Granatnik wz. 10 Taishō

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Granatnik wz. 10 Taishō
Japan Type 10 grenade launcher.jpg
Dane podstawowe
Państwo  Imperium japońskie
Rodzaj granatnik
Dane techniczne
Kaliber 50 mm
Wymiary
Długość 525 mm
Długość lufy 240 mm
Masa
broni 2, 6 kg
Inne
Szybkostrzelność praktyczna 15-25
Zasięg max. 175 m
Zasięg skuteczny 65 m
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Granatnik wz. 10 Taishō (jap. 十年式擲弾筒 jūnen-shiki tekidan-tō?)japoński granatnik wprowadzony do uzbrojenia w 1921 r. (10 roku okresu Taishō), używany w czasie II wojny światowej.

Prosty, gładkolufowy granatnik o niewielkim zasięgu (maks. 175 m). Odległość strzelania regulowano zaworem gazowym, który zmniejszał ciśnienie w lufie. Broń nie była wyposażona w żadne przyrządy optyczne, ani dwójnóg; jej podstawową zaletą była mała masa. Po wprowadzeniu na wyposażenie granatnika wz. 89 używany częściej do miotania granatów dymnych[1].

Granatnik (podobnie jak jego następca, wz. 89) był wyposażony w małą płytę oporową w postaci wygiętej blachy, która wyglądała, jakby można było ją oprzeć na udzie. Wśród alianckich żołnierzy rozpowszechniła się nazwa „moździerz kolanowy” (ang. knee mortar) i prawdopodobnie wielu, którzy próbowali w ten sposób posłużyć się zdobyczną bronią, skończyło ze złamaną odrzutem kością udową[1].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Chris Bishop (red.): The Encyclopedia of Weapons of World War II. New York: Barnes & Noble, 1998, s. 201. ISBN 0-7607-1022-8.