Granatnik wz. 10 Taishō
| Granatnik wz. 10 Taishō | |
 |
|
| Dane podstawowe | |
| Państwo |  Japonia |
| Rodzaj | granatnik |
| Dane techniczne | |
| Kaliber | 50 mm |
| Wymiary | |
| Długość | 525 mm |
| Długość lufy | 240 mm |
| Masa | |
| broni | 2, 6 kg |
| Inne | |
| Szybkostrzelność praktyczna | 15-25 |
| Zasięg max. | 175 m |
| Zasięg skuteczny | 65 m |
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Granatnik wz. 10 Taishō (jap. 十年式擲弾筒 jūnen-shiki tekidan-tō?) - japoński granatnik wprowadzony do uzbrojenia w 1921 r., używany w czasie II wojny światowej.
Prosty, gładkolufowy granatnik o niewielkim zasięgu (maks. 175 m). Odległość strzelania regulowano zaworem gazowym, który zmniejszał ciśnienie w lufie. Broń nie była wyposażona w żadne przyrządy optyczne, ani dwójnóg; jej podstawową zaletą była mała masa. Po wprowadzeniu na wyposażenie granatnika wz. 89 używany częściej do miotania granatów dymnych[1].
Granatnik (podobnie jak jego następca, wz. 89) był wyposażony w małą płytę oporową w postaci wygiętej blachy, która wyglądała, jakby można było ją oprzeć na udzie. Wśród alianckich żołnierzy rozpowszechniła się nazwa "moździerz kolanowy" (ang. knee mortar) i prawdopodobnie wielu, którzy próbowali w ten sposób posłużyć się zdobyczną bronią, skończyło ze złamaną odrzutem kością udową[1].
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 Chris Bishop (red.): The Encyclopedia of Weapons of World War II. New York: Barnes & Noble, 1998, s. 201. ISBN 0-7607-1022-8.
|
||||||||||||||||||||
