Granatnik Pallad

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Granatnik Pallad
Grenade launcher wz.83 Pallad D.jpg
Granatnik Pallad-D
Dane podstawowe
Państwo  Polska
Rodzaj granatnik podwieszany
Historia
Prototypy luty 1970 (wz. 1974)
Dane techniczne
Kaliber 40 mm
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
kbk wz. 88 Tantal z podwieszonym granatnikiem wz. 1974
kbs wz. 96 Beryl z podwieszonym granatnikiem wz. 1974

Pallad – kryptonim programu, którego celem było skonstruowanie gwintowanego granatnika podwieszanego.

Historia konstrukcji[edytuj | edytuj kod]

W drugiej połowie lat sześćdziesiątych doc. dr inż. Józef Brodacki z Instytutu Mechaniki Precyzyjnej w Warszawie opracował koncepcję granatnika podwieszanego z lufą gwintowaną. Oficjalne prace nad nową bronią rozpoczęto w 1968 roku w ramach programu o kryptonimie "Pallad". W skład zespołu konstrukcyjnego wchodzili Józef Brodacki, Bolesław Dawidowicz, Andrzej Ożogowski i Zdzisław Zapendowski. Miał być to dodatkowy środek ogniowy żołnierza na szczeblu drużyny piechoty, przeznaczony do zwalczania siły żywej, rażenia środków ogniowych i nieopancerzonych pojazdów przeciwnika.

W fazie projektu wstępnego rozpatrywano kilka wariantów granatnika, różniących się sposobem otwierania zamka. Ostatecznie wybrano układ ze stałą lufą i zamkiem odchylanym w dół. Jednocześnie z projektowaniem granatnika prowadzono prace nad amunicją. Pierwsze strzelanie z prototypowego egzemplarza wykonano w lutym 1970 roku. Następnie broń oznaczoną wstępnie jako granatnik wzór 1970 skierowano do próbnej eksploatacji w wybranych jednostkach. Po próbach w jednostkach przeprojektowano celownik i przyjęto broń do uzbrojenia jako "7,62 mm karabinek-granatnik wzór 1974".

Na początku lat osiemdziesiątych, opierając się na konstrukcji granatnika podwieszanego, skonstruowano samodzielny granatnik wz. 1983. Zmiany w stosunku do granatnika podwieszanego były niewielkie i w zasadzie polegały na dodaniu chwytu pistoletowego i składanej kolby z gumowym amortyzatorem.

Wersje[edytuj | edytuj kod]

  • 7,62 mm karabinek-granatnik wzór 1974 – zestaw składający się z granatnika "Pallad" i karabinu AKM
  • 5,45 mm karabinek-granatnik wzór 1974 – zestaw składający się z granatnika "Pallad" i karabinu wz. 88 Tantal
  • 5,56 mm karabinek-granatnik wzór 1974 – zestaw składający się z granatnika "Pallad" i karabinu wz. 96 Beryl
  • granatnik wzór 1983 – granatnik samodzielny z kolbą składaną (inne oznaczenie to "Pallad-D")

Opis konstrukcji[edytuj | edytuj kod]

Granatnik "Pallad" jest jednostrzałową bronią przystosowaną do montażu pod lufą karabinu (wz. 1974) lub samodzielną (wz. 1983). Granatnik wz. 1974 jest podwieszany do karabinka w dwóch punktach: z przodu za pomocą obejmy lufy granatnika i z tyłu za pomocą wspornika, który łączy granatnik ze specjalnym łożem karabinka.

Podstawowymi elementami broni są:

  • Lufa gwintowana wykonana z utwardzonego stopu aluminium i wkręcona na stałe w komorę zamkową
  • Zamek – odchylany, obracany na sworzniu i ryglowany w położeniu zamkniętym ryglem umieszczonym w komorze zamkowym.

Do napędu granatów wykorzystuje się dwukomorowy układ miotający. Granatnik wyposażony jest w mechanizm zabezpieczający przed przypadkowym strzałem.

Celownik jest umocowany na obejmie lufy, a głównym jego elementem jest tarcza nastawcza, w której jest osadzona muszka i szczerbinka. Na tarczy naniesione są dwie podziałki nastaw: jedna dla grupy torów płaskich (cele odkryte), druga – dla stromych (cele ukryte).

Dane taktyczno-techniczne[edytuj | edytuj kod]

Dane taktyczno-techniczne granatników wz. 1974 i wz. 1983
Wzór wz. 1974 wz. 1983
Nabój 40 x 47 mm 40 × 47 mm
Długość broni (mm) 324 395/670
Długość linii celowania (mm) 85 67
Szerokość (mm) 94 95
Wysokość (mm) 105 200
Masa (kg) 1,25 2,3
Masa wraz z karabinkiem AKM (kg) 5,5 kg -
Prędkość początkowa pocisku (m/s) 78 78
Szybkostrzelność praktyczna
granatami (strz/min)
7-9 7-9
Zasięg skuteczny (m) 30 – 400 (cele odkryte)
170 – 430 (cele ukryte)
30 – 400 (cele odkryte)
170 – 430 (cele ukryte)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]