Grand Prix IMŚ na Żużlu 1999 (SGP) - to piąty sezon rozstrzygania tytułu najlepszego żużlowca na świecie w formule Grand Prix. W sezonie 1999 22 żużlowców zmaga się o tytuł podczas 6 rund.
Ponownie jak w poprzednim sezonie, tak i w 1999 obowiązywała tabela biegowa oparta na tzw. systemie nokautowym. W porównaniu do poprzedniego roku zmodyfikowano jedynie obsadę biegową półfinałów oraz małego finału (finału pocieszenia). Od tego roku przydział kasków (pól startowych) odbywał się w drodze losowania, a nie jak dotychczas wynikającą z tabeli biegowej.
W 1999 zwiększono także liczbę stałych uczestników. W wyniku wypadku na torze podczas ostatniej rundy w sezonie 1998 kontuzji doznał Billy Hamill. Za 23. miejsce otrzymał jedynie punkt i w klasyfikacji generalnej mistrzostw zajął miejsce ósme wspólnie z Jasonem Crumpem. O miejsce premiowane awansem do GP 1999 powinien odbyć się bieg dodatkowy (tak jak na koniec sezonu 1995). Hamill był niezdolny do jazdy i Crump wygrał walkowerem. Hamill nie wystąpił także w Grand Prix Challenge 1998. By Hamill mógł uczestniczyć w GP 1999 przyznano mu na wyjątkowych zasadach pierwszą w historii cyklu stałą dziką kartę (Hamill miał prawo startować, tak jak pozostali stali uczestnicy) we wszystkich turniejach (z numerem 22. - dotąd zarezerwowanego dla dzikich kart).
Pierwsza część zawodów (biegi 1-10) nazwano Turniejem eliminacyjnym, który był wstępem do Turnieju głównego (biegi 11-20). Zawody kończyły się czterema biegami finałowymi (dwa półfinały, finał pocieszenia - Mały Finał, oraz Dużym Finałem).
W turnieju głównym rozstawiono najlepszą ósemkę z poprzedniego sezonu (w pierwszym turnieju), a od następnego najlepszą ósemkę z poprzedniej eliminacji (spośród stałych uczestników).
Zarówno w turnieju eliminacyjnym jak i w turnieju głównym dwa słabsze biegi (trzecie lub czwarte miejsce) oznaczało odpadnięcie z turnieju i otrzymanie stosownej liczby punktów (w zależności od zajętego miejsca).
Do Grand Prix 2000 bezpośrednio kwalifikowała się czołowa dziesiątka, pozostali stali uczestnicy wystartowali w Grand Prix Challenge 1999.
Klasyfikacja generalna Grand Prix tworzona jest na podstawie zdobytych punktów Grand Prix. Punkty za zajęte miejsce w końcowej klasyfikacji poszczególnej eliminacji obowiązywały takie same jak w GP 1998.
Zawodnicy, którzy kończyli rywalizację w turnieju eliminacyjnym zajmowali miejsca 17-24. Kończąc zawody na turnieju głównym zostało się sklasyfikowanym na miejscach 9-16. Miejsca czołowej ósemki były zarezerwowane dla uczestników biegów finałowych.
Miejsca 9-24 były parami sobie równe (tzn dwóch zawodników kończyło rywalizację z tą samą liczbą punktów. Na wyższym miejscu sklasyfikowany był ten zawodnik, który miał niższy numer startowy.
| miejsce |
1 |
2 |
3 |
4 |
5 |
6 |
7 |
8 |
9 |
10 |
11 |
12 |
13 |
14 |
15 |
16 |
17 |
18 |
19 |
20 |
21 |
22 |
23 |
24 |
| punkty |
25 |
20 |
18 |
16 |
15 |
14 |
12 |
10 |
8 |
8 |
7 |
7 |
6 |
6 |
5 |
5 |
4 |
4 |
3 |
3 |
2 |
2 |
1 |
1 |
W każdej z eliminacji startowało 24-ech zawodników (22 stałych uczestników oraz dwóch z dziką kartą):
Stali uczestnicy [edytuj]
Dzikie karty [edytuj]
- (25)
Mark Loram (GP Polski II)
Terminarz i wyniki [edytuj]
Sezon 1998 składał się z 6 rund, które odbyły się w pięćiu krajach (po raz pierwszy dwie rundy odbyły się w Polsce).
Klasyfikacja końcowa [edytuj]
|
Żużlowe Grand Prix 1999 |
|
|
|
 |
|
|
Mistrzostwa Świata na Żużlu 1999 – FIM |
|
| MŚ na torach klasycznych |
|
|
|
| MŚ na torach długich |
|
|
| MŚ na torach lodowych |
|
|
Praga
Vojens
I miejsce
Wielka Brytania
II miejsce
Australia
III miejsce
Tomasz Gollob
Linköping
(6) Greg Hancock
