Gotowość operacyjna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Gotowość operacyjna - pojęcie z dziedziny zarządzania oraz wojskowości, oznacza stopień gotowości ludzi, sprzętu, bądź urządzeń do wykonywania założonych zadań.

Wstępna gotowość operacyjna[edytuj | edytuj kod]

(ang. Initial Operating Capability - IOC) Stan wstępnej gotowości ludzi bądź urządzeń do wykonywania założonych zadań mający na celu przygotowanie do wykonywania zadań, w szczególności poprzez zapoznanie się z zadaniami, opracowanie sposobów oraz sprawdzenie zdolności do ich wykonania. W wojskowości, obejmuje między innymi opracowanie optymalnej taktyki działania ludzi oraz użycia posiadanego sprzętu i uzbrojenia, zwłaszcza w uwzględnieniu jego paramentów i możliwości technicznych. Po wykonaniu z sukcesem przewidzianych odpowiednimi procedurami czynności zmierzających do spełnienia celów IOE, może zostać ogłoszony stan Pełnej Gotowości Operacyjnej

Pełna gotowość operacyjna[edytuj | edytuj kod]

(ang. Full Operating Capability - FOC) Stan gotowości operacyjnej po pomyślnym zakończeniu IOE, powstający na skutek podjęcia i ogłoszenia odpowiedniej decyzji przez organ zarządzający. Stan ten oznacza pełną gotowość ludzi i sprzętu do wykonywania przypisanych im zadań bądź rozpoczęcie ich wykonywania.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]