Granatnik GA-40

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Granatnik GA-40
Grenade launcher GA 2.jpg
GA-40 (wersja prezentowana na MSPO 2005)
Dane podstawowe
Państwo  Polska
Rodzaj granatnik automatyczny
Historia
Prototypy 2001-2005
Dane techniczne
Kaliber 40 mm
Nabój 40 × 53 mm
Wymiary
Długość 1040 mm (granatnika bez podstawy)
Długość lufy 420 mm

dł_linii_cel =

Długość linii celowniczej {{{dł_linii_cel}}}
Masa
broni 10 kg (granatnik)
10 kg (skrzynka amunicyjna z 24 granatami)
17 kg (skrzynka amunicyjna z 36 granatami)
podstawy 21 kg
Inne
Prędkość pocz. pocisku 240 m/s
Szybkostrzelność teoretyczna 120 – 300 strz./min
Zasięg max. 2200 m
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

GA-40 (GA, GA-2000) – polski, prototypowy, zasilany taśmowo granatnik automatyczny.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W latach 60. w Zakładach Techniki Specjalnej Instytutu Mechaniki Precyzyjnej opracowano kilka wzorów granatników podwieszanych. Jeden z nich został przyjęty do uzbrojenia jako granatnik wz.74. Jeszcze w trakcie prac nad granatnikiem podwieszanym postanowiono opracować także granatnik automatyczny. W 1968 roku gotowy był projekt zasilanego taśmowo granatnika automatycznego "Tytan", jednak prace nad nim przerwano uznając, że nie ma konieczności opracowywać polskiej konstrukcji, a w razie potrzeby do uzbrojenia zostanie przyjęty sowiecki granatnik automatyczny AGS-17.

Ostatecznie do zakupu AGS-17 nie doszło i Wojsko Polskie nigdy nie przyjęło do uzbrojenia żadnego typu granatnika automatycznego. Brak tego rodzaju uzbrojenia stawał się z czasem coraz bardziej dotkliwy. Dlatego na początku XXI wieku w ramach projektu współfinansowanego przez Komitet Badań Naukowych, ZM Tarnów i Dezamet w Instytucie Mechaniki Precyzyjnej został zaprojektowany granatnik GA-40 (inne nazwy to GA i GA-2000).

Pierwsze prototypy GA-40 były gotowe w 2001 roku. Planowano rozpoczęcie produkcji w pierwszej połowie 2002 r. i dostarczenie do 2006 roku ok. 200 granatników GA-40. Pomimo tych planów do uruchomienia produkcji nie doszło.

W 2005 roku granatnik nadal był konstrukcją prototypową. Według planów ma stanowić uzbrojenie pododdziałów wsparcia piechoty (na podstawie trójnożnej), a także być uzbrojeniem KTO Rosomak i polskich HMMWV (zamiennie z wkm NSW-B i ukm UKM-2000).

W czasie XIII Międzynarodowego Salonu Przemysłu Obronnego w sierpniu 2005 r. zaprezentowano nową wersję granatnika GA-40. W odróżnieniu od wcześniej pokazywanych prototypów muszka znajdowała się nie na pokrywie komory zamkowej, ale na składanej podstawie na lufie. Dodatkowo dodano urządzenie wylotowe pełniące rolę tłumika płomieni. Egzemplarz granatnika prezentowany na MSPO 2005 posiadał także celownik optoelektroniczny umieszczony na wysokiej podstawie zamocowanej do tylnej części komory zamkowej.

Opis techniczny[edytuj | edytuj kod]

Granatnik automatyczny GA-40 jest zespołową bronią samoczynną. Zasada działania oparta o odrzut zamka półswobodnego. Zasilanie taśmowe. Lufa zakończona szczelinowym tłumikiem płomienia. Przyrządy celownicze składają się z muszki (na składanej podstawie) i nastawnego celownika krzywiznowego. W tylnej części komory zamkowej można zamocować podstawę celownika optoelektronicznego.