Gran Partita (KV 361)
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Gran Partita - Serenada B-dur KV 361/KV 370a skomponowana przez Wolfganga Amadeusza Mozarta, przypuszczalnie na początku 1781, w Monachium. Kompozytor ukończył ją w grudniu 1784 lub w styczniu 1785, w Wiedniu.
[edytuj] Obsada
(13 instrumentów dętych)
- 2 oboje,
- 2 klarnety,
- 2 rożki basetowe,
- 2 rogi w F,
- 2 rogi w B,
- 2 fagoty,
- kontrafagot (lub kontrabas).
[edytuj] Części Serenady
- Largo - Molto Allegro
- Allegretto
- Menuetto - Trio I - Trio II
- Adagio
- Menuetto. Allegretto - Trio I - Trio II
- Romance. Adagio - Allegretto - Adagio
- Tema con 6 Variazioni. Allegretto
- Finale. Molto Allegro.
Serenadę B-dur rozpoczął Mozart w trakcie pobytu w Monachium, w okresie pracy nad operą "Idomeneo, król Krety". Z nieznanych powodów utworu tego nie ukończył; został ukończony kilka lat później w Wiedniu. Kompozycja ta należy do czołówki utworów Mozarta na instrumenty dęte. Obok serenad Es-dur KV 375 i c-moll KV 388 stanowi uwieńczenie tego rodzaju kompozycji.
[edytuj] Linki zewnętrzne
Autograf: Library of Congress, Waszyngton, USA