierzchnia 389,50 km²
Otulina 141,95 km²
Liczba rezerwatów 13
brak współrzędnych
Oficjalna strona
Portal Portal Ochrona środowiska

Gostynińsko-Włocławski Park Krajobrazowy (GWPK) – park krajobrazowy leżący pomiędzy Płockiem, Gostyninem, Łąckiem, Włocławkiem a Kowalem, który chroni rozległe tereny pradoliny Wisły. Na jego terenie znajdują się rozległe kompleksy leśne, teren Parku pokrywa się, niemal w całości, z Leśnym Kompleksem Promocyjnym Lasów Państwowych.

Na terenie parku znajduje się wiele obiektów chronionych, np. dąb Jan, którego wiek szacuje się na 300 lat – jego wysokość to około 20 m, a obwód wynosi ponad 500 cm. Jest tam również wiele jezior polodowcowych (np. jezioro Lucień, Radyszyn, Łąkie). Cechą krajobrazu GWPK jest dominacja roślinności leśnej. Powierzchniowo przeważają bory sosnowe i mieszane. W dolinach rzek i wokół jezior skupiają się łęgi i olsy. W okolicach Łącka znajduje się kompleks lasów grądowych i dąbrów. W latach 80 XX wieku myśliwi pod kierownictwem Czesława Sielickiego i Grzegorza Wiśniewskiego wypuścili na terenie Parku kilka par bobrów, które się tu doskonale zadomowiły. Ciekawostkę zoologiczną stanowią rysie, które przywędrowały tam z Puszczy Kampinoskiej i zadomowiły się na dobre. W planach jest też reintrodukcja kilku par wilków. Na terenie Parku Stowarzyszenie na Rzecz Dzikich Zwierząt „Sokół” prowadzi reintrodukcję sokoła wędrownego.

Rezerwaty znajdujące się na terenie Gostynińsko-Włocławskiego Parku Krajobrazowego:

W bliskim sąsiedztwie parku znajdują się ponadto rezerwaty: Dąbrowa Łącka, Korzeń, Łąck, Grodno.

Projektowane są rezerwaty: „Olszyny Bobrowe”, „Bór Widłakowy” i „Krucze Góry”.

W ramach Parku do 2008 roku działał Ośrodek Rehabilitacji i Hodowli Ptaków Chronionych, założony przez Czesława Sielickiego, zajmujący się przede wszystkim hodowlą sokoła wędrownego. Ośrodek został zlikwidowany przez Dyrektora Parku na początku 2009 roku.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • „U źródeł piękna...”, wyd. Agencja Reklamowa TOP, Włocławek