Gotha Go 242

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Gotha Go 242
(Dane wersji Go 242A-1)
Gotha Go 242(Dane wersji Go 242A-1)
Dane podstawowe
Państwo  III Rzesza
Producent Gothaer Waggonfabrik
Typ średni szybowiec desantowy
Konstrukcja górnopłat o konstrukcja mieszanej
Załoga 2
Historia
Data oblotu 1941
Lata produkcji 19411944
Wycofanie ze służby 1945
Dane techniczne
Wymiary
Rozpiętość 24,60 m
Długość 15,27 m
Wysokość 4,26 m
Powierzchnia nośna 64,40 m²
Masa
Własna 3 200 kg
Użyteczna 3 600 kg
Startowa 6 800 kg (maksymalna)
Osiągi
Prędkość holowania 240 km/h (maksymalna)
210 km/h (przelotowa)
Dane operacyjne
Uzbrojenie
4 karabiny maszynowe MG15 kal. 7,92 mm (stałe)
4 karabiny maszynowe MG34 kal. 7,92 mm (montowane doraźnie w oknach bocznych)
Przestrzeń ładunkowa
do 3 200 kg ładunku lub 21 żołnierzy z oporządzeniem
Użytkownicy
Niemcy
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Gotha Go 242niemiecki średni szybowiec transportowo-desantowy z okresu II wojny światowej

Historia[edytuj | edytuj kod]

W wyniki doświadczeń w bojowym użyciu szybowca DFS 230 pod koniec 1940 roku niemieckie Ministerstwo Lotnictwa (RLM) zwróciło się do wytwórni Gothear Waggonfabrik AG o opracowanie większego szybowca zdolnego do przewozu 21 żołnierzy. Już na wiosnę 1941 roku zbudowano dwa prototypy szybowca oznaczonego jako Gotha Go 242. Natychmiast też podjęto badania w locie.

Jeszcze przed zakończeniem badań przystąpiono do budowy serii informacyjnej tych szybowców, a następnie pierwszej wersji seryjnej oznaczonej jako Go 242A-1. Wersja ta była przeznaczona do zadań transportowych i posiadała uzbrojenie obronne. Równocześnie rozpoczęto produkcję wersji desantowej oznaczonej jako Go 242A-2.

W toku produkcji seryjnej dokonywano dalszych zmian w tym szybowcu budując jego kolejne wersje. Produkcja szybowca trwała do 1944 roku, początkowo w wytwórni Gothaer Waggonfabrik AG, później także w w wytwórni Hartwig w Sonneburgu. Łącznie zbudowano 1528 szybowców Go-242 wszystkich wersji.

Na bazie tego szybowca opracowano również jego wersję silnikową, która otrzymała oznaczenie Gotha Go 244 . Wersja ta wyposażona została w silniki produkcji francuskiej Gnôme-Rhône 14M06/07. Na wersję silnikową przebudowano 133 szybowce Go-242 (różnych wersji) oraz zbudowano 41 zupełnie nowych, które oznaczono jako Go 244B-5.

Wersje szybowca Go 242[edytuj | edytuj kod]

  • Go 242V-1 (Go 242V-2) – prototypy
  • Go 242A-0 – seria informacyjna
  • Go 242A-1 – wersja przeznaczona do zadań transportowych
  • Go 242A-2 – wersja przeznaczona do zadań desantowych
  • Go 242B-1 – wersja przeznaczona do zadań transportowych wyposażona w podwozie kołowe amortyzowane przez drążki skrętne
  • Go 242B-2 – wersja przeznaczona do zadań desantowych wyposażona w podwozie kołowe amortyzowane hydraulicznie
  • Go 242B-3 – wersja przeznaczona do zadań desantowych Go 242A-1, wyposażona w dodatkowe drzwi dla skoczków spadochronowych
  • Go 242B-4 – wersja przeznaczona do zadań desantowych Go 242B-3 wyposażona w podwozie kołowe
  • Go 242B-5 – wersja wyposażona w podwójny układ sterowniczy
  • Go 242C-1 – wersja wyposażona w pływaki umieszczone pod kadłubem, wersja ta nie wyszła poza sferę projektu i miała być zastosowana w ataku na flotę brytyjską stacjonującą w Scapa Flow

Użycie[edytuj | edytuj kod]

Szybowce Go-242 już w 1941 roku zostały wprowadzone do jednostek desantowych, ale głównym ich zadaniem stał się transport zaopatrzenia na froncie wschodnim oraz do Afryki Północnej, a do ich holowania używano samolotów Junkers Ju 52.

Używano ich także do zaopatrywania i ewakuacji wojsk zamkniętych w kotłach przez Armię Radziecką, w szczególności w rejonie Cholmu na Kubaniu i na Krymie. Ponosiły one wtedy znaczne straty.


Opis konstrukcji[edytuj | edytuj kod]

Szybowiec Gotha Go 242 był górnopłatem o konstrukcji mieszanej metalowo-drewnianej, z dwoma belkami kadłubowymi.

Belki kadłubowe miały konstrukcję półskorupową drewnianą, na ich końcu zamocowano poziome usterzenie, usterzenie pionowe było zdwojone. Centralny kadłub miał konstrukcję kratownicową ze spawanych rur stalowych i pokryty był płótnem. Tylna część kadłuba stanowiła równocześnie zamknięcie ładowni i odchylała się do góry. Po bokach kadłuba znajdowały się drzwi boczne, w wersjach Go 242B-3 i Go 242B-4 były jeszcze dodatkowe drzwi dla skoczków spadochronowych.

Płat miał konstrukcję drewnianą, kryty sklejką do głównego dźwigara, a następnie płótnem. Skrzydła zewnętrzne podparte były zastrzałami i wyposażone w lotki i tylne klapy.

Podwozie w pierwszych wersjach składało się z układu płóz, a w kolejnych w podwozie kołowe trójpodporowe amortyzowane, stałe.

Wersja transportowa szybowca posiadała uzbrojenie obronne w postaci czterech ruchomych stanowiskach wyposażonych w karabiny maszynowe MG15 kal. 7,92 mm z zapasem 250 nabojami każdy, umieszczone one były z przodu, w dolnej oraz górnej tylne części kadłuba. Istniała też możliwość umieszczenia dodatkowo 4 karabinów maszynowych MG34 kal. 7,92 mm w bocznych oknach kadłuba.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]