Granatnik RPG-2

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
RPG-2
RPG2 and PG2 TBiU 37.jpg
Granatnik RPG-2 i nabój PG-2
Dane podstawowe
Państwo  ZSRR
Rodzaj granatnik przeciwpancerny
Obsługa 2 żołnierzy
Dane techniczne
Kaliber 40 mm
Nabój PG-2 kal. 82 mm
Wymiary
Długość 1494 mm (niezaładowany)[1]
Długość lufy 850 mm
Masa
broni 2,83 kg (niezaładowany)[1]
Inne
Prędkość pocz. pocisku 84 m/s
Szybkostrzelność praktyczna 4-6 strz./min.
Zasięg skuteczny 150 m[1]
Przebijalność pancerza 160-180 mm
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Polski żołnierz z granatnikiem RPG-2

RPG-2 (pol. ozn. RGPpanc-2) – ręczny granatnik przeciwpancerny konstrukcji radzieckiej z okresu po II wojnie światowej.

Inspiracją do zbudowania RPG-2 były niemieckie granatniki Panzerfaust wzór 150. Zasada działania jest bardzo podobna do tej z niemieckiego protoplasty – z cienkościennej lufy wystrzeliwany jest pocisk nadkalibrowy stabilizowany za pomocą rozkładających się po strzale brzechw.

RPG-2 został wprowadzony na uzbrojenie Armii Radzieckiej w roku 1949. Był używany również w innych państwach Układu Warszawskiego. Przyjęto go na uzbrojenie Ludowego Wojska Polskiego pod nazwą 40 mm granatnik przeciwpancerny RGPpanc-2. Granatnik znajdował się w wyposażeniu drużyny piechoty, jako jej podstawowy środek przeciwpancerny.

Granatnik RPG-2 produkowano Chinach pod nazwą Typ-56.

Zastąpiony przez 40 mm granatnik RPG-7.

Dane taktyczno-techniczne[edytuj | edytuj kod]

  • kaliber:
    • lufy: 40 mm
    • głowicy pocisku kumulacyjnego: 80 mm
  • masa bez naboju: 2,83 kg
  • masa naboju: 1,84 kg
  • długość: lufy/naboju: 850/670 mm
  • amunicja: nadkalibrowy nabój przeciwpancerny PG-2 z głowicą kumulacyjną
  • przebijalność pancerza stalowego: 160-180 mm
  • maksymalna donośność: 150 m[potrzebne źródło]
  • donośność skuteczna: 100 m[potrzebne źródło]
  • prędkość początkowa: 84 m/s
  • szybkostrzelność praktyczna: 4-6 strz./min.
  • obsługa: 2 żołnierzy

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Igor Witkowski: Broń przeciwpancerna. Warszawa: Lampart, 1996, s. 47-48. ISBN 83-86776-25-0.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]