Granatnik wz. 89

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Granatnik wz. 89
Type 89 50 mm grenade discharger.jpg
Dane podstawowe
Państwo  Japonia
Rodzaj granatnik
Dane techniczne
Kaliber 50 mm
Wymiary
Długość 610 mm
Długość lufy 254 mm
Masa
broni 4,35 kg
Inne
Szybkostrzelność praktyczna 20 strz/min
Zasięg max. 640 m (granat wz. 89),
190 m (granat wz. 91)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Granatnik wz. 89 (jap. 八九式重擲弾筒 hachi-kyū-shiki jū-tekidan-tō?)japoński granatnik wprowadzony do uzbrojenia w 1929 r., używany w czasie II wojny światowej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W 1921 r. Cesarska Armia Japońska wprowadziła na uzbrojenie granatnik wz. 10 Taishō. Miał on gładką lufę i miotał granaty ręczne wz. 10 (później także specjalne wz. 91). Jednak zasięg miotania i celność były niskie.

Dlatego w 1929 r. wprowadzono do uzbrojenia nowy granatnik wz. 89. Dzięki zastosowaniu gwintowanej lufy i specjalnie opracowanemu granatowi wz. 89 udało się znacznie zwiększyć zasięg i celność miotanych granatów. Z granatnika można było wystrzeliwać także starsze granaty wz. 91.

Służba[edytuj | edytuj kod]

Granatniki wz. 89 stały się jedną z podstawowych broni japońskiej piechoty. Z reguły były obsługiwane przez trzy osoby (granatnik mógł być łatwo rozłożony na trzy części). Każdy pluton piechoty posiadał na uzbrojeniu trzy lub cztery granatniki.

Opis techniczny[edytuj | edytuj kod]

Granatnik wz. 89 był zespołową bronią jednostrzałową, odprzodową, gwintowaną. Składał się z lufy, do której umocowana była od dołu tuleja zakończona płytą oporową. Wewnątrz tulei znajdował się mechanizm regulujący odległość miotania granatu i uderzeniowy. Granaty były odpalane z lufy pochylonej pod kątem 45 stopni (część granatników miała libellę ułatwiającą ustawienie broni pod tym kątem). Zasięg miotania zmieniano obracając umieszczone obok tulei pokrętło. Jego obracanie powodowało ruch umieszczonego w tulei nagwintowanego pręta. Zależnie od jego pozycji zmieniała się głębokość na jakiej pocisk znajdował się w lufie. Jeśli znajdował się blisko wylotu to duża przestrzeń pod pociskiem sprawiała że ciśnienie gazów prochowych było niskie i odległość na która był miotany granat niewielka. Odwrotnie, odpalenie pocisku znajdującego się blisko dna lufy powodowało że ciśnienie w lufie było wysokie i zasięg miotania duży. Wysuwanie pręta powodowało jednoczesne przesuwanie się przymocowanego do niego mechanizmu spustowego wzdłuż szczeliny w tulei. Po obu stronach szczeliny były umieszczone skale zasięgu (po prawej dla granatu wz. 91, po lewej dla granatu wz. 89).