Grób Pański

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy tymczasowych kaplic Wielkotygodniowych w Polsce. Zobacz też: hasło poświęcone jerozolimskiej Bazylice Bożego Grobu.
Groby Pańskie
Kościół Imienia Maryi w Bączalu Dolnym. Warta strażaków OSP (2013)
Kościół Imienia Maryi w Bączalu Dolnym. Warta strażaków OSP (2013)

Boży Grób – w liturgii katolickiej miejsce, gdzie wystawia się Najświętszy Sakrament na zakończenie liturgii w Wielki Piątek. Symbolizuje ona grób Chrystusa.

Zwyczaj ten pochodzi z Palestyny, w Polsce począwszy od XVI wieku w centrum umieszcza się figurę zmarłego Jezusa oraz monstrancję z Najświętszym Sakramentem okrytą przezroczystym welonem, na pamiątkę całunu, w który owinięto Jezusa w grobie.

Tradycję Grobu Pańskiego w Polsce spopularyzowali Bożogrobcy.

Adoracja przy Grobie Pańskim odbywa się aż do rozpoczęcia Wigilii Paschalnej.

Zgodnie z wytycznymi zawartymi w Mszale Rzymskim, w kaplicy adoracji zwanej Grobem Pańskim "powinien być ołtarz, choćby przenośny, i tabernakulum do przechowywania puszek z Najświętszym Sakramentem." Monstrancję, wystawia się na ołtarzu lub na tronie, który powinien być umieszczony blisko ołtarza. Tan sam tekst nakazuje, aby wszystkie elementy dekoracyjne i światła kierowały uwagę wiernych na Najświętszy Sakrament, który jest Pamiątką Śmierci i Zmartwychwstania Chrystusa, a nie na figurę Chrystusa leżącego w grobie.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Mały słownik liturgiczny, Rupert Berger, Poznań, 1990.
  • Mszał Rzymski dla Diecezji Polskich.