Granat (broń)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Klasycystyczna rzeźba przedstawiająca granat z XVIII wieku, Odwach w Poznaniu
Najwcześniejsze znane przedstawienie granatu (X wiek)

Granat (z łac.wł. lub hiszp. Granada) – rodzaj broni, pocisk rażący odłamkami i energią wybuchu albo zapalający.

Najczęściej przez określenie to rozumie się granat ręczny, przeznaczony do miotania przez żołnierza w kierunku nieprzyjaciela, gdzie ma nastąpić wybuch. Dawne granaty ręczne, stosowane od XV wieku, były metalowymi naczyniami o cienkich ścianach, wypełnionymi prochem oraz kamieniami lub drobnymi kulkami. Były zawodne i niebezpieczne w użyciu, ale, celnie rzucone, mogły dokonać przerażającego spustoszenia. W połowie XVII wieku pojawiły się granaty działowe - pociski wybuchowe, wystrzeliwane z armat. W XVIII wieku granaty ręczne zaczęły wychodzić z użycia, a w II połowie XIX w. stosowano je już rzadko. Odrodzenie granatów ręcznych, szeroko używanych w wojnach nowoczesnych nastąpiło podczas wojny rosyjsko-japońskiej (1904-1905)[1].

Podział:

Przypisy

  1. Państwowe Wydawnictwo, "Wiedza Powszechna" Warszawa 1979, Encyklopedia odkryć i wynalazków str.109

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • PWN Leksykon: Wojsko, wojna, broń, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2001, ISBN 83-01-13506-9